All Chapters of เดิมพันรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 51 - Chapter 58

หลายวันต่อมาในระหว่างที่แฟร์รี่กำลังจะเดินไปอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันกริ๊ง!!เมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยทันที นิ้วเรียวรีบกดรับสายโดยไม่รอช้า“คิดถึงหนูแต่เช้าเลยอะดิ” เธอเอ่ยแซวออกไปทันใดนั้น ปลายสายก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว(อืม...โคตรคิดถึงเลย คิดถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วย) โฬมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เพราะถ้าไม่ติดว่าเพื่อนของเขามาหาที่ห้องเมื่อคืน ป่านนี้คงนอนกอดกับคนตัวเล็กอยู่บนเตียงเหมือนเช่นทุกครั้งร่างบางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะพูดขึ้น“ฮ่าฮ่า แล้วเป็นไงคะ งานเสร็จหรือยัง?”(อืม! เดี๋ยวพี่ไปหานะ)สิ้นเสียงทุ้ม เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางก้มมองสภาพร่างกายของตัวเอง ที่ตอนนี้ใส่เพียงผ้าขนหนูพันรอบอกอวบเท่านั้น“พี่จะมาตอนนี้เหรอคะ สักชั่วโมงได้ไหม…คือหนูกำลังจะอาบน้ำอะ”(พี่มีคีย์การ์ด อาบไปเลย) เขาว่า“เออจริงด้วย พี่ไปเอามาจากพี่เปอร์แล้วนี่” คนตัวเล็กตอบกลับทันควันโฬมเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดขึ้น(ไอ้เปอร์ฟ้องเหรอ?)“เปล่า...พี่เปอร์แค่บอกเฉยๆ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เธอรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว ค

@คอนโด RDเมื่อมาถึงคอนโด โฬมก็จัดการปลุกคนตัวเล็กที่นอนซบตรงอกเขาตลอดทาง ก่อนที่ทั้งคู่จะจัดแจงสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วพากันเดินเข้าไปภายในตัวอาคารโดยไม่รอช้าทันทีที่เดินไปถึงห้อง คนตัวโตก็พุ่งจู่โจมร่างบางอย่างรวดเร็ว เขาจัดการอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังห้องนอนตึก! ตึก! ตึก!โฬมวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ พลางค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้น จนร่างบางเปลือยเปล่าต่อสายตา จากนั้นเขาจึงหันมาจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองต่อโดยเร็วไม่รอช้า ร่างสูงโน้มลงไปจูบริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนทันที เขาขบเม้มกลีบปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว ก่อนจะสอดแทรกลิ้นสากเข้าไปตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างดูดดื่ม จนเสียงน้ำลายเฉอะแฉะไปทั่วริมฝีปาก ผสมกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอของทั้งสอง“อื้อ~”มือหนาลูบไล้บริเวณเอวคอดกิ่วไปมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับลงน้ำหนักตามแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน พลางเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปกอบกุมเต้าสวย แล้วบีบขยำจนเนื้อนมปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาดูดจุกสีระเรื่อของเธอ“อืม…” เขาครางในลำคอเบาๆจากนั้นจึงค่อยๆ ลากฝ่ามือเ

โฬมนั่งรอรับแฟร์รี่อยู่ตรงใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปบริเวณรอบๆ เพื่อมองหาคนตัวเล็กทันใดนั้น เขาก็สบสายตาคู่สวยพอดี ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบลุกขึ้นพรวดเดินตรงไปหาเธออย่างรวดเร็วตึก! ตึก! ตึก! เมื่อเดินไปถึง วีว่าก็ยิ้มบางๆ ให้กับเขา ก่อนจะหันไปพูดกับแฟร์รี่“กูกลับก่อนนะ”“อือ” คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆจากนั้นวีว่าก็หันมามองหน้าโฬมอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น“เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่โฬม”เขายิ้มตอบอีกฝ่าย พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ หลังจากที่วีว่าเดินออกไป โฬมก็โน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กของแฟร์รี่อย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เหนื่อยไหม หืม?”ร่าบางส่ายหน้าทันที พลางตอบกลับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงสดใส“ไม่เหนื่อยค่ะ” โฬมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามต่อ“แล้วเป็นไง ทำข้อสอบได้หรือเปล่า”“อือ ก็พอได้...” เธอพยักหน้าช้าๆ ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็สังเกตเห็นชุดที่เขาสวมใส่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างสงสัย พลางเอ่ยถามออกไป“ว่าแต่...ทำไมพี่ใส่เสื้อช็อปคะ”“อาจารย์นัดมาหาน่ะ พอดีบริษัทเพื่อนเขากำลังจะเปิดรับสมัครพนักงาน เลยให้พี่แวะมาคุย เผื่อพี่สนใจ” เขาตอบก

ห้าปีผ่านไป เด็กชายตัวเล็กมีนามว่า ราม หรือ จิรายุ ยิ้มกว้างอย่างสดใส ขณะถือรถของเล่นคันโปรดในมือเดินจ้ำอ้าวช้าๆ ตรงไปหาแฟร์รี่ที่กำลังนั่งมองอยู่ใกล้ๆ “หม่ามี๊ ยดยูก” เจ้าตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้ว พลางยื่นรถของเล่นให้เธอด้วยแววตาตื่นเต้น แฟร์รี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก แล้วลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างอ่อนโยน “อืม...รถลูกสีแดงด้วย เท่มากครับ” ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังนั่งเล่นของเล่นด้วยกันอยู่นั้น เสียงเปิดประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของโฬม ที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานพอดี เขาเดินไปล้างมือ ก่อนจะกลับออกมานั่งลงด้านในคอกกั้นเด็ก ร่วมกับภรรยาและลูกชาย “วันนี้กลับเร็วจัง งานที่บริษัทไม่ยุ่งเหรอคะ?” แฟร์รี่เอ่ยถามขึ้น พลางหันไปมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน “พี่รีบเคลียร์เลยล่ะ คิดถึงเมียคิดถึงลูกจะแย่แล้ว” เขาตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะโอบกอดเธอแน่น แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความรัก “ชื่นใจจัง” สิ้นเสียงทุ้ม รามก็เงยหน้าขึ้นมาจากของเล่น ก่อนจะเห็นว่าพ่อกำลังกอดแม่เอาไว้ เด็กน้อยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบึ้งตึงทันที ก่อนจะรีบคลานเข้ามาหาแฟร์รี่แบบไม่รอช้า “แงง…หม่ามี๊ของยูก ปาป๊