LOGINพอถึงบ้านแล้วหลินเยี่ยนฟางก็ทำอาหารง่ายๆ เป็นมื้อเย็นโดยมีเซี่ยหยางชุนคอยเป็นลูกมือ หลังจากกินอาหารเสร็จแล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องนอนส่วนตัว หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเสื้อผ้าที่จะใส่ไปทำงานในวันพรุ่งนี้แล้วก็ยิ้มออกมา แม้ว่าก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้เธอเคยผ่านการทำงานมาแล้วมากกว่าสิบปีแต่ก็ยังอดตื่นเต้นกับการที่จะได้ไปทำงานในวันพรุ่งนี้ไม่ได้
‘การได้เริ่มต้นมีชีวิตใหม่ ถึงแม้ว่าจะยากแต่ขอแค่ให้ได้มีชีวิตอยู่ไม่ว่ามันจะยากเย็นเพียงใดก็ต้องพยายามทำให้ดี โชคดีแค่ไหนแล้วที่ในตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่’ นี่คือความคิดของหลินเยี่ยนฟาง ท้องฟ้าด้านนอกมืดไปนานแล้ว อันที่จริงแล้วเธอก็ชอบชีวิตแบบนี้แม้ว่าจะไม่มีสีสันยามค่ำคืนแต่ความเงียบสงบเช่นนี้ก็ทำให้จิตใจมีความผ่อนคลาย หลินเยี่ยนฟางเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายเตรียมตัวที่จะนอนพักผ่อน เมื่อทำธุระเสร็จแล้วจึงได้เดินออกจากห้องน้ำ สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือเกือบเธอจะชนเข้ากับคนที่พึ่งจะเดินออกมาจากห้องนอนของเขา
“...” ต่างคนต่างชะงักไปครู่หนึ่งแล้วสุดท้ายก็เป็นเซี่ยหยางชุนที่เป็นฝ่ายผายมือให้เธอ หลินเยี่ยนฟางจึงได้เดินไปที่ห้องของเธอ เธอยิ้มออกมาเมื่อได้คิดว่าไม่ใช่แค่เพียงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แต่ยังมีสิ่งใหม่ๆ ที่เธอได้พบเจออีกด้วย อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยได้อยู่ร่วมบ้านกับชายหนุ่มหน้าตาดีเช่นนี้แถมเขายังได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอเสียด้วยสิ สำหรับสาวโสดที่แทบจะไม่เคยได้คบกับใครมาก่อนจนอายุย่างเข้าเลขสามแบบเธอ น้อยครั้งมากที่จะได้มีช่วงเวลาหัวใจเต้นแรงกับเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานเช่นนี้
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม หลินเยี่ยนฟางก็รีบลุกขึ้นมาแต่งตัว เช้านี้เธอทำอาหารเช้าที่ทำง่ายๆ อย่างซุปผักกับไข่ม้วน แล้วจึงเดินไปเคาะประตูห้องเพื่อปลุกเซี่ยหยางชุน แต่เคาะอยู่นานเขาก็ยังไม่ตื่นเธอก็เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้อง
“…” ความว่างเปล่าภายในห้องทำให้เธอพูดไม่ออก เธอไม่มีนาฬิกาทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าใดแล้วแม้จะรู้ว่ายังเช้ามากแต่การที่เซี่ยหยางชุนไม่อยู่เช่นนี้เธอกังวลว่าตนเองจะเข้าเมืองไปทำงานไม่ทัน ในขณะที่กำลังร้อนใจอยู่นั้นเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่มาจอดตรงหน้าบ้านทำให้เธอต้องรีบเดินไปดูในทันที เมื่อเปิดประตูออกไปเธอก็พบว่าเซี่ยหยางชุนกำลังลงจากรถมอเตอร์ไซค์คันโตด้วยท่วงท่าอันดึงดูดใจ เธอเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจแล้วจึงได้เอ่ยปากถามเขาด้วยความสงสัย
“รถของใครคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาในทันที
“รถของฉันเอง ซื้อมาได้สักพักแล้วแต่ต้องนำไปปรับแต่งอีกนิดหน่อย พวกเขาจึงพึ่งจะเอารถมาส่งที่ไร่เมื่อวาน วันนี้เลยได้ใช้ขับรับส่งเธอพอดี” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา รถมอเตอร์ไซค์ในยุคนี้มีราคาสูงมากพอสมควรสำหรับคนในยุคนี้ แม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับรถยนต์แต่เธอมั่นใจว่าในหมู่บ้านนี้เซี่ยหยางชุนคือคนแรกๆ ที่ซื้อรถมอเตอร์ไซค์มาขับอย่างแน่นอน
“ยังพอจะมีเวลาอีกนิดหน่อย เธอหิวไหมฉันแวะซื้อน้ำเต้าหู้กับแป้งทอดมาด้วย พวกเรามากินด้วยกันเถอะ” เซี่ยหยางชุนพูดพลางก้มลงไปดูนาฬิกาที่ข้อมือ หลินเยี่ยนฟางจึงได้พยักหน้าแล้วเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน
“ฉันทำซุปผักกับไข่ม้วนด้วย คิดว่าคุณน่าจะยังไม่ตื่นเมื่อครู่นี้ก็เลยเดินไปปลุกคุณที่ห้อง พอพบว่าในห้องไม่มีคุณ คุณก็ขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพอดี” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเดินไปหยิบถ้วยใบเล็กมาใส่น้ำเต้าหู้ของเธอและเซี่ยหยางชุน กลิ่นหอมของน้ำเต้าหู้ทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา เธอยกถ้วยน้ำเต้าหู้ไปวางตรงหน้าเซี่ยหยางชุนพลางเลื่อนชามเปล่าและตะเกียบให้เขา
“ฉันไม่มีนาฬิกาก็เลยไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ก้มลงไปดูเวลาในนาฬิกาของตนเองในทันที
“ตอนนี้ใกล้จะเจ็ดโมงเช้าแล้ว คุณไม่ต้องกังวลนะนั่งรถมอเตอร์ไซค์ไปใช้เวลาไม่นานหรอก” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าส่วนเซี่ยหยางชุนหันไปมองรอบห้องแล้วก็ทอดถอนใจออกมา
“ฉันชินกับการดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ ก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นว่าบ้านของพวกเราไม่มีนาฬิกาเลยสักเรือน เดี๋ยวเย็นนี้พอเธอเลิกงานแล้วฉันจะไปรับเธอแล้วหลังจากนั้นพวกเราค่อยไปหาซื้อนาฬิกาด้วยกันนะ” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าในทันที
“ได้เลย ฉันเองก็อยากจะไปเดินเที่ยวอยู่พอดี” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมา หลังจากนั้นทั้งคู่ก็รีบกินอาหารเช้าแล้วรีบขึ้นรถมอเตอร์ไซค์เพื่อเดินทางเข้าเมือง เดิมทีแค่ซ้อนท้ายจักรยานหลินเยี่ยนฟางก็ทุลักทุเลเต็มทีแล้ว ยามนี้พอต้องซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ถึงกับทำให้หลินเยี่ยนฟางมีเหงื่อซึมออกมาเลยทีเดียว
“ฟู่ ทำไมคนอื่นเขาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ถึงได้ดูง่ายและดูเท่กันได้ถึงขนาดนั้น แล้วทำไมพอเป็นฉันมันจึงได้ดูทุเรศได้ถึงขนาดนี้” หลินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำออกมาเสียงเบาแล้วพ่นลมหายใจออกมาด้วยความท้อใจ
“ถ้าเธอกลัวตกก็สามารถเกาะเอวของฉันได้นะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ไม่รอช้ารีบสอดแขนของเธอกอดเอวของเขาอย่างแนบแน่นในทันที เซี่ยหยางชุนก้มลงมามองเอวของตนเองที่ถูกกอดรัดจากคนที่อยู่ทางด้านหลังแล้วก็ทอดถอนใจออกมา
“ไม่ต้องแน่นถึงขนาดนี้ก็ได้มั้ง หากคนอื่นเห็นเข้าเขาจะมองไม่ดี” เมื่อเขาพูดขนาดนี้หลินเยี่ยนฟางที่คิดว่าตนเองมีความเป็นกุลสตรีมากพอจึงได้คลายอ้อมแขนของเธอออกแล้วจึงได้ใช้มือของตนเองแตะที่เอวอันหนั่นแน่นของเขาเพียงเท่านั้น พอรถออกตัวเธอก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้นด้วยถนนในหมู่บ้านไม่ยอมอนุญาตให้เธอเป็นห่วงภาพลักษณ์ของตนเอง ถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อตอนที่ซ้อนท้ายจักรยานก็ยังพอไหวแต่พอเป็นมอเตอร์ไซค์ที่มีความเร็วมากยิ่งขึ้นหากไม่เกาะให้ดีคงได้ร่วงลงไปคลุกดินแน่
ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเซี่ยหยางชุนก็มาส่งหลินเยี่ยนฟางจนถึงหน้าร้านหงเซวีย หลินเยี่ยนฟางลงจากรถมาด้วยแข้งขาอันอ่อนล้า ยามที่ยืนบนพื้นได้อย่างมั่นคงเธอก็หันไปส่งยิ้มให้เขา
“ขอบคุณนะคะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ตอนเย็นฉันจะมารอรับเธอที่หน้าร้านนะ” เขาพูดพลางชี้ไปยังเก้าอี้ยาวหน้าร้านหลินเยี่ยนฟางรีบพยักหน้าให้เขาในทันที
“ตอนเย็นเจอกันค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ” เมื่อพูดเช่นนี้เขาก็ส่งยิ้มให้เธอแล้วจึงได้ขับรถออกไปด้วยใบหน้าที่ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่
“เยี่ยนฟาง สุดหล่อคนนั้นคงจะเป็นสามีของเธอสินะ” เสียงของเยี่ยหงตานทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปมองในทันที วันนี้เยี่ยหงตานอยู่ในชุดสีแดงสดยืนพิงกรอบประตูของหน้าร้านและกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ทอประกายแห่งการหยอกล้อ
“ใช่ค่ะ เขาคือสามีของฉันเอง” หลินเยี่ยนฟางเอ่ยวาจาตอบรับด้วยใบหน้าที่มีความเขินอายเพียงเล็กน้อยแล้วจึงได้เดินเข้าไปหาเจ้านายของเธอ
“สวัสดีค่ะพี่หงตาน ฉันคงจะไม่ได้มาถึงสายไปใช่ไหมคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้เยี่ยหงตานก็ส่ายหน้า
“ไม่สายจ้า มาทันเวลาก่อนเปิดร้านพอดี เข้าไปด้านในร้านกันเถอะเดี๋ยวฉันจะได้แนะนำเธอให้ทุกคนในร้านได้รู้จัก” เมื่อเยี่ยหงตานพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกสิ่งแรกที่ต้องพบเจอนอกจากงานที่ต้องเรียนรู้แล้วก็ยังมีเพื่อนร่วมงานที่เธอต้องทำความรู้จัก หลินเยี่ยนฟางทำได้แค่เพียงพยายามยิ้มให้มากเข้าไว้และแสดงความเป็นมิตรอย่างเต็มที่เพราะถึงอย่างไรเพื่อร่วมงานที่รออยู่ก็จะเป็นกลุ่มบุคคลที่เธอต้องเจอทุกวันเผลอๆ อาจจะต้องใช้เวลาร่วมกับคนเหล่านี้มากกว่าสามีที่บ้านเสียอีก
เซี่ยเหวินเป่าคือเด็กชายตัวน้อยที่เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียน ทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้กันทั่วว่าพ่อของเขามีอาชีพเป็นคนเลี้ยงหมู แม่ของเขาคือช่างตัดเสื้อ คุณตาทำงานในโรงงาน คุณยายเป็นคนขายผัก คุณน้าเป็นพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่ง สาเหตุที่ทุกคนรู้อย่างละเอียดก็เพราะทุกคนได้อ่านเรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนเรียงความฉบับนี้ทำให้ทุกคนในโรงเรียนต่างพากันซาบซึ้งในความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่มีฐานะธรรมดาแต่กลับร่ำรวยความสุขของเซี่ยเหวินเป่า เรียงความเรื่อง “ครอบครัวของฉัน” ที่เซี่ยเหวินเป่าเขียนทำให้เขาได้รับทุนการศึกษาจนถึงระดับชั้นอุดมศึกษาเลยทีเดียวตอนที่เขาได้รับทุนทุกคนที่บ้านต่างก็มีสีหน้าเขียวคล้ำกันไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะพ่อของเขาที่รีบมาขอสละสิทธิ์ทุนการศึกษาที่เขาได้รับในทันที โดยบอกกับท่านอธิการว่าที่บ้านของเขามีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะส่งเสียเซี่ยเหวินเป่าเรียนจนจบระดับอุดมศึกษาได้สบาย ขอให้ท่านอธิการมอบทุนการศึกษานี้ให้แก่ผู้ที่มีผลการเรียนดีแต่ที่บ้านไม่มีทุนทรัพย์ดีกว่า ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยหยางชุนยิ่งทำให้เซี่ยเหวินเป่าได้รับความชื่นชมจากทุกคนในโรงเ
เมื่อหมดเรื่องของโจวจินหมิงไปแล้วความสัมพันธ์ของเสิ่นชิงหลีและลู่อวิ๋นก็ดีขึ้นตามลำดับ พอหลินเยี่ยนฟางได้รู้ว่าเป็นเสิ่นชิงหลีที่ไปเกลี้ยกล่อมให้บรรดาผู้ปกครองของเด็กสาวที่เคยถูกทั้งโจวจินหมิงและเฉียวเยี่ยนเคยล่อลวงและล่วงละเมิดให้รวมตัวกันไปแจ้งความเพื่อเอาผิดคนชั่วก็อดรู้สึกชื่นชมเสิ่นชิงหลีไม่ได้ หากเป็นไปตามเนื้อหาในนิยายเสิ่นชิงหลีก็คือนางเอกที่อ่อนโยน อ่อนหวานและบอบบาง ทุกการกระทำและทุกความสำเร็จของเธอล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพระเอกอย่างลู่อวิ๋นเสมอ หลินเยี่ยนฟางจึงคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือการจัดการของเสิ่นชิงหลีเมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปชีวิตของตัวละครในนิยายก็เปลี่ยนแปลง ตัวร้ายที่กลับตัวกลับใจอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ได้มีชีวิตที่ดีมีลูกชายตัวน้อยน่ารักให้เลี้ยงดู ส่วนนางเอกอย่างเสิ่นชิงหลีและพระเอกอย่างลู่อวิ๋นก็ยังคงลงเอยกันด้วยดีดังเดิม พวกเขาได้แต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บรรดาตัวร้ายทั้งหมดก็ต่างแพ้ภัยตนเองไม่เข้ามาเกะกะระรานในชีวิตของพวกเขาอีกแม้ว่าบทสรุปในตอนท้ายของนิยายจะจบลงไปแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติสุข เธอและสามีต่างคน
พอเจ้าหน้าที่เข้ามาในร้านหลินเยี่ยนฟางก็รีบชี้ไปที่เฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินในทันที“คุณตำรวจคะ สามคนนี้เข้ามาหาเรื่องฉันที่ร้านค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เจ้าหน้าที่รีบเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งสามที่หลินเยี่ยนฟางชี้ตัวในทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน ก็แค่ตั้งใจจะมาสอบถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจเพียงเท่านั้น” เฉียวเหลียนพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว“แต่เมื่อครู่นี้เธอเงื้อมือพุ่งเข้ามาโดยมีความตั้งใจจะตบฉันนะ ถ้าฉันไม่ใช้ฝ่าเท้ายันเธอออกป่านนี้ใบหน้าของฉันคงจะมีรอยฝ่ามือของเธอไปแล้ว เรื่องนี้สามีของฉันและคนในร้านก็สามารถช่วยเป็นพยานได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็เม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ด้านหลังของหลินเยี่ยนฟางและสามีมีพนักงานในร้านออกมายืนจ้องมองสถานการณ์กันหลายคน อีกทั้งพวกเขายังส่งเสียงบอกกับตำรวจด้วยว่าพวกเธอสามคนเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้าน“ฉันไม่ได้ตั้งใจก็แค่อารมณ์เพียงชั่ววูบเพียงเท่านั้น คุณตำรวจฉันยังไม่ได้ลงมือทำร้ายใครไม่ถือว่ามีความผิดนะคะ” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพลันส่ายหน้าในทันที“คุณครับแค
พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน“ยังเล
พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที“หืม?”“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อ
อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที“ต้าเป
การพบกันของคุณแม่หลินและเสิ่นชิงหลีเป็นไปอย่างเรียบง่าย หากหลินเยี่ยนฟางไม่เคยอ่านนิยายมาก่อนก็คงจะคิดว่าตอนนี้คุณแม่หลินดีอกดีใจที่ได้พบลูกสาวแท้ๆ ของตนเองจนลืมเลือนหลินเยี่ยนฟางไปแล้ว แต่เธอรู้ดีว่าถ้าหากหลินเยี่ยนฟางลุกขึ้นมาเรียกร้องให้คุณแม่หลินทำอะไรเพื่อเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นการทำร้ายเสิ่นชิงหลี
เสิ่นชิงหลีที่ได้ฟังคำพูดของหลินเยี่ยนฟางแล้วก็คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอจึงพยักหน้าพลางชี้ไปที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอที่ยังยืนหน้าซีดอยู่ในทันที“ก่อนหน้าที่พี่จะมาถึงสองคนนี้ก็กำลังพูดจาใส่ร้ายพี่ให้ฉันกับคุณแม่ฟังอยู่พอดี พวกเธอบอกว่าพี่เป็นคนอกตัญญูไม่รู้จักบุญคุณคน” เมื่อเ
สีหน้าของคนในร้านหงเซวียทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา โดยเฉพาะเสวี่ยซิงซินและชุยเหอเธอใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างเต็มที่แล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“พี่หงตานฉันเคยบอกพี่แล้วว่าสองคนนี้ดีแต่สร้างปัญหาและวันนี้พี่ก็คงจะเห็นแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เยี่ยหงตานก็พยักหน้า“พี่รู้ส
เสวี่ยซิงซินรีบนำตัวอย่างผ้าชนิดใหม่และแบบเสื้อผ้าไปวางลงบนโต๊ะตรงหน้าสองแม่ลูกจากบ้านเสิ่น ส่วนชุยเหอก็รีบไปชงชาเพื่อนำมารับรองแขกคนสำคัญเป็นการเฉพาะ โดยมีเยี่ยหงตานคอยติดตามดูความเรียบร้อยของคนทั้งสองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังตั้งแต่ร้านหงเซวียไม่มีหลินเยี่ยนฟาง ลูกค้าภายในร้านก็ลดลงอย่าง







