บทที่ 20 คุณนายเสิ่น

เช้าวันรุ่งขึ้นหลินเยี่ยนฟางตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง ความพะอืดพะอมที่วนเวียนอยู่ที่ในช่องท้องทำให้เธอสัญญากับตนเองว่าต่อไปจะไม่แตะเหล้าที่ไม่เคยกินอีก เสียงเคาะประตูห้องนอนพร้อมด้วยประตูที่ถูกเปิดออกทำให้เธอหันไปมองทางประตูในทันที

“ไปทำงานไหวไหม ถ้าไม่ไหวจะให้ฉันไปลางานให้หรือเปล่า” เซี่ยหยางชุนพูดพลางเมินหน้าหนีเมื่อพบว่าคนที่นั่งทำสีหน้าบิดเบี้ยวอยู่บนเตียงเนื้อตัวช่วงบนสวมใส่แต่ชุดชั้นในตัวสวยที่เขาได้มีโอกาสเห็นตั้งแต่เมื่อคืน

“ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะค่ะ พึ่งทำงานวันที่สองไม่สมควรเป็นอย่างยิ่งที่จะลางาน กี่โมงแล้วค่ะ ฉันยังไปทำงานทันไหม” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้เขาก็ก้มหน้ามามองนาฬิกาของตนเองแล้วก็บอกเวลากับเธอโดยไม่คิดจะหันหน้ามามองเลยสักนิด

“พึ่งจะหกโมงครึ่งยังพอมีเวลา ฉันทำน้ำแกงสร่างเมากับโจ๊กหวานเอาไว้ให้เธอแล้ว เธอไปล้างหน้าและแต่งเนื้อแต่งตัวเถอะ จะได้รีบออกมากิน” เมื่อพูดจบเขาก็เดินจากไป แต่สายตาที่เขาใช้มองเธอเมื่อครู่นี้ทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบก้มลงมาจ้องมองตนเองในทันที

“...” เมื่อเห็นว่าเธอสวมชุดชั้นในปกปิดร่างกายช่วงบนแค่เพียงตัวเดียวทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าอกของตนเองในทันที เธอเปิดผ้าห่มลงไปดูช่วงล่างของตนเองในทันทีเมื่อเห็นว่าทั้งกระโปรงและกางเกงชั้นในของตนเองยังอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ อีกทั้งนอกจากอาการปวดหัวแล้วเธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายของตนเองมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เธอจึงทอดถอนใจออกมา พอดีกับที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเสื้อที่เธอสวมใส่เมื่อวานพาดอยู่บนพนักเก้าอี้เธอจึงขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อตัวนั้นมาสวมใส่

หลินเยี่ยนฟางใช้เวลาแค่เพียงไม่นานในการอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะอาบแต่เมื่อเห็นว่าในห้องน้ำมีน้ำร้อนเพียงพอให้เธออาบ เธอจึงได้รีบลงมืออาบน้ำอย่างรวดเร็ว ด้วยเกรงว่ากลิ่นเหล้าจะยังตกค้างจนทำให้เพื่อนที่ทำงานคิดรังเกียจเธอได้

“มาดื่มน้ำแกงสร่างเมาก่อน” เมื่อเธอเดินไปที่โต๊ะอาหาร เซี่ยหยางชุนก็ยื่นชามให้เธอ หลินเยี่ยนฟางรับมาแล้วยกขึ้นมาดื่มด้วยใบหน้าหน้าเหยเก เดิมทีเธอคิดว่าจะไม่ฝืนดื่มลงไป แต่เมื่อคิดได้ว่าเซี่ยหยางชุนอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อทำน้ำแกงชามนี้ให้เธอ เธอจึงได้พยายามฝืนดื่มลงไปจนหมด

“กินโจ๊กหวานนี่สักหน่อยสิ นอกจากจะทำให้กระเพาะของเธออบอุ่นแล้วรสหวานของโจ๊กจะสามารถช่วยให้เธอรู้สึกดีหลังจากดื่มน้ำแกงชามนี้” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วตักโจ๊กหวานขึ้นมาชิม

“อร่อย” เธอพูดพลางตักเข้าปากอีกครั้ง ข้าวขาวเนื้อนุ่มถูกต้มจนนุ่มมีพุทราแดง เก๋ากี๋ และเม็ดบัวผสมอยู่ รสชาติที่ได้นอกจากจะหวานนิดๆ แล้วยังมีรสชาติเปรี้ยวอมหวานของพุทราแดงและเก๋ากี๋ ทำให้ความพะอืดพะอมในท้องดีขึ้นมาก หลินเยี่ยนฟางกินจนเกือบหมดแล้วจึงได้วางช้อนลง

“อิ่มมาก แล้วก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมากทีเดียวขอบคุณมากค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า เขาขยับตัวลุกขึ้นแล้วก็เก็บชามบนโต๊ะออกไปล้าง หลินเยี่ยนฟางจึงใช้เวลานี้เข้าห้องไปแต่งหน้าบางๆ ให้ตนเองอีกครั้งอย่างบรรจงเพื่อปกปิดร่องรอยความทรุดโทรมบนใบหน้า

เครื่องสำอางของเจ้าของร่างเดิมมีไม่มากอีกทั้งยังมีแต่สีจัดจ้าน แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่หลินเยี่ยนฟางก็ใช้ความสามารถเฉพาะตัวทำให้การแต่งหน้าให้เป็นธรรมชาติมากที่สุดใช้เวลาแค่เพียงไม่นาน

“คุณเสร็จหรือยัง” เซี่ยหยางชุนเคาะบานประตูห้องนอนที่เปิดทิ้งเอาไว้แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เสร็จแล้วค่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบกระเป๋ามาสะพาย เมื่อเซี่ยหยางชุนเห็นว่าเธอพร้อมแล้วก็เดินไปรอที่รถในทันที หลินเยี่ยนฟางจึงจำเป็นต้องรับหน้าที่ล็อกบ้านให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินไปหาเซี่ยหยางชุน

“ทีเรื่องอย่างนี้กลับสามารถจำได้ แต่บางเรื่องเธอกลับจดจำไม่ได้ราวกับเป็นคนละคน” เซี่ยหยางชุนพูดพลางชี้ไปที่ลูกกุญแจในมือของหลินเยี่ยนฟาง

“มีลูกกุญแจที่สามารถไขแม่กุญแจหน้าบ้านได้แล้วทำไมฉันจึงจะไม่นำมาใช้กันเล่า เรื่องแค่นี้ต่อให้ฉันเป็นคนความจำเสื่อมก็ไม่มีทางจะสมองถดถอยจนไม่รู้ว่าจะล็อกประตูบ้านอย่างไรแน่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ยักไหล่ เขาไม่เคยเจอคนความจำเสื่อมมากก่อน เคยได้ยินแต่เรื่องเล่าที่คนอื่นเล่าต่อกันมาเพียงเท่านั้น เขาจึงไม่รู้ว่าคนความจำเสื่อมนั้นล้วนเป็นเช่นไร แต่ที่แน่ๆ คงจะไม่ใช่คนความจำเสื่อมที่ดูเหมือนว่าจะเฉลียวฉลาดมากกว่าก่อนหน้าที่จะมีอาการความทรงจำสับสนอย่างที่หลินเยี่ยนฟางเป็นอย่างแน่นอน

“พวกเรารีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสายเสียก่อน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเดินไปนั่งซ้อนท้ายเซี่ยหยางชุนด้วยท่าทีที่มีความชำนาญมากกว่าเมื่อวาน เซี่ยหยางชุนก็ไม่ได้พูดอะไรทำแค่เพียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไปเพียงเท่านั้น

อาการเมาค้างดีขึ้นมากหลังจากดื่มน้ำแกงสร่างเมาและโจ๊กหวานของเซี่ยหยางชุนแล้ว พอไปถึงร้านหงเซวียหลินเยี่ยนฟางก็สามารถเข้าไปทำงานได้ตามปกติไม่หลงเหลืออาการเมาค้างใดๆ ให้ต้องกังวล ข้อดีของการเป็นพนักงานร้านนี้ก็คือไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารกลางวัน พอถึงเวลาพักก็จะมีอาหารกลางวันให้ มีเวลาให้พักผ่อนช่วงกลางวันหนึ่งชั่วโมงใครจะออกไปซื้ออาหารข้างนอกกินหรือว่าจะออกไปหาซื้อขนมกินก็ย่อมได้ ขอแค่เพียงกลับมาก่อนเวลาเข้างานช่วงบ่ายก็พอ

ฝีมือการตัดเย็บของหลินเยี่ยนฟางได้รับการยอมรับจากทุกคนในร้าน แม้แต่เยี่ยหงตานก็ยังพูดจาชมเชยออกมาต่อหน้าทุกคน ทั้งชุยเหอและเสวี่ยซิงซินก็ไม่กล้าเข้ามาหาเรื่องเธออีก ต่างคนก็ต่างทำงานของตนเองไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งอย่างที่เยี่ยหงตานกังวล ตอนที่ไปรับเงินค่าแรงหลังเลิกงานเยี่ยหงตานยังอดเอ่ยปากถึงเรื่องนี้ไม่ได้

“ถือว่าเป็นเรื่องดีที่เธอมีฝีมือมากขนาดนี้ ทำให้ป้าซ่งเบาแรงได้เยอะ อีกทั้งยังทำให้เยี่ยเหมยกับเยี่ยหลันสามารถขายงานได้มากยิ่งขึ้นอีกด้วย เฮ้อ ก่อนหน้านี้ฉันก็ยังเคยวิตกกังวลว่าเธอจะอยู่ที่นี่ไม่ไหวแต่วันนี้เธอพิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่าฉันวิตกกังวลเรื่องเธอมากจนเกินไป” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ขมวดคิ้วแล้วถามออกมาในทันที

“ทำไมคุณถึงได้กังวลว่าฉันจะอยู่ไม่ได้ล่ะคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เยี่ยหงตานยิ้มออกมา

“ก็เด็กสาวสองคนในห้องตัดเย็บของฉันคู่นั้นธรรมดาเสียที่ไหน ก่อนหน้านี้ก็กดดันจนลูกน้องเก่าของฉันรู้สึกไม่สบายใจจนต้องขอลาออก” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็จ้องมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ

“เธอคงจะสงสัยว่าก็แค่ช่างตัดเย็บธรรมดาสองคนทำไมฉันจึงจะต้องเกรงใจถึงขนาดนี้ใช่ไหม” เมื่อเยี่ยหงตานถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า หลินเยี่ยนฟางจึงได้พูดออกมาด้วยสีหน้าอึดอัด

“สองคนนี้คือคนที่คุณนายเสิ่นแนะนำมา คุณนายเสิ่นคือผู้มีพระคุณของฉันอีกทั้งยังเป็นลูกค้ารายใหญ่ของร้านหงเซวียอีกด้วย ดังนั้นต่อให้ไม่พอใจเช่นไรฉันก็ไม่กล้าไล่สองคนนั้นออกไปด้วยข้อหาเล็กๆ น้อยๆ ได้ อีกทั้งสองคนนั้นก็มีฝีมือในการตัดเย็บดีฉันจะไล่พวกเขาสองคนออกจากร้านด้วยข้อหาเพียงเล็กน้อยไม่ได้” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“อ้อ! ที่แท้ก็มีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังนี่เอง” หลินเยี่ยนฟางพึมพำออกมาแล้วจึงได้พูดกับเยี่ยหงตานตามตรง

“พี่หงตานวางใจเถอะค่ะ ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรฉันก็จะไม่ไปสร้างเรื่องกระทบกระทั่งกับชุยเหอและเสวี่ยซิงชินอย่างเด็ดขาด เพียงแต่พี่บอกฉันเอาไว้ก่อนเช่นนี้ถือเป็นเรื่องดีวันหน้าฉันจะได้ระมัดระวังให้มากขึ้น” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจที่หลินเยี่ยนฟางเป็นคนรู้กาลเทศะเช่นนี้

‘คุณนายเสิ่นหรือ อืม คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญมากถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง’ หลินเยี่ยนฟางได้แต่คิดอยู่ในใจ แม้จะรู้ดีว่าอีกไม่นานก็จะได้พบคนจากบ้านเสิ่นแล้ว แต่หากได้พบกันก่อนก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เธอจะได้หาวิธีทำให้คุณนายเสิ่นประทับใจจะได้ไม่หมางเมินต่อกันดังเช่นที่ในนิยายระบุเอาไว้