ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70

หลินเยี่ยนฟางดีไซเนอร์สาวเจ้าของแบรนด์ดังระดับโลก ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงานที่เธอรัก ผ่านช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดในอาชีพการงานและผ่านช่วงเวลาที่อยู่ในจุดตกต่ำมากที่สุดของชีวิต แต่เธอก็สามารถรอดพ้นจากทุกวิกฤตในหน้าที่การงาน มีแค่เพียงเรื่องเดียวที่เธอไม่สามารถเอาชนะได้นั่นก็คือความเจ็บป่วย แม้ว่าไม่อยากจะยอมแพ้แต่สังขารกลับไม่อำนวย

“เสี่ยวฟาง ฉันทำตามความต้องการของเธอแล้วนะ ทันทีที่เธอจากไปทรัพย์สินทั้งหมดของเธอก็จะถูกบริจาคให้กับองค์กรเพื่อการกุศลทั้งหมด” ซูอิ๋งผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเลขาส่วนตัวเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“เสี่ยวฟางฉัน...” สีหน้าและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจของซูอิ๋งทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“อิ๋งอิ๋ง ชีวิตของฉันไม่มีอะไรให้ห่วงหาหรือว่าเสียใจ มีเพียงแค่เธอเท่านั้น ดังนั้นหลังจากที่ฉันจากไปแล้วเธอก็พยายามใช้ชีวิตให้ดี คิดถึงฉันบ้างบางเวลา ใช้ชีวิตที่เหลือเผื่อฉันด้วยเลิกทำงานหนัก แต่งงาน มีลูก แบบที่คนทั่วไปเขาทำกันสิ่งสำคัญที่สุดก็คือดูแลสุขภาพของตนเองให้ดี เงินทองไม่สำคัญเท่าสุขภาพหรอกนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางเอ่ยเช่นนี้น้ำตาของซูอิ๋งก็พลันไหลออกมาเธอพยักหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ได้! ฉันรับปากเธอว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือให้ดี จะดูแลตัวเองดีๆ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแทนเธอ” เมื่อซูอิ๋งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา มือของเธอถูกเพื่อนสนิทกุมเอาไว้ความอาลัยในดวงตาของเพื่อนสาวทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบหลับตาลง ถึงตอนนี้แล้วเธออยากจะจากไปอย่างไร้ความเสียดาย ไร้ความอาวรณ์ใดๆ อีก เธอรู้ดีว่าหลังจากที่ไม่มีคนบ้างานอย่างเธอคอยชักนำแล้วซูอิ๋งก็คงจะมีเวลาที่จะได้พักผ่อน ยังมีเงินก้อนโตที่เธอแอบทิ้งเอาไว้ให้เพื่อนสาวอีก เพื่อนสาวของเธอเป็นคนฉลาดย่อมจะสามารถนำเงินจำนวนนั้นไปใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุดแน่

“อิ๋งอิ๋งนิยายเรื่องนั้นเธออ่านให้ฉันฟังอีกรอบได้ไหม ที่นางร้ายในเรื่องชื่อเดียวกันกับฉันหน่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ซูอิ๋งก็รีบยกมือขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกมาของตนเอง แล้วรีบนั่งลงหยิบหนังสือที่เธอพึ่งจะอ่านจบไปมาเปิดแล้วอ่านให้เพื่อนรักของเธอฟังอีกครั้ง

“ตัวร้ายในนิยายตัวนี้ชื่อเหมือนฉันเลยแต่กลับโง่งมมากกว่าฉันนัก ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่หย่ากับสามีที่มีฐานะดีที่สุดในหมู่บ้านแล้วหนีตามอันธพาลชั่วที่ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรแน่ แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร พยายามดิ้นรนสุดชีวิตผลสุดท้ายก็ถูกพระเอกนางเอกเล่นงานจนตายอย่างน่าอนาถ” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาเมื่อซูอิ๋งอ่านถึงตอนที่ตัวร้ายในเรื่องขอหย่าขาดจากสามีเพื่อจะได้เข้าเมืองไปอยู่กับชายคนรัก เรื่องราวหลังจากนี้ซูอิ๋งไม่ต้องอ่านต่อเธอก็สามารถจำได้ดี

หลังจากเข้าไปอยู่ในเมืองเพราะนางร้ายในนิยายมีเงินติดตัวไปจากบ้านของอดีตสามี ชายคนรักของเธอจึงยินดีต้อนรับในตอนที่เงินกำลังจะหมดและชายคนรักกำลังจะทอดทิ้งเธอ แม่ของเธอก็ไปหาเธอในตัวเมืองแล้วพาเธอไปในบ้านของเศรษฐีหลังหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นเรื่องราวน้ำเน่าก็เกิดขึ้น

เพราะความผิดพลาดในโรงพยาบาลทำให้ลูกสาวของเศรษฐีสลับตัวกับลูกสาวของคนยากจน พอความจริงเปิดเผยลูกสาวชาวบ้านก็พยายามทวงสิทธิ์ของตนเอง แม่ที่เอาลูกไปผิดรู้สึกผิดต่อตัวร้ายที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงจากคุณหนูตระกูลใหญ่มาเป็นเด็กสาวที่มีฐานะยากจน ก็เลยช่วยเธอทุกวิถีทางแม้กระทั่งทำร้ายลูกแท้ๆ ของตนเอง

แต่ตัวร้ายหรือจะสู้นางเอกในนิยายได้ สุดท้ายตัวร้ายในเรื่องก็ต้องพ่ายแพ้ให้นางเอกและพระเอก ทำให้เธอและชายคนรักที่เป็นอันธพาลต้องพ่ายแพ้และจบชีวิตด้วยกันอย่างอนาถ ส่วนแม่แท้ๆ ก็สำนึกผิดได้ในที่สุดสุดท้ายก็ละอายใจในการกระทำของตนเองจบชีวิตไปอย่างน่าเศร้าใจ พอตัวร้ายตายไปพระเอกและนางเอกก็ได้ครองรักกันตลอดไปถือว่าเป็นตอนจบในนิยายที่ถูกใจคนอ่านมากที่สุด

“ถ้าเป็นเธอ นอกจากจะไม่หย่ากับสามีคนแรกที่พอจะมีฐานะอยู่บ้างแล้ว เธออาจจะหาวิธีทำให้เงินของสามีของเธองอกเงยขึ้นจนเขาต้องตกใจเชียวล่ะ ส่วนพ่อแม่ที่ร่ำรวยของเธอฉันเชื่อว่าเธอไม่มีทางสนใจพวกเขาแน่” คำพูดของซูอิ๋งทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ ตอนนี้แค่หัวเราะก็ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยมาก แม้จะรู้ตัวดีว่าตนเองใกล้จะไม่ไหวแล้วแต่หลินเยี่ยนฟางก็ไม่อยากจะทำลายสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเพื่อนสาวของเธอ

“พวกเขารวยถึงขนาดนั้นมีหรือที่ฉันจะไม่สนใจ เพียงแต่สำหรับฉันแล้วคนที่เลี้ยงฉันมาอย่างแม่ที่ยากจนคนนั้นมากกว่าจึงจะสำคัญกับฉันมากที่สุด” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้รอยยิ้มของซูอิ๋งหายไป

“อิ๋งอิ๋ง หลังจากฉันจากไปแล้ว เธอกลับไปเยี่ยมเยียนครอบครัวของเธอเสียหน่อยเถิด ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะบังคับให้เธอแต่งงานกับใครอีก หุ้นของบริษัทที่ฉันยกให้เธอฉันเชื่อว่าเธอย่อมจะมีความสามารถเพียงพอที่จะบริหารมันจนงอกเงยจนทำให้เธอมีกำลังเพียงพอที่จะอยู่เหนืออำนาจของครอบครัวของเธอได้ หลังจากนั้นก็อย่าลืมหาชายหนุ่มหน้าตาดี มีรักดีๆ แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้มากเข้าไว้ล่ะ ฉันไม่อยู่แล้วเธอก็ห้ามใช้ชีวิตอย่างที่เธอกับฉันเคยทำเชียว” พอพูดนานๆ เสียงของหลินเยี่ยนฟางก็เริ่มจะแผ่วเบาลง เสียงหอบหายใจอันรุนแรงของเธอทำให้ซูอิ๋งวางหนังสือในมือลงในทันที

“เสี่ยวฟาง ให้ฉันตามหมอให้เธอนะ” เมื่อซูอิ๋งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้า

“ไม่ต้องแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว อิ๋งอิ๋งอย่าลืมคำพูดที่เธอเคยรับปากฉันเอาไว้นะ ใช้ชีวิตให้ดีแทนฉันด้วย” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางขมวดคิ้วความเจ็บปวดที่จู่โจมเธอทำให้เธอพูดออกมาไม่ไหวอีก ซูอิ๋งกดกริ่งเรียกหมอและพยาบาลด้วยความกังวลเพียงแต่กว่าหมอและพยาบาลจะเข้ามาหลินเยี่ยนฟางก็ไม่อาจจะทนรอไหวแล้ว ตอนที่ลมหายใจของหลินเยี่ยนฟางเริ่มขาดห้วงซูอิ๋งก็ร้องออกมาด้วยความปวดใจในทันที

“เสี่ยวฟาง ไม่นะ เสี่ยวฟาง เธออยู่กับฉันก่อน” เสียงเรียกของซูอิ๋งทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา ที่จริงแล้วเธอยอมรับว่าเธอยังอาลัยเพื่อสาวคนนี้อยู่ไม่น้อยแต่จะให้เธอทำอย่างไรเล่าในเมื่อเธอไม่อาจจะฝืนสังขารของตนเองได้อีกชีวิตของเธอก็คงต้องจบสิ้นลงเพียงเท่านี้ สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ก็คือต้องทำใจเพียงเท่านั้น