All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 31 - Chapter 40

@สนามแข่งรถ Tray Bike หลังจากที่โฬมได้รับสายจากช็อปเปอร์ ในการท้าดวลแข่งขันในวันนี้ เขาจึงรีบเดินทางมายังสนามแข่งรถของเทรย์โดยไม่รอช้าทั้งสองยืนประจันหน้ากันกลางลาน พลางจ้องตากันเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร “ถ้ากูชนะ มึงต้องเลิกยุ่งกับน้องกู” ช็อปเปอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังคำพูดนั้น ทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งขึ้น โฬมเลิกคิ้วอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย“แล้วถ้ามึงแพ้กูล่ะ?”ช็อปเปอร์กัดฟันแน่น ก่อนจะตอบกลับทันควัน“กูยอมทำทุกอย่าง ที่มึงต้องการ” “ดี!” เขายกยิ้มมุมปาก พร้อมกับพยักหน้าช้าๆ อย่างพึงพอใจ แล้วหันไปมองกลุ่มเพื่อนที่ยืนอยู่ไม่ไกล“พวกมึงได้ยินที่มันพูดแล้วใช่ไหมวะ?”“อืม…” หลังจากนั้น โฬมกับช็อปเปอร์ก็เดินไปยังรถบิ๊กไบค์คู่ใจทันที ทั้งสองสวมหมวกกันน็อคปิดบังสีหน้าไว้ภายใต้กระจกดำ ก่อนจะจับแฮนด์รถแน่น สายตาจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมไม่นานนัก ไฟสัญญาณสีแดงก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวในพริบตาทั้งคู่บิดคันเร่งพร้อมกัน พุ่งทะยานออกไปด้วยแรงเฉียบพลัน จนฝุ่นตลบอบอวลบนพื้นถนน ในขณะที่รถทั้งสองคันขับเคียงกันไปด้วยคว

@ผับ Aloft ย่านมหาวิทยาลัยในคืนวันศุกร์ โฬมและกลุ่มเพื่อนนั่งดื่มกันตามปกติเหมือนเช่นเคยทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ดูไม่ปกติ ก็คือเขายกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการให้มันลบล้างบางอย่างในใจจนเวลาผ่านไปได้สักพัก เทรย์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นใครบางคน“ไอ้เชี่ยโฬม…เซญ่ามาว่ะ”โฬมหันไปมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับ แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มต่ออย่างไม่ใส่ใจนักทันใดนั้น เซญ่าก็เดินตรงเข้ามา พลางนั่งลงข้างๆ เขาอย่างแนบชิด“หวัดดี…” เธอเอ่ยทัก พร้อมกับส่งยิ้มบางให้เพื่อนของเขา“อืม ตามสบายเลยนะ” เทรย์ตอบเสียงเรียบเซญ่าจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองโฬม“โห…โฬมยังคอแข็งเหมือนเดิมเลยนะ”“….” เขาเงียบ ไม่ตอบอะไรกลับไป “แล้วหน้าไปโดนอะไรมาเหรอ เจ็บไหม?” เซญ่าถามต่อ ก่อนจะยื่นมือมาหวังแตะแก้มเขาเบาๆทว่าโฬมกลับเบี่ยงหน้าออกอย่างรวดเร็ว พลางปัดมือเธอออกด้วยท่าทีห่างเหิน ก่อนจะตอบสั้นๆ“หกล้มอะ”เซญ่าขมวดคิ้วทันที แต่ก็ฝืนยิ้มก่อนจะพูดกลบเกลื่อน“ชนแก้วกันหน่อยไหม”หลังจากนั้น ทุกคนจึงยกแก้วขึ้นชนกันเบาๆ ตามมารยาทเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เซญ่าเอียงหน้าซบลงที่

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา โฬมยังคงติดสอยห้อยตามเอเดนไปที่ตึกคณะบริหารธุรกิจแทบทุกวัน ด้วยเหตุผลที่ว่า ไปส่งเพื่อนหาแฟน และในวันนี้ ก็ไม่ต่างจากวันก่อนๆ@ตึกคณะบริหารธุรกิจโฬมกับเอเดนเดินเข้าไปยังใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจเหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่ายังคงมีสายตาหลายคู่จ้องมองมาทางพวกเขาไม่หวาดหวั่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อยเมื่อเดินไปถึงโต๊ะประจำของสองสาว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปบริเวณรอบๆ ลานกว้างทันที เพราะโต๊ะที่แฟร์รี่เคยนั่ง ตอนนี้มีเพียงวีว่าอยู่ลำพังเท่านั้นเอเดนที่สังเกตเห็นท่าทางของเพื่อนที่หันซ้ายแลขวาอย่างกระวนกระวายก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งข้างวีว่าแล้วเอ่ยถามออกไป“ทำไมน้องนั่งคนเดียวล่ะคะ น้องแฟร์รี่ไปไหนเหรอ?”วีว่าละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเอเดนด้วยรอยยิ้มบาง“ยัยแฟร์ไปคาเฟ่กับพี่เขตแดนค่ะ”เอเดนพยักหน้าเบาๆ สีหน้าไม่ได้แปลกใจนัก เขาอ้าปากเตรียมจะพูดต่อ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร โฬมก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน“ไปนานหรือยัง?”คำถามนั้นทำให้วีว่าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเงยหน้าตอบกลับไปอย่างไม่คิดมาก

แฟร์รี่รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีบางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ เธอยืนหยุดอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ พลางมองเงาสะท้อนของตัวเอง ในตอนนี้ใบหน้าสวยแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนริมฝีปากอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อคำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ซ้ำไปซ้ำมา…“ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า แต่ไม่อยากให้ใครอยู่ใกล้เธอ”“ฉันอยากมีเธออยู่ในชีวิต…ได้ยินไหมวะ! ว่าฉันอยากมีเธอในชีวิต”คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดปากทั้งสองข้าง แทบจะกลั้นเสียงกรี๊ดจากความดีใจไว้ไม่อยู่ ร่างบางยืนบิดไปมาด้วยท่าทีเขินอายอย่างน่าเอ็นดูอยู่พักหนึ่ง ทว่าจู่ๆ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขามีใครบางคนอยู่ในใจ รอยยิ้มจึงค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าสวยอย่างช้าๆ“เขาแค่เมา…ก็เลยพูดอะไรไม่คิด” เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับไม่ยอมเชื่ออย่างที่ปากพูด มันยังคงเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมาจากอก จนเธอต้องยกมือขึ้นทาบไว้บนหน้าอก พยายามสะกดความรู้สึกนั้นไม่ให้เอ่อล้นออกมาอีกครั้งเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เมื่อคนตัวเล็กเรียกสติคืนมาได้ เธอจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องวีไอพีเช่นเดิม

หลายวันต่อมาหลังจากเลิกเรียนวิชาในช่วงเช้า แฟร์รี่กับวีว่าก็เดินไปยังโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจเหมือนเช่นทุกครั้งในระหว่างที่สองสาวต่อแถวเพื่อรอสั่งอาหารอยู่นั้น จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของวีว่าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันกริ๊ง!!วีว่ารีบล้วงมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปพูดกับแฟร์รี่“มึง…เดี๋ยวกูมา ฝากสั่งด้วย เอาคะน้าหมูกรอบไข่ดาวไม่สุกนะ” ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากถามอะไรเพิ่มเติม วีว่าก็รีบสาวเท้าเดินจ้ำอ้าวออกจากแถวไปอย่างรวดเร็วไม่นานนัก แฟร์รี่ก็ได้รับอาหารที่สั่งไว้ครบสองจาน คนตัวเล็กหันมองหาเพื่อนอีกครั้ง แต่ก็ไร้วี่แวว จากนั้นจึงถือถาดอาหารไปหาที่ว่างนั่งทันทีไม่กี่นาทีต่อมา วีว่าก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอเดน และโฬม “อันนี้ของกูใช่ปะ” วีว่าเอ่ยขึ้น พลางทิ้งตัวนั่งลง แล้วชะโงกหน้ามองจานคะน้าหมูกรอบตรงหน้า ก่อนจะหยิบช้อนอย่างไม่ลังเล“อือ…” แฟร์รี่พยักหน้ารับเบาๆทันใดนั้น โฬมก็วางแก้วน้ำปั่นตรงหน้าของเธอ แล้วเอ่ยขึ้น“พี่ซื้อมาฝาก”คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสงสัย พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ฝากฉัน?”เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งข้างเธออย่างเป็นกันเอง แล้วพูดต่อทันที