แชร์

บทที่ 16 รอรับหลังเลิกงาน

ผู้เขียน: BigM00N
last update วันที่เผยแพร่: 2026-05-16 10:10:03

ประสบการณ์ที่เคยสั่งสมมาทำให้หลินเยี่ยนฟางเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็ว ไม่เพียงสามารถช่วยงานของป้าซ่งได้อย่างดี ยังช่วยวาดแบบร่างตามคำบอกเล่าของเยี่ยเหมยและเยี่ยหลันได้อีกด้วย ทั้งป้าซ่ง เยี่ยเหมยและเยี่ยหลันต่างจ้องมองรูปวาดของแบบเสื้อตามแบบที่ลูกค้าต้องการที่หลินเยี่ยนฟางวาดขึ้นมาแล้วก็ต่างชื่นชมหลินเยี่ยนฟางกันใหญ่

“พี่เยี่ยนฟาง ในเมื่อพี่วาดรูปเก่งเช่นนี้คราวหน้าตอนที่ลูกค้าดัดแปลงแบบเสื้อผ้าจากแบบร่างที่พวกเรามีมากจนเกินไปเช่นนี้ฉันคงต้องขอให้พี่ไปวาดให้ลูกค้าดูจะได้รู้ว่าสรุปแล้วสิ่งที่ลูกค้าต้องการตรงกับความเข้าใจของพวกเราหรือไม่ ถ้าฉันรบกวนพี่บ่อยๆ พี่คงจะไม่ว่ากันนะ” เมื่อเยี่ยเหมยพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ไม่ว่าหรอก ฉันยินดีเลยล่ะ” เธอพูดพลางยิ้มออกมา ในยุคนี้เสื้อผ้าสำเร็จรูปยังไม่ได้รับความนิยมผู้คนล้วนสั่งตัดเย็บเสื้อผ้าตามเสื้อผ้าในนิตยสารแล้วจึงเลือกผ้าที่จะใช้ตัดเย็บ แต่ก็มีหลายคนที่มีความต้องการที่แตกต่างออกไปจากแบบเสื้อที่ทางร้านมี หากผู้ตัดเย็บเข้าใจความต้องการของลูกค้าคลาดเคลื่อนก็มักจะเกิดปัญหาตามมา การวาดภาพคร่าวๆ ให้ลูกค้าได้เห็นก่อนถือเป็นเรื่องดี ซึ่งหลินเยี่ยนฟางก็คิดถึงข้อนี้จึงได้วาดให้ทุกคนดูก่อน

“ถ้ายังพอมีเวลาเธอเอาแบบร่างที่ฉันวาดนี้ให้ลูกค้าดูก่อนก็ได้นะ จะได้ทำความเข้าใจกันได้อย่างถูกต้องก่อน ก่อนที่จะลงมือตัดผ้า” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสวี่ยซิงซินพูดแทรกขึ้นมา

“เสียเวลาเปล่าๆ ลูกค้าที่เปลี่ยนแบบเสื้อผ้าจากแบบที่พวกเรามีก็ควรจะยอมรับความคลาดเคลื่อนให้ได้สิ ในเมื่อพวกเขาอยากเปลี่ยนแบบให้แตกต่างออกไปเอง ตอนนี้งานตัดเย็บของพวกเราก็ทำแทบไม่ทันอยู่แล้ว ถ้ามัวรอการยืนยันจากลูกค้าอีกจะไม่ทำให้งานล่าช้าไปอีกหรือ” คำพูดของเสวี่ยซิงซินทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองเธอด้วยรอยยิ้มแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“เท่าที่ฉันเห็นคนที่ทำงานไม่ทันก็มีแค่เธอกับชุยเหอไม่ใช่หรือ ถ้าพวกเธอสองคนเอาเวลาที่แอบไปซุบซิบกันลับหลังฉันมาทุ่มเทให้กับการทำงาน ฉันคิดว่างานของพวกเธอคงจะเสร็จไปหลายชิ้นแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทั้งเสวี่ยซิงซินและชุยเหอก็ต่างหันไปมองกัน

“นี่เธอแอบตามไปฟังพวกฉันคุยกันหรือ” เมื่อชุยเหอพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“งานในมือของฉันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เลยมีเวลาเดินตามคนที่ชอบทำเรื่องลับๆ ล่อๆ แบบพวกเธอ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสวี่ยซิงซินก็หมดความอดทนในทันที

“คนที่ชอบขโมยผลงานคนอื่นเช่นเธอยังมีหน้ามาว่าพวกฉันทำตัวลับๆ ล่อๆ อีกหรือ” คำพูดของเสวี่ยซิงซินทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ เธอยื่นมือไปลูบเนื้อผ้าของผ้าที่ลูกค้าเลือกเอาไว้แล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เมื่อก่อนฉันเป็นคนโง่เพื่อนพูดอะไรฉันก็เชื่อไปหมด ไม่เคยรู้เลยว่าเหลียนเฉียวคิดอะไรอยู่ ในใจก็แค่คิดว่าเพื่อนของฉันอาจจะกำลังคิดจะช่วยฉัน เดิมทีฉันก็สามารถทำงานได้ดีอยู่แล้วดีกว่าเหลียนเฉียวเสียด้วยซ้ำ ไม่เคยคิดเลยว่าผลสุดท้ายความโง่ของฉันจะทำให้ฉันถูกไล่ออกจากโรงเรียน” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ชุยเหอเอ่ยถามออกมาในทันที

“เธอจะบอกว่าที่เมื่อก่อนเธอทำตัวร้ายกาจเป็นเพราะเหลียนเฉียวหรือ” เมื่อชุยเหอถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้า

“ฉันไม่คิดจะยกความไม่ดีของตนเองให้คนอื่นทั้งหมดหรอก ฉันก็แค่คนโง่ที่เคยทำตัวไม่ดีคนหนึ่งแต่ตอนนี้ฉันกลับตัวกลับใจได้แล้ว ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะทำเรื่องที่ไม่ดีกับคนอื่นโดยไม่รู้แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วหวังว่าพวกเธอจะให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันกำลังตั้งใจที่จะทำงานตรงหน้าให้ดีเพียงเท่านั้นหวังว่าพวกเธอจะเข้าใจฉันด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ชุยเหอก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินมาดูผ้าที่หลินเยี่ยนฟางเย็บเสร็จแล้ว หลินเยี่ยนฟางไม่เพียงทำงานเร็ว แถมงานที่หลินเยี่ยนฟางทำเป็นงานที่ทำอย่างประณีตไม่มีด้ายหลุดลุ่ยออกมาเลยสักเส้นฝีเข็มก็สม่ำเสมอและตรงตามแบบที่วางเอาไว้ เมื่อดูจากผลงานแล้วฝีมือของหลินเยี่ยนฟางดียิ่งกว่างานที่ป้าซ่งทำเสียอีก

“ก่อนหน้านี้ฉันคงจะเข้าใจเธอผิดไป ฉันเองก็ต้องขอโทษเธอด้วยที่ตัดสินเธอจากภาพลักษณ์ภายนอกทั้งที่ไม่เคยได้คบหากับเธออย่างใกล้ชิดเสียด้วยซ้ำ” เมื่อชุยเหอพูดเช่นนี้เสวี่ยซิงซินก็เม้มปากแน่น แล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

“ฉันขอโทษ ต่อไปจะไม่เอาเธอไปพูดลับหลังอีกแล้ว” เมื่อสองสาวตรงหน้าพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา

“ไม่มีอะไรให้ต้องขอโทษ ก่อนหน้านี้ฉันเองก็เป็นคนไม่ดีจริงๆ เอาล่ะคราวนี้ฉันขอพูดออกมาอย่างจริงใจอีกครั้งนะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกับพวกเธอ ในฐานะที่พวกเธอเข้ามาทำงานก่อนฉันก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่ในที่ทำงานของฉัน ดังนั้นถ้าฉันทำผิดพลาดตรงไหนก็สามารถตักเตือนฉันได้นะ ฉันยินดีรับฟังและปรับปรุงแก้ไขเพื่อให้งานที่ฉันตัดเย็บออกมามีคุณภาพดี” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตรรวมทั้งแววตาที่ไม่มีความเสแสร้งของหลินเยี่ยนฟางทำให้ชุยเหอพยักหน้าพลางยิ้มออกมา

“เอาล่ะ ในเมื่อพูดคุยปรับความเข้าใจกันได้แล้วก็รีบทำงานกันเถอะ ในฐานะที่ฉันเป็นผู้อาวุโสในที่ทำงานขอแนะนำว่าพวกเธอสองคนรีบกลับไปสะสางงานตรงหน้าของตนเองได้แล้ว ถ้ามีงานไหนที่คิดว่าจะทำไม่ทันก็ส่งมาให้ฉันกับเยี่ยนฟางช่วยทำได้ จะได้ไม่ต้องโดยลูกค้าตำหนิถ้าหากงานล่าช้ากว่าที่กำหนดเอาไว้” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้ทั้งชุยเหอและเสวี่ยซิงซินก็ต่างรับคำแล้วรีบหันไปสะสางงานที่ยั้งคั่งค้างของตนเองในทันที งานไหนที่คิดว่าคงจะทำไม่ทันก็นำมาส่งให้กับป้าซ่งและหลินเยี่ยนฟางช่วยทำให้การทำงานในวันนี้มีความคืบหน้า งานของลูกค้าที่คั่งค้างอยู่ในร้านล้วนสามารถตัดเย็บจนเสร็จสิ้นเกือบทั้งหมด สร้างความพอใจให้กับเจ้าของร้านอย่างเยี่ยหงตานเป็นอย่างมาก

“ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะขึ้นค่าแรงให้เธอเป็นห้าหยวนต่อวัน เมื่อผ่านการทดลองงานไปแล้วฉันจะเพิ่มเงินค่าแรงให้เธออีก” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็รีบเอ่ยปากขอบคุณในทันที

“ขอบคุณพี่หงตานมากค่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นมือไปรับเงินค่าแรงมาด้วยรอยยิ้ม เงินห้าหยวนนี้คือเงินก้อนแรกที่เธอสามารถหามาได้ด้วยตนเองตั้งแต่ได้เข้ามาอยู่ในโลกแห่งนิยายนี้ เงินจำนวนห้าหยวนนี้ถึงแม้ว่าอาจจะดูน้อยสำหรับเธอ แต่ในยุคที่เนื้อหมูมีราคาแค่จินละหกเหมาเช่นนี้ถือว่าหลินเยี่ยนฟางได้ค่าแรงสูงมากทีเดียวสำหรับช่างตัดเย็บเสื้อผ้าตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

“เอาล่ะๆ รีบกลับเถอะ สามีของเธอมารอเธอที่หน้าร้านนานแล้วอย่าปล่อยให้เขารอเธอนานเลย” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาด้วยความขัดเขิน แล้วจึงได้บอกลาเยี่ยหงตานและคนอื่นๆ ในร้านแล้วเดินออกมาหาเซี่ยหยางชุนที่กำลังนั่งรอเธออยู่บนเก้าอี้ยาวหน้าร้าน

“รอนานไหมคะ” เมื่อเธอถามเช่นนี้เขาก็ส่ายหน้าแล้วยื่นมือมาช่วยถือกระเป๋าให้เธอ

“พวกเราไปกันเถิด” เมื่อเขาพูดจบก็เดินนำเธอไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันโตที่จอดรออยู่หลินเยี่ยนฟางจึงได้เดินตามเขาไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดในใจว่า

‘ที่แท้ความรู้สึกของคนที่มีแฟนหนุ่มมารอรับหลังเลิกงานมันดีเช่นนี้นี่เอง ยิ่งคนที่มารับคือสามียิ่งรู้สึกดีเข้าไปใหญ่’ ไม่รู้ว่าความคิดของเธอจะออกนอกหน้ามากจนเกินไปหรือไม่ เซี่ยหยางชุนที่ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์เรียบร้อยแล้วจึงได้หันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าหยอกล้อ

“แค่ฉันมารอรับแค่นี้ไม่เห็นจะต้องดีใจถึงขั้นนี้เลย ถึงอย่างไรต่อไปฉันก็จะเป็นคนคอยรับคอยส่งเธอเป็นประจำอยู่แล้ว” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาในทันทีแล้วจึงได้พูดกับเขาเสียงเบาทันทีที่ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถของเขาเรียบร้อยแล้ว

“ถึงอย่างไรการมีคนคอยรับส่งก็คือการได้รับความเอาใจใส่ไม่ใช่หรือ มีใครบ้างที่จะไม่รู้สึกยินดีที่ได้รับความเอาใจใส่จากสามี” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาแต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรต่ออีกทำแค่เพียงจับมือของเธอที่แตะแค่เอวของเขาเอามาวางไว้ตรงหน้าท้องอันตึงแน่นของเขาแล้วบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงกระซิบอันแผ่วเบา

“เกาะดีๆ” เมื่อพูดจบเขาก็ค่อยๆ ขับรถออกไปโดยไม่รู้เลยสักนิดว่าคนซ้อนท้ายทางด้านหลังมีใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกแล้ว

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 53 ความสุขตลอดไป (ตอนจบ)

    เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 52 แค่มองตาก็รู้ใจ

    เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 51 จัดการภายใต้กฎหมาย

    พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 50 แจ้งจับ

    พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 49 ความสุข

    พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 48 แอบฟัง

    อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 35 เหยียนเหม่ยเจียง

    การตั้งครรภ์ของหลินเยี่ยนฟางสร้างความยินดีให้กับเธอและเซี่ยหยางชุนเป็นอย่างมาก แต่คนที่ยินดีกับเรื่องนี้มากที่สุดก็เห็นจะเป็นว่าที่คุณยายอย่างคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินรู้ว่าหลินเยี่ยนฟางตั้งครรภ์เธอก็มักจะหาเวลาว่างมาอยู่กับหลินเยี่ยนฟางอยู่เสมอ หากมาไม่ได้ก็มักจะส่งน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้ ความเอาใจใ

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 34 กำลังจะมีลูก

    พอไปถึงโรงพยาบาลหลินเยี่ยนฟางก็เข้ารับการตรวจรักษาจากคุณหมอของโรงพยาบาลในทันที ตอนที่คุณหมอถามเรื่องประจำเดือนหลินเยี่ยนฟางก็เริ่มจะดีใจล่วงหน้าแล้ว ช่วงหลายเดือนมานี้เธอพุ่งเป้าความสนใจของตนเองไปที่การเปิดร้าน ยิ่งช่วงหลังมานี้งานที่ร้านยุ่งเป็นอย่างมากอีกเธอก็เลยแทบจะไม่มีเวลาที่จะสนใจร่างกายของต

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 33 ไม่สบาย

    หลินเยี่ยนฟางกลายเป็นที่พูดถึงของคนในหมู่บ้านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทุกคนต่างก็พูดถึงเธอกันด้วยความอิจฉา หลายคนในหมู่บ้านต่างพากันพูดถึงเธอว่า เธอเป็นคนที่มีวาสนาดีไม่เพียงได้สามีที่ทั้งแสนดีและร่ำรวย ยังสามารถทำให้สามีทั้งรักทั้งหลงจนหัวปักหัวปำ ไม่เพียงทำให้สามียอมทุ่มเงินทองจนหมดตัวเพื่อเปิดร้านตัด

  • ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70   บทที่ 32 ชอบ

    หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เดิมทีร่างนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร ทั้งไม่ใช่ลูกและภรรยาที่ดีแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่าเด็กสาวสองคนนี้ทำไม่ถูกที่กล้ามาพูดจาเช่นนี้ลับหลังเธอเดิมทีหลินเยี่ยนฟางตั้งใจว่าเธอจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องเซี่ยหยางชุนให้เขาจัดการกับพนักง

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status