Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70: Kabanata 1 - Kabanata 10

หลินเยี่ยนฟางดีไซเนอร์สาวเจ้าของแบรนด์ดังระดับโลก ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงานที่เธอรัก ผ่านช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดในอาชีพการงานและผ่านช่วงเวลาที่อยู่ในจุดตกต่ำมากที่สุดของชีวิต แต่เธอก็สามารถรอดพ้นจากทุกวิกฤตในหน้าที่การงาน มีแค่เพียงเรื่องเดียวที่เธอไม่สามารถเอาชนะได้นั่นก็คือความเจ็บป่วย แม้ว่าไม่อยากจะยอมแพ้แต่สังขารกลับไม่อำนวย“เสี่ยวฟาง ฉันทำตามความต้องการของเธอแล้วนะ ทันทีที่เธอจากไปทรัพย์สินทั้งหมดของเธอก็จะถูกบริจาคให้กับองค์กรเพื่อการกุศลทั้งหมด” ซูอิ๋งผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเลขาส่วนตัวเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก“เสี่ยวฟางฉัน...” สีหน้าและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจของซูอิ๋งทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที“อิ๋งอิ๋ง ชีวิตของฉันไม่มีอะไรให้ห่วงหาหรือว่าเสียใจ มีเพียงแค่เธอเท่านั้น ดังนั้นหลังจากที่ฉันจากไปแล้วเธอก็พยายามใช้ชีวิตให้ดี คิดถึงฉันบ้างบางเวลา ใช้ชีวิตที่เหลือเผื่อฉันด้วยเลิกทำงานหนัก แต่งงาน มีลูก แบบที่คนทั่วไปเขาทำกันสิ่งสำคัญที่สุดก็คือดูแลสุขภาพของตนเองให้ดี เงินทองไม่สำคัญเท่าสุขภาพหรอกนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟา

คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คนตรงหน้าเงียบงันไปเขาจ้องมองเธออีกครั้งแล้วส่งเสียงถามเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด“หลินเยี่ยนฟาง นี่เธอจำฉันไม่ได้หรือ ฉันคือสามีที่พึ่งจะแต่งงานกับเธอไงเซี่ยหยางชุน” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วเซี่ยหยางชุนคือชื่อที่เธอรู้สึกคุ้นหูมากยังไม่นับเรื่องที่เขาพูดถึงโจวจินหมิง ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับพระเอกในนิยายเรื่องล่าสุดที่ซูอิ๋งชอบเอามาอ่านให้เธอฟังด้วย อีกทั้งเมื่อฟังจากคำพูดของเซี่ยหยางชุนเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าคำพูดของเขาคล้ายคลึงกับคำพูดของสามีของตัวร้ายในนิยายเป็นอย่างยิ่ง แล้วสุดท้ายหลินเยี่ยนฟางจึงได้ถามออกมาเสียงเบา“ที่นี่คือหมู่บ้านหลี อำเภอต้าชิงใช่ไหม ถ้าจำไม่ผิดนี่คงจะเป็นปี 1978 กระมัง” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คนตรงหน้าชะงักไปอีกครั้งแล้วจึงได้พยักหน้าให้เธอ“ใช่ ที่นี่คือหมู่บ้านหลี เยี่ยนฟางเธอเป็นอะไรไป ความทรงจำเธอสับสนเช่นนั้นหรือ” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้หลินเยี่ยนฟางเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้า“ฉันรู้สึกไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็ทอดถอนใจออกมาแล้วรีบสวมเสื้อให้ตนเองในทันที แล้วก็คว้าเสื้อผ้าในตู

หลินเยี่ยนฟางนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม นับเป็นครั้งแรกที่เธอนอนหลับโดยที่ความเจ็บปวดไม่เข้ามาทำให้เธอตื่น พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเซี่ยหยางชุนกลับมาแล้ว เขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย หลินเยี่ยนฟางจ้องมองชายหนุ่มบนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณาแล้วก็ทอดถอนใจออกมาในทันทีเมื่อพบว่าแท้จริงแล้วสามีของนางร้ายในนิยายเรื่องนี้เป็นคนที่มีหน้าตาดีมากๆ‘ให้ตายสิ นางร้ายในนิยายเรื่องนี้ดวงตาจะต้องมีปัญหาแน่ๆ คนที่หน้าตาดีถึงขนาดนี้แต่เธอกลับไม่สนใจ ตอนนี้ชักอยากจะเห็นหน้าของโจวจินหมิงเสียแล้วอยากรู้จริงๆ ว่าหน้าตาของเขาจะเป็นแบบไหนกันนะ’ หลินเยี่ยนฟางได้แต่คิดอยู่ในใจแล้วก็รีบส่งยิ้มให้เซี่ยหยางชุนในทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ“ตื่นแล้วหรือ” คำถามของเขาทำให้เธอพยักหน้าในใจก็คิดว่า ‘แล้วนายเห็นฉันนอนหลับอยู่หรือไง’ แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนั้นแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังเอ่ยตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ตื่นแล้ว ดีขึ้นมากแล้วด้วย” เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปมองน้ำเกลือในขวดที่ใกล้จะหมดขวดแล้ว เขาจึงได้รีบวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วเดินออกไปแจ้งพยาบาลด้านนอก

พอได้อยู่คนเดียวหลินเยี่ยนฟางก็เดินสำรวจบ้านอีกครั้งอย่างละเอียด บ้านหลังนี้มีแค่เพียงสองห้องนอน ตอนนี้เธอยึดห้องนอนใหญ่เอาไว้ ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นเมื่อสังเกตดีๆ แล้วจะเห็นว่าถูกใช้เป็นห้องเก็บของแล้วถูกนำมาปรับให้เป็นห้องนอนของเซี่ยหยางชุน หลังจากที่เขาแต่งงานแล้วและพบว่าเขาเข้ากับภรรยาของตนเองไม่ได้ก็เลยเลือกที่จะมานอนในห้องแห่งนี้ หลินเยี่ยนฟางแค่เพียงชายตามองสภาพความเรียบร้อยและความสะอาดในห้องนี้เพียงครู่หนึ่งแล้วก็เดินกลับไปยังห้องนอนใหญ่ที่ถูกใช้เป็นห้องนอนของตนเอง“ทำไมถึงได้ดูสกปรกเสียยิ่งกว่าห้องที่เคยถูกใช้เป็นห้องเก็บของเสียอีก” เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วลงมือเก็บเสื้อผ้าที่ถูกถอดแล้วโยนทิ้งเอาไว้จนทั่ว แล้วหลังจากนั้นเธอก็ลงมือทำความสะอาดห้องนอนใหม่อีกครั้ง จัดการเปลี่ยนผ้าปูเตียงและผ้าห่มใหม่ให้ตนเอง โชคดีที่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเครื่องหนอนอีกหลายชุดให้เธอผลัดเปลี่ยนพอจัดการทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วเธอก็หันไปมองผ้ากองโตที่รอการซักล้างของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมาที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีน้อยมาก สิ่งอำนวยความสะดวกที่เธอคุ้นชินย่อมไม่ที สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือต้องอาศัย

พอกินข้าวด้วยกันเสร็จแล้วเซี่ยหยางชุนก็ยังเป็นคนที่อาสาล้างจานชามให้เหมือนเดิม หลินเยี่ยนฟางเอ่ยปฏิเสธแต่เขาก็ไม่สนใจเธอจึงทำได้แค่เพียงยิ้มออกมาแล้วเก็บกวาดทำความสะอาดโต๊ะกินข้าว พอไม่มีอะไรให้ทำแล้วเธอก็เข้าไปในห้องเพื่อจัดเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้“ฉันจะต้มน้ำอาบ เธออยากจะได้น้ำร้อนสักหน่อยไหมฉันจะได้ต้มเผื่อ” เมื่อเขาเดินเข้ามาถามเธอเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าในทันที“เอาสิ แต่ไม่ต้องมากนะฉันแค่จะใช้ล้างหน้าและเช็ดตัวเพียงเท่านั้น” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป หลินเยี่ยนฟางเดินไปเปิดถุงกระดาษที่วันนี้เธอซื้อของสำหรับใช้ดัดแปลงเสื้อผ้าของเธอออกมา เข็ม ด้ายและกรรไกร ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกมันจะยังไม่เพียงพอที่จะช่วยเธอหาเงินให้ตนเองได้ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอดูดีขึ้นมาได้แน่ แล้วเธอจึงได้เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกเสื้อผ้าที่เธอต้องการแก้ไขออกมาพอได้ทำเรื่องที่ชอบหลินเยี่ยนฟางก็มักจะลืมเวลาเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่าเซี่ยหยางชุนกำลังยืนจ้องมองเธออยู่หลินเยี่ยนฟางก็วางงานในมือลงในทันที“เธอกำลั