ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70

last update최신 업데이트 : 2026-05-27
작가:  BigM00N연재 중
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
53챕터
475조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

“ตัวร้ายในนิยายตัวนี้ชื่อเหมือนฉันเลยแต่กลับโง่งมมากกว่าฉันนัก ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่หย่ากับสามีที่มีฐานะดีที่สุดในหมู่บ้านแล้วหนีตามอันธพาลชั่วที่ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรแน่ แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร พยายามดิ้นรนสุดชีวิตผลสุดท้ายก็ถูกพระเอกนางเอกเล่นงานจนตายอย่างน่าอนาถ” หลินเยี่ยนฟางเคยพูดเอาไว้ตอนที่เพื่อนรักอ่านนิยายเรื่องนี้ให้ฟัง คิดไม่ถึงว่าผลสุดท้ายพอตายไปแล้วเธอจะได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายที่เพื่อนของเธอเคยอ่านให้ฟังเสียแล้ว พอได้เข้ามาอยู่ในโลกแห่งนิยายจริงๆ หลินเยี่ยนฟางจึงได้รู้ว่าสิ่งที่คิดเอาไว้กับความเป็นจริงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ยอมแพ้ ในเมื่อมีโอกาสได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง อีกทั้งร่างกายนี้ก็แข็งแรงดีแล้วเธอจะยอมแพ้กับอุปสรรคแค่เพียงเล็กน้อยที่ผ่านเข้ามาได้อย่างไร ทุกครั้งที่ล้มเหลวเธอก็มักจะลุกขึ้นมาใหม่ได้เสมอ ยิ่งคราวนี้เป็นโลกในนิยายที่เธอรู้ตอนจบของนิยายเรื่องนี้แล้ว เธอย่อมไม่มีทางยินยอมให้ตนเองเดินตามรอยของนางร้ายในนิยายอย่างแน่นอน

더 보기

1화

บทที่ 1 หลินเยี่ยนฟาง

Nora's POV

As Justin Ford watched me back away from him, he burst out laughing.

"Come on, drop the act. I know you're only crying because you're so happy to see me."

"I'm back now, so stop playing hard to get," he sneered. "Take good care of Cindy and me, and you can be Mrs. Ford too. No one's taking that title away from you."

Hearing that, I was so angry I almost laughed.

I wiped away the tears his smoke had brought to my eyes, then said in a slow, mocking tone, "Justin, what makes you think you're the only man for me?"

He blew out another ring of smoke and stared at me like I was an idiot.

"You got engaged to me when you were 20. You've been tied to the Ford name ever since, and you've raised my son for years. If you don't marry me, who else would want you?"

At those words, I felt nothing but relief. Thank God I'd dumped this scumbag back then and married someone else.

Years ago, when we said goodbye at the airport, he held me tight and swore, "Nora, wait five months for me. I'll make something of myself, then come back and marry you."

But barely a month after he left, his son with Cindy Tanner was brought to my doorstep. That was when I found out the two of them had been fooling around behind my back all along.

Everyone in Aldermere knew except me. I was the last one to find out.

Every time I thought about it, I had the overwhelming urge to slap him across the face.

Just as I raised my hand, a sweet little voice rang out.

"Mommy!"

My son, Bryson Ford, came bounding toward me with his arms stretched wide for a hug. His dad had meetings all day, so I'd brought him along with me.

I bent down to scoop him up, but before I could reach him, someone yanked him away.

"Who are you calling Mommy? I'm the one who's your mom!"

Cindy stormed out from behind Justin and slapped Bryson twice across the face.

My eye twitched with rage, and I shoved her back hard.

Before she even hit the ground, she tugged on Justin's sleeve and began to sob. "Justin, all I wanted was for my own son to call me Mom. If Nora won't allow it, fine, but how could she lay a hand on me?"

Her cry immediately drew the bodyguards over. They quickly closed in around Bryson and me while Justin stood off to the side, watching coldly.

I shielded Bryson behind me, grinding my teeth as I demanded, "Are you all blind? You're surrounding me over a maid? Do you even know who I am?"

"Enough!" Justin barked.

He stubbed out his cigarette and jabbed a finger straight at me.

"Nora Shaw, who gave you the nerve to talk about Cindy like that? She's Mrs. Ford and this boy's biological mother! Not only did you keep Cindy from being reunited with her own son, but now you're humiliating her in public too?"

I snorted and shoved his hand aside. "A maid wants to play mother to my son? What makes her think she's worthy?"

If I hadn't been softhearted enough to let her stay at the Ford estate all those years ago, she would have starved to death on the street.

Who could have guessed she'd turn around and bite the hand that fed her?

My words only fueled Justin's rage.

He snatched Bryson from behind me and shoved him into Cindy's arms.

The whole courtyard echoed with Bryson's wailing. "You're bad people! Get away from me!"

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
53 챕터
บทที่ 1 หลินเยี่ยนฟาง
หลินเยี่ยนฟางดีไซเนอร์สาวเจ้าของแบรนด์ดังระดับโลก ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงานที่เธอรัก ผ่านช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดในอาชีพการงานและผ่านช่วงเวลาที่อยู่ในจุดตกต่ำมากที่สุดของชีวิต แต่เธอก็สามารถรอดพ้นจากทุกวิกฤตในหน้าที่การงาน มีแค่เพียงเรื่องเดียวที่เธอไม่สามารถเอาชนะได้นั่นก็คือความเจ็บป่วย แม้ว่าไม่อยากจะยอมแพ้แต่สังขารกลับไม่อำนวย“เสี่ยวฟาง ฉันทำตามความต้องการของเธอแล้วนะ ทันทีที่เธอจากไปทรัพย์สินทั้งหมดของเธอก็จะถูกบริจาคให้กับองค์กรเพื่อการกุศลทั้งหมด” ซูอิ๋งผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเลขาส่วนตัวเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก“เสี่ยวฟางฉัน...” สีหน้าและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจของซูอิ๋งทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที“อิ๋งอิ๋ง ชีวิตของฉันไม่มีอะไรให้ห่วงหาหรือว่าเสียใจ มีเพียงแค่เธอเท่านั้น ดังนั้นหลังจากที่ฉันจากไปแล้วเธอก็พยายามใช้ชีวิตให้ดี คิดถึงฉันบ้างบางเวลา ใช้ชีวิตที่เหลือเผื่อฉันด้วยเลิกทำงานหนัก แต่งงาน มีลูก แบบที่คนทั่วไปเขาทำกันสิ่งสำคัญที่สุดก็คือดูแลสุขภาพของตนเองให้ดี เงินทองไม่สำคัญเท่าสุขภาพหรอกนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟา
더 보기
บทที่ 2 เซี่ยหยางชุน
‘อึ๊ก ทำไมฉันหายใจไม่ออก... ฉันตายไปแล้วไม่ใช่หรือมันก็ต้องหายใจไม่ออกอยู่แล้วสิ’ หลินเยี่ยนฟางคิดอยู่ในใจด้วยความทรมาน แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องตกใจรอบตัวของเธอคือน้ำอันขุ่นมัว เธอพยายามตะเกียกตะกายเพื่อจะขึ้นจากน้ำตามสัญชาตญาณแต่เรี่ยวแรงของเธอกับไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่ แสงจากผืนน้ำที่มองเห็นอยู่ค่อยๆ ห่างจากร่างของเธอเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังจะจมลงไป‘ทำไมโลกหลังความตายมันถึงได้ทรมานอย่างนี้ล่ะ ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยฉันที’ เธอคิดพลางพยายามใช้เรี่ยวแรงที่เหลือพยุงร่างกายของตนเองไม่ให้จมลงไปเบื้องล่าง หน้าอกของเธอปวดแสบปวดร้อนไปหมดสติของเธอเริ่มจะพร่าเลือนอีกครั้ง แต่แล้วก็มีคนแหวกว่ายเข้ามาหาเธอ มืออันแข็งแรงจับข้อมือของเธอเอาไว้แล้วดึงร่างของเธอเข้าไปหาเขาแล้วก็พาร่างของเธอทะยานขึ้นไปด้านบน ยังไม่ทันจะโผล่พ้นผืนน้ำหลินเยี่ยนฟางก็หมดสติไปอีกครั้ง“แค่ก แค่ก” หลินเยี่ยนฟางคายน้ำออกมาอย่างทรมาน หน้าอกของเธอเจ็บร้าวไปหมด เธอลืมตาขึ้นไปมองคนที่พึ่งจะเอามือออกจากหน้าอกของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อนลอยแล้วก็ได้แต่อุทานอยู่ในใจ‘แม่เจ้า! ทำไมคนในโลกหลังความ
더 보기
บทที่ 3 โลกในนิยาย
คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คนตรงหน้าเงียบงันไปเขาจ้องมองเธออีกครั้งแล้วส่งเสียงถามเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด“หลินเยี่ยนฟาง นี่เธอจำฉันไม่ได้หรือ ฉันคือสามีที่พึ่งจะแต่งงานกับเธอไงเซี่ยหยางชุน” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วเซี่ยหยางชุนคือชื่อที่เธอรู้สึกคุ้นหูมากยังไม่นับเรื่องที่เขาพูดถึงโจวจินหมิง ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับพระเอกในนิยายเรื่องล่าสุดที่ซูอิ๋งชอบเอามาอ่านให้เธอฟังด้วย อีกทั้งเมื่อฟังจากคำพูดของเซี่ยหยางชุนเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของเขาคล้ายคลึงกับคำพูดของสามีของตัวร้ายในนิยายเป็นอย่างยิ่ง แล้วสุดท้ายหลินเยี่ยนฟางจึงได้ถามออกมาเสียงเบา“ที่นี่คือหมู่บ้านหลี อำเภอต้าชิงใช่ไหม ถ้าจำไม่ผิดนี่คงจะเป็นปี 1978 กระมัง” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คนตรงหน้าชะงักไปอีกครั้งแล้วจึงได้พยักหน้าให้เธอ“ใช่ ที่นี่คือหมู่บ้านหลี เยี่ยนฟางเธอเป็นอะไรไป ความทรงจำเธอสับสนเช่นนั้นหรือ” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้หลินเยี่ยนฟางเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้า“ฉันรู้สึกไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็ทอดถอนใจออกมาแล้วรีบสวมเสื้อให้ตนเองในทันที แล้วก็คว้าเสื้อผ้าในตู
더 보기
บทที่ 4 เริ่มต้นชีวิตใหม่
เซี่ยหยางชุนจ้องมองหลินเยี่ยนฟางที่ปล่อยผมยาวหยักศกของตนเองให้ทิ้งตัวลงมาตามธรรมชาติด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าหลินเยี่ยนฟางในตอนที่ไม่ประโคมแป้งลงบนใบหน้าและไม่ได้ทาลิปสติกสีแดงสดจะดูดีมากถึงขนาดนี้ สายตาที่จับจ้องมาของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางพลันเลิกคิ้วขึ้นแล้วกระแอมออกมา เขาจึงได้รู้ว่าตนเองกำลังจ้องมองเธออย่างไม่วางตาจนแทบจะเป็นการเสียมารยาทแล้ว“ไปกันเถอะค่ะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาจึงได้เดินนำหน้าเธอออกจากห้องไป คิดไม่ถึงว่าเมื่อเปิดประตูบ้านออกไปจะพบว่าคุณแม่หลินกำลังถือกระติกน้ำร้อนเดินมาที่บ้าน“อาฟาง แม่ต้มน้ำขิงมาให้ ลูกเอาไปดื่มเถอะ” คุณแม่หลินพูดพลางยื่นกระติกน้ำมาให้ หลินเยี่ยนฟางยื่นมือออกไปรับมาถือเอาไว้พลางพูดกับคุณแม่หลินด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน จนทำให้ทั้งคุณแม่หลินและเซี่ยหยางชุนต่างก็จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ“ฉันไม่เป็นอะไรมากแล้ว แม่กลับไปพักเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน พี่ชุนกำลังจะพาฉันไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้งที่โรงพยาบาลถ้ามีอาการไม่ดีก็จะได้รับการรักษาได้อย่างทันท่วงที” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินรีบยื่นมามืออัง
더 보기
บทที่ 5 โจวจินหมิง
หลินเยี่ยนฟางนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม นับเป็นครั้งแรกที่เธอนอนหลับโดยที่ความเจ็บปวดไม่เข้ามาทำให้เธอตื่น พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเซี่ยหยางชุนกลับมาแล้ว เขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย หลินเยี่ยนฟางจ้องมองชายหนุ่มบนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณาแล้วก็ทอดถอนใจออกมาในทันทีเมื่อพบว่าแท้จริงแล้วสามีของนางร้ายในนิยายเรื่องนี้เป็นคนที่มีหน้าตาดีมากๆ‘ให้ตายสิ นางร้ายในนิยายเรื่องนี้ดวงตาจะต้องมีปัญหาแน่ๆ คนที่หน้าตาดีถึงขนาดนี้แต่เธอกลับไม่สนใจ ตอนนี้ชักอยากจะเห็นหน้าของโจวจินหมิงเสียแล้วอยากรู้จริงๆ ว่าหน้าตาของเขาจะเป็นแบบไหนกันนะ’ หลินเยี่ยนฟางได้แต่คิดอยู่ในใจแล้วก็รีบส่งยิ้มให้เซี่ยหยางชุนในทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ“ตื่นแล้วหรือ” คำถามของเขาทำให้เธอพยักหน้าในใจก็คิดว่า ‘แล้วนายเห็นฉันนอนหลับอยู่หรือไง’ แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนั้นแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังเอ่ยตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ตื่นแล้ว ดีขึ้นมากแล้วด้วย” เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปมองน้ำเกลือในขวดที่ใกล้จะหมดขวดแล้ว เขาจึงได้รีบวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วเดินออกไปแจ้งพยาบาลด้านนอก
더 보기
บทที่ 6 ไม้กันหมา
ในขณะที่โจวจินหมิงคิดเข้าข้างตนเองว่าหลินเยี่ยนฟางแกล้งทำเป็นจำเขาไม่ได้เพราะยังโกรธเคืองเขาที่เขาไม่ยอมพาเธอหนีตามกันมา ส่วนสามีของเธออย่างเซี่ยหยางชุนก็มองเธอและเขาสลับกันแล้วจึงได้เอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เขาคือโจวจินหมิงอย่างไรเล่าเธอลืมไปแล้วหรือ” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้เธอหันไปมองหน้าเขาในทันทีเมื่อเซี่ยหยางชุนพยักหน้าเธอก็หันมามองโจวจินหมิงอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ“ให้ตายสายตาแย่มากจริงๆ ด้วย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้โจวจินหมิงที่เดิมทีรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจเข้าไปใหญ่ แต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอของโจวจินหมิง ยามนี้ในใจของเธอกลับคิดถึงเนื้อหาในหนังสือมากกว่าและกำลังคิดว่านางร้ายในนิยายอย่างหลินเยี่ยนฟางจะหย่าขาดจากสามีที่ไม่เพียงแค่หน้าตาดีนิสัยก็น่าจะดีกว่าแล้วไปอยู่กับอันธพาลอย่างโจวจินหมิงได้อย่างไร“เอ่อ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะ เมื่อครู่นี้ฉันกำลังต่อว่าตัวเองอยู่ต่างหาก” เธอพูดพลางหันไปถามเซี่ยหยางชุนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน“ฉันขอซื้อสิ่งนี้กลับไปได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่เข็มกับด้ายที่วางขายอยู่ในร้าน แล
더 보기
บทที่ 7 สวมรอย
พอได้อยู่คนเดียวหลินเยี่ยนฟางก็เดินสำรวจบ้านอีกครั้งอย่างละเอียด บ้านหลังนี้มีแค่เพียงสองห้องนอน ตอนนี้เธอยึดห้องนอนใหญ่เอาไว้ ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นเมื่อสังเกตดีๆ แล้วจะเห็นว่าถูกใช้เป็นห้องเก็บของแล้วถูกนำมาปรับให้เป็นห้องนอนของเซี่ยหยางชุน หลังจากที่เขาแต่งงานแล้วและพบว่าเขาเข้ากับภรรยาของตนเองไม่ได้ก็เลยเลือกที่จะมานอนในห้องแห่งนี้ หลินเยี่ยนฟางแค่เพียงชายตามองสภาพความเรียบร้อยและความสะอาดในห้องนี้เพียงครู่หนึ่งแล้วก็เดินกลับไปยังห้องนอนใหญ่ที่ถูกใช้เป็นห้องนอนของตนเอง“ทำไมถึงได้ดูสกปรกเสียยิ่งกว่าห้องที่เคยถูกใช้เป็นห้องเก็บของเสียอีก” เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วลงมือเก็บเสื้อผ้าที่ถูกถอดแล้วโยนทิ้งเอาไว้จนทั่ว แล้วหลังจากนั้นเธอก็ลงมือทำความสะอาดห้องนอนใหม่อีกครั้ง จัดการเปลี่ยนผ้าปูเตียงและผ้าห่มใหม่ให้ตนเอง โชคดีที่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเครื่องหนอนอีกหลายชุดให้เธอผลัดเปลี่ยนพอจัดการทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วเธอก็หันไปมองผ้ากองโตที่รอการซักล้างของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมาที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีน้อยมาก สิ่งอำนวยความสะดวกที่เธอคุ้นชินย่อมไม่ที สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือต้องอาศัย
더 보기
บทที่ 8 ภรรยาที่ดี
หลินเยี่ยนฟางนอนหลับไปในทันทีที่ทิ้งตัวลงบนเตียง เธอพึ่งจะหายป่วยแต่กลับสูญเสียเรี่ยวแรงไปกับการทำความสะอาดห้อง พอได้สัมผัสกับที่นอนที่ทั้งอ่อนนุ่มและสะอาดสะอ้านเธอจึงได้หลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลียในทันที“เยี่ยนฟาง เยี่ยนฟาง” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนพร้อมด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แตะไหล่ของเธอแล้วก็เขย่าอย่างรุนแรงทำให้หลินเยี่ยนฟางลืมตาตื่นขึ้นมาได้ในที่สุด“คุณทำอะไรของคุณ” เมื่อเธอถามเช่นนี้เขาก็ปล่อยมือออกจากหัวไหล่ของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมาอย่างโล่งอก“ทำไมเธอถึงได้นอนหลับลึกมากถึงขนาดนี้กันเล่า ฉันเรียกเธอตั้งนานแต่เธอก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที ฉันก็เลยมาเขย่าตัวเธอเพื่อปลุกให้เธอตื่นนี่แหละ” เขาพูดพลางหลุบตาลงเพื่อปิดบังแววตาของตนเอง เมื่อครู่นี้เขาคิดว่าเธอจะหลับลึกจนไม่มีวันตื่นขึ้นมาเสียแล้ว ก็เลยใช้ปลายนิ้วอังที่จมูกของเธอเพื่อทดสอบดูว่าเธอยังหายใจอยู่หรือเปล่า แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังอย่างเด็ดขาดไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเธอในตอนนี้เธอจะต้องเอาเรื่องนี้มาหัวเราะเยาะเขาเป็นแน่“ก็มันเพลียนี่นา ห้องนอนของฉันสกปรกมาก ยังมีเสื้อผ้าที่กองสุมๆ เอาไว้โดยไม่ได้ซักเหล่
더 보기
บทที่ 9 หย่าไม่ได้
พอกินข้าวด้วยกันเสร็จแล้วเซี่ยหยางชุนก็ยังเป็นคนที่อาสาล้างจานชามให้เหมือนเดิม หลินเยี่ยนฟางเอ่ยปฏิเสธแต่เขาก็ไม่สนใจเธอจึงทำได้แค่เพียงยิ้มออกมาแล้วเก็บกวาดทำความสะอาดโต๊ะกินข้าว พอไม่มีอะไรให้ทำแล้วเธอก็เข้าไปในห้องเพื่อจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้“ฉันจะต้มน้ำอาบ เธออยากจะได้น้ำร้อนสักหน่อยไหมฉันจะได้ต้มเผื่อ” เมื่อเขาเดินเข้ามาถามเธอเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าในทันที“เอาสิ แต่ไม่ต้องมากนะฉันแค่จะใช้ล้างหน้าและเช็ดตัวเพียงเท่านั้น” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป หลินเยี่ยนฟางเดินไปเปิดถุงกระดาษที่วันนี้เธอซื้อของสำหรับใช้ดัดแปลงเสื้อผ้าของเธอออกมา เข็ม ด้ายและกรรไกร ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกมันจะยังไม่เพียงพอที่จะช่วยเธอหาเงินให้ตนเองได้ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอดูดีขึ้นมาได้แน่ แล้วเธอจึงได้เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกเสื้อผ้าที่เธอต้องการแก้ไขออกมาพอได้ทำเรื่องที่ชอบหลินเยี่ยนฟางก็มักจะลืมเวลาเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่าเซี่ยหยางชุนกำลังยืนจ้องมองเธออยู่หลินเยี่ยนฟางก็วางงานในมือลงในทันที“เธอกำลั
더 보기
บทที่ 10 เลือกแล้ว
ท่ามกลางอากาศตอนเช้าอันหนาวเย็นเซี่ยหยางชุนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความขุ่นมัว เมื่อคืนนี้เขาตกอยู่ในความฝันอันสับสนวุ่นวายตลอดคืน นับเป็นครั้งแรกที่เขาฝันถึงผู้หญิงแถมผู้หญิงที่เขาฝันถึงก็คือภรรยาที่นอนอยู่ในห้องติดกันกับเขานั่นเอง ความฝันที่เขามีต่อหลินเยี่ยนฟางเซี่ยหยางชุนขยับตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความหงุดหงิดในใจก่อนหน้านี้เขาไม่เคยให้ความสนใจในตัวหลินเยี่ยนฟางเลย เขาคิดแค่เพียงว่าหลินเยี่ยนฟางคือความรับผิดชอบของเขา เขาแต่งงานกับเธอเพื่อตอบแทนบุญคุณของคนบ้านหลินที่เคยให้ความช่วยเหลือแก่เขาในตอนที่เขายังเป็นเด็กอยู่เพียงเท่านั้น หลังจากนี้ไปไม่ว่าหลินเยี่ยนฟางเลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาหรือไม่เขาก็จะถือว่าตนเองได้ชดใช้หนี้บุญคุณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่เป็นการติดค้างน้ำใจคนบ้านหลินอีก แต่ตอนนี้เขาเริ่มมีลางสังหรณ์แล้วว่าสิ่งที่เขาคิดเอาไว้มันอาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นกลิ่นหอมของอาหารทำให้เขาขยับตัวลงจากเตียง เสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกทำให้เขารู้ว่ายามนี้หลินเยี่ยนฟางน่าจะตื่นแล้ว นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกว่าหลินเยี่ยนฟางเปลี่ยนไป หากเป็นเมื่อก่อนยามนี้เธอยังคงนอนหลั
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status