All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อถึงตัวเมืองหลินเยี่ยนฟางก็เข้าไปในเขตที่มีความพลุกพล่านมากที่สุด เธอจ้องมองร้านค้าที่เรียงรายอยู่สองข้างทางแล้วก็ทอดถอนใจออกมา มีร้านเสริมสวย ร้านตัดผมแล้วก็ร้านตัดเสื้อผ้าอีกสองสามร้าน พอถัดจากย่านนี้ไปก็เป็นตลาดขายของกินและของใช้ทั่วไป ตลาดขายของกินผู้คนจะพลุกพล่านหน่อยเพราะเมื่อเดินทะลุซอยไปจะเป็นสถานีรถไฟ หลินเยี่ยนฟางลงจากรถจักรยานแล้วจูงรถเข้าไปในซอยอย่างระมัดระวัง จ้องมองแผงของกินที่วางขายอยู่ริมถนนด้วยความสนใจตลาดหน้าสถานีรถไฟน่าสนใจ ในยุคนี้ผู้คนนิยมเดินทางไปมาระหว่างเมืองด้วยรถไฟ แม้ว่าจะมีรถยนต์วิ่งตามท้องถนนแล้วแต่ก็ไม่ได้พลุกพล่านอย่างในยุคปัจจุบัน การเดินทางด้วยรถไฟจึงสะดวกกว่าสำหรับผู้คนที่ไม่ได้มีรถยนต์ หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาพลางจ้องมองตึกให้เช่าที่อยู่บนถนนถัดจากหน้าสถานีรถไฟ แล้วคิดว่าถ้าเธอมีเงินเพียงพอน่าจะสามารถเปิดร้านเป็นของตนเองได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังไม่อาจจะทำได้ดังที่ใจคิดหลินเยี่ยนฟางจูงรถจักรยานกลับไปยังย่านศูนย์กลางการค้าขายอีกครั้ง ที่นั่นมีร้านตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่หลายร้าน มีบางร้านติดป้ายประกาศรับลูกจ้างในร้านเอาไว้ หลินเยี่ยนฟางยืนชั่งใจอ

คุณแม่หลินจ้องมองลูกสาวด้วยความปลาบปลื้มใจ ตั้งแต่หลินเยี่ยนฟางถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำไม่เพียงแววตาที่เปลี่ยนไป ความคิดความอ่านก็ดีมากยิ่งขึ้น เธอไม่ได้ถามว่าหลินเยี่ยนฟางได้รับค่าจ้างจากร้านหงเซวียเท่าไหร่เพราะรู้ดีว่าด้วยฐานะของเซี่ยหยางชุนลูกสาวของเธอไม่มีทางที่จะได้รับความเดือดร้อนเรื่องค่าใช้จ่ายแน่“พี่ฮุ่ย นี่ลูกสาวของพี่หรือ” คำถามของเพื่อนร่วมตลาดทำให้คุณแม่หลินยิ้มออกมา“ใช่แล้วนี่คือลูกสาวของฉันเอง” เสียงแนะนำด้วยความภาคภูมิใจของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา เธอไม่ได้รู้สึกอับอายที่มีแม่เป็นแม่ค้าขายผักในตลาดแตกต่างจากความคิดของหลินเยี่ยนฟางในนิยายที่รู้สึกอับอายที่แม่ที่คอยเลี้ยงดูเธอมาเป็นแค่เพียงแม่ค้าขายผัก“สวยเหมือนพี่ฮุ่ยตอนสาวๆ เลยนะ” เสียงชื่นชมของแม่ค้าแผงใกล้เคียงทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาพลางหันไปมองคุณแม่หลินที่กำลังภาคภูมิใจในคำชมของเพื่อนร่วมอาชีพเนื้อหาในนิยายไม่ได้บรรยายถึงความรู้สึกของคุณแม่หลินหลังจากที่รู้ความจริงว่าลูกสาวถูกอุ้มสลับตัวไปมากนัก แต่เธอรู้ดีว่าไม่ใช่แค่เพียงคนบ้านเสิ่นหรอกที่เสียใจเรื่องที่ลูกสาวของพวกเขาถูกสับเปลี่ยนตัว คุณแม่หลินเอ

หลินเยี่ยนฟางเดินติดตามเยี่ยหงตานเข้าไปด้านในร้านด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเข้าไปด้านในพนักงานหน้าร้านที่เธอเคยเจอก็หันมาส่งเสียงทักทายเยี่ยหงตานด้วยรอยยิ้มอันสดใสในทันที“สวัสดีค่ะพี่หงตาน”“สวัสดี นี่คือพนักงานใหม่ของพวกเราหลินเยี่ยนฟาง” เมื่อเยี่ยหงตานแนะนำเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาแล้วแนะนำตนเองในทันที“สวัสดี พวกเธอจะเรียกฉันว่าเยี่ยนฟางหรือเสี่ยวฟางก็ได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เด็กสาวทั้งสองก็เอ่ยทักทายในทันที“สวัสดีฉันชื่อเยี่ยเหมย ส่วนนี่เยี่ยหลันพวกเราเป็นพี่น้องกันและเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่หงตานด้วย เธอน่าจะมีอายุมากกว่าพวกเราถ้าอย่างนั้นพวกเราขอเรียกเธอว่าพี่เยี่ยนฟางก็แล้วกันนะ” เมื่อเยี่ยเหมยพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วทักทายสองพี่น้องสกุลเยี่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร“น้องเหมย น้องหลันยินดีที่ได้รู้จัก”“อาเหมยกับอาหลันจะคอยดูแลและคอยต้อนรับลูกค้าหน้าร้าน สองคนนี้จะเป็นคนรับคำสั่งซื้อจากลูกค้าแล้วจึงจะนำรายละเอียดคำสั่งซื้อไปให้ห้องตัดเย็บ ต่อไปถ้าเธอมีข้อสงสัยหรือว่าต้องการรายละเอียดการสั่งซื้อก็สามารถมาสอบถามสองคนนี้ได้โดยต

ร้านสหกรณ์ขนาดใหญ่ในตัวเมืองทำให้หลินเยี่ยนฟางได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ร้านค้าสหกรณ์แห่งนี้มีของขายแทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นของกินหรือว่าของใช้ล้วนมีขายเกือบจะครบทุกอย่างแม้กระทั่งสินค้านำเข้าบางอย่างก็ยังมีวางขายแม้ว่าในยุคนี้จะค่อยๆ ลดการใช้จ่ายด้วยคูปองแล้ว แต่ก็ยังมีการควบคุมการจำหน่ายสินค้าทั่วไปอยู่ เซี่ยหยางชุนพาหลินเยี่ยนฟางเดินเลือกซื้อของเข้าบ้านหลายอย่าง ตั้งแต่ทั้งหม้อ กระทะ ข้าวของเครื่องใช้ในครัวเรือน ของใช้ในห้องน้ำ ห้องนอน รวมไปถึงนาฬิกาแขวนผนังสำหรับประดับบ้าน แล้วเขาก็ชี้ให้เธอเลือกซื้อนาฬิกาข้อมือหลินเยี่ยนฟางเองก็ไม่ปฏิเสธ ตอนนี้เธอมีงานทำแล้วในอนาคตเธอก็จะได้เป็นคุณหนูเสิ่นดังนั้นเธอจึงคิดว่าขอแค่ไม่ซื้อของที่มีราคาแพงมากจนเกินไปก็เป็นอันใช้ได้แล้ว“ถ้าเธอชอบนาฬิกาเรือนนี้ ฉันคิดว่าเธอเลือกเรือนนั้นจะดีกว่านะ” เขาชี้ไปยังนาฬิกาที่ถูกวางในตู้กระจกชั้นใน พนักงานประจำสหกรณ์รีบเดินไปหยิบออกมาให้ดูในทันที“เถ้าแก่เซี่ยตาถึงมากค่ะ นาฬิกาเรือนนี้นอกจากจะมีรูปลักษณ์สวยงามแล้วยังมีความทนทานอีกด้วย” พนักงานขายพูดพลางวางนาฬิกาลงบนข้อมือของหลินเยี่ยนฟาง เธอหันไปขอความเห็นจากเซี่

ถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อทำให้การขับรถในยามค่ำคืนต้องใช้ความระมัดระวังมากเป็นพิเศษ นอกจากเซี่ยหยางชุนจะหาร้านที่มีไก่แช่เหล้ารสชาติดีให้หลินเยี่ยนฟางได้ลองชิมแล้ว เขายังปล่อยให้เธอได้กินเหล้าหวานเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกายอีกด้วย แม้ว่าจะดื่มไปไม่มากแต่ก็ทำให้หลินเยี่ยนฟางมีอาการมึนเมาอยู่ไม่น้อย ด้วยกังวลว่าเธอจะตกลงไปเขาจึงปล่อยให้เธอเอนตัวมาซบแผ่นหลังของเขาและโอบกอดรอบเอวของเขาอย่างเต็มที่ พอขับรถไปถึงบ้านเขาก็พบว่าคนที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ทางด้านหลังหลับคาแผ่นหลังของเขาไปแล้ว“เยี่ยนฟาง! เยี่ยนฟาง! ตื่นได้แล้ว” เซี่ยหยางชุนพูดพลางใช้มือของตนเองแตะมือที่กอดรัดเอวของเขาเอาไว้ เขาเรียกได้สักพักเธอก็ขยับตัวแล้วก็ค่อยๆ ลงจากรถอย่างระมัดระวัง เซี่ยหยางชุนจึงได้ส่ายหน้า“ถ้าฉันรู้ว่าเธอคออ่อนถึงขนาดนี้ก็คงจะไม่สั่งเหล้าให้เธอดื่มแน่” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้า“ฉันไม่ได้คออ่อนเสียหน่อย ปกติฉันดื่มกับอิ๋งอิ๋งเป็นประจำดื่มเหล้าหมดขวดก็ยังไม่ได้เมามากขนาดนี้ จะต้องเป็นเพราะเหล้าที่คุณสั่งมาให้ฉันดีกรีแรงมากแน่ๆ อืม ไม่น่าเชื่อเลยว่าทั้งที่มีรสชาติหวานกินง่ายเช่นนั้นจะทำให้เมาได้ง่า