บทที่ 19 คนเมา

ถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อทำให้การขับรถในยามค่ำคืนต้องใช้ความระมัดระวังมากเป็นพิเศษ นอกจากเซี่ยหยางชุนจะหาร้านที่มีไก่แช่เหล้ารสชาติดีให้หลินเยี่ยนฟางได้ลองชิมแล้ว เขายังปล่อยให้เธอได้กินเหล้าหวานเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกายอีกด้วย แม้ว่าจะดื่มไปไม่มากแต่ก็ทำให้หลินเยี่ยนฟางมีอาการมึนเมาอยู่ไม่น้อย ด้วยกังวลว่าเธอจะตกลงไปเขาจึงปล่อยให้เธอเอนตัวมาซบแผ่นหลังของเขาและโอบกอดรอบเอวของเขาอย่างเต็มที่ พอขับรถไปถึงบ้านเขาก็พบว่าคนที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ทางด้านหลังหลับคาแผ่นหลังของเขาไปแล้ว

“เยี่ยนฟาง! เยี่ยนฟาง! ตื่นได้แล้ว” เซี่ยหยางชุนพูดพลางใช้มือของตนเองแตะมือที่กอดรัดเอวของเขาเอาไว้ เขาเรียกได้สักพักเธอก็ขยับตัวแล้วก็ค่อยๆ ลงจากรถอย่างระมัดระวัง เซี่ยหยางชุนจึงได้ส่ายหน้า

“ถ้าฉันรู้ว่าเธอคออ่อนถึงขนาดนี้ก็คงจะไม่สั่งเหล้าให้เธอดื่มแน่” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้า

“ฉันไม่ได้คออ่อนเสียหน่อย ปกติฉันดื่มกับอิ๋งอิ๋งเป็นประจำดื่มเหล้าหมดขวดก็ยังไม่ได้เมามากขนาดนี้ จะต้องเป็นเพราะเหล้าที่คุณสั่งมาให้ฉันดีกรีแรงมากแน่ๆ อืม ไม่น่าเชื่อเลยว่าทั้งที่มีรสชาติหวานกินง่ายเช่นนั้นจะทำให้เมาได้ง่ายถึงขนาดนี้” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาพลางเอนตัวไปพิงต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านพลางจ้องมองเซี่ยหยางชุนเอารถมอเตอร์ไซค์ของเขาไปเก็บในโรงจอดรถที่น่าจะพึ่งทำเสร็จในวันนี้

“คุณทำโรงจอดรถใหม่หรือคะ” คำถามของเธอทำให้เขาพยักหน้า

“ฉันวานคนงานในไร่มาช่วยทำให้” เขาพูดพลางเดินมาหาเธอแล้วก็ช่วยประคองเธอเข้าบ้าน

“เถ้าแก่เซี่ยคุณตั้งใจจะมอมเหล้าฉันใช่ไหม” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้า

“ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องมอมเหล้า... ถ้าเธอคิดว่าฉันมอมเหล้าเธอเพราะอยากจะทำมิดีมิร้ายเธอละก็ทิ้งความคิดเช่นนั้นไปได้เลย ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าฉันไม่ชอบฝืนใจใคร ในเมื่อเธอไม่อยากเป็นคนของฉัน ฉันก็จะไม่ฝืนใจเธอ” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้า

“อ้อ! ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็ทิ้งตัวลงมาซบเขามากยิ่งขึ้น จนเมื่อเข้าไปในบ้านได้แล้วเซี่ยหยางชุนจึงได้ประคองพาเธอไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวในบ้านแล้วถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เดินเข้าห้องเองไหวไหม” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาในทันที

“ไหวสิ! ฉันเดินกลับห้องได้คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินโซซัดโซเซตรงไปที่ห้องนอนของตนเอง เซี่ยหยางชุนเห็นท่าทางเช่นนั้นของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมาแล้วเดินเข้าไปช่วยพยุงเธอเข้าไปในห้อง

“ขอบคุณค่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนของตนเอง เซี่ยหยางชุนได้แต่ส่ายหน้า เขาช่วยเธอถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก ถอดรองเท้าให้เสร็จแล้วจึงได้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายให้เธอ เมื่อเห็นว่าเธอนอนหลับไปแล้วเขาจึงได้เดินออกจากห้องของเธอ

หลังจากที่เขากลับไปถึงห้องของตนเองแล้วจึงได้ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกดึงผ้าขนหนูมาถือเอาไว้แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ พอเข้าไปในห้องน้ำได้เขาก็ได้ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วตักน้ำที่สุดแสนจะเย็นเฉียบราดรดร่างกายของตนเองโดยไม่สนใจความหนาวเย็นที่ได้รับ เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนหากจะบอกว่าไม่หวั่นไหวเลยก็คงจะเป็นการโกหกอย่างซึ่งหน้า แต่ถ้าจะให้เขาล่วงเกินผู้หญิงที่ยังมีสติไม่ครบถ้วนเขาก็คิดรังเกียจที่จะทำเช่นนั้น

ตอนที่รับปากว่าจะแต่งงานกับหลินเยี่ยนฟางเขาก็ไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาประสบกับเรื่องเช่นนี้ เดิมทีเขาคิดว่าจะแต่งงานใช้ชีวิตคู่ร่วมกันกับหลินเยี่ยนฟางอย่างคู่สามีภรรยาคู่อื่น แต่เพราะหลินเยี่ยนฟางกลับคิดรังเกียจและต่อว่าเขาอย่างรุนแรงหาว่าเขาเป็นแค่เพียงคนเลี้ยงหมูและคนปลูกชาไม่คู่ควรกับเธอ

ในความคิดของหลินเยี่ยนฟางนั้นเธอคิดว่าจะต้องเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเพียงเท่านั้นจึงจะเป็นคนมีฐานะ ส่วนเขาที่ทั้งชีวิตนี้คิดแต่จะจมปลักอยู่แค่ในฟาร์มเลี้ยงหมูและไร่ชาเช่นเขาไม่มีทางทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีได้ดังที่ใจหวัง ดังนั้นเธอจึงไม่ยินยอมให้เขานอนร่วมห้องและไม่ต้องการที่จะเป็นภรรยาโดยพฤตินัยของเขา เขาจึงไม่คิดจะฝืนใจเธอยอมแยกห้องออกมาแต่โดยดีและรอวันที่จะได้หย่าขาดจากกันเพียงเท่านั้น แต่ตอนนี้พอท่าทีของหลินเยี่ยนฟางเปลี่ยนไป ตัวเขาเองก็อดรู้สึกสับสนและวางตัวไม่ถูกไม่ได้

เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วเซี่ยหยางชุนก็เอาผ้าขนหนูเช็ดตัวอย่างลวกๆ แล้วจึงใช้ผ้าขนหนูพันรอบเอวเอาไว้ ถือเสื้อผ้าที่ใส่แล้วตั้งใจจะนำไปโยนใส่ตะกร้าแต่พอเปิดประตูห้องน้ำออกเขาก็ต้องผงะในทันที

“เธอมาทำอะไรที่นี่” เขาถามด้วยความประหลาดใจแต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่คิดจะสนใจเขาเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วดึงทึ้งเสื้อผ้าของตนเองออกจากตัว

“ฉันอยากอาบน้ำ” เธอพูดออกมาพลางถอดเสื้อของตนเองออก เซี่ยหยางชุนรีบโยนเสื้อผ้าที่ใส่แล้วของตนเองลงในตะกร้าแล้วรีบเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อห้ามคนเมาที่กำลังถอดเสื้อผ้าของตนเองในห้องน้ำทันที

“เธอกำลังทำอะไร น้ำเย็นขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นไข้อีกหรอก” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็เบิกตากว้างแล้วจ้องมองเขาอย่างจับผิดใช้ฝ่ามือลูบแผงอกที่ยังคงเปลือยเปล่าของเขาแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงขัดเคืองใจ

“คุณก็พึ่งจะอาบไปไม่ใช่หรือ อย่าคิดว่าฉันเมาแล้วจะหลอกฉันได้นะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ทอดถอนใจออกมา

“ฉันไม่ได้หลอกเธอ ก็เพราะฉันอาบแล้วอย่างไรเล่าจึงได้รู้ว่าน้ำเย็นมาก” เขาพูดพลางตักน้ำขึ้นมาให้เธอแล้วเทใส่มือของเธอ

“เป็นไงเย็นมากอย่างที่ฉันบอกใช่ไหม” เมื่อเขาถามเช่นนี้เธอก็หยักหน้าหงึกหงักแล้วก็เดินไปที่อ่างล้างหน้าบีบยาสีฟันออกมายืนแปรงฟันโดยไม่สนใจเขาพอแปรงฟันเสร็จก็ล้างหน้าแล้วก็เดินโซซัดโซเซผ่านเขาออกจากห้องน้ำไป

เซี่ยหยางชุนเดินตามเธอไปจนเห็นว่าเธอเข้าไปในห้องนอนแล้วก็ทอดถอนใจออกมาอีกครั้ง พอเขาไปเปิดประตูตามเข้าไปในห้องก็เห็นว่าเธอนอนแผ่หลาบนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เนื้อตัวช่วงบนของเธอตอนนี้มีแค่บราลูกไม้สีสวยปกปิดร่างกายท่อนบนเพียงเท่านั้น ร่างกายท่อนล่างก็ยังสวมกระโปรงตัวยาวของเธออยู่เช่นเดิม เซี่ยหยางชุนก้มลงมาดูตัวเองก็พบว่านอกจากจะพันผ้าขนหนูเอาไปเพียงหนึ่งผืนแล้วตอนนี้ในมือของเขายังมีเสื้อของหลินเยี่ยนฟางอยู่ในมืออีกด้วย

เขาจึงนำเสื้อในมือไปพาดบนเก้าอี้แล้วเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าของตนเองหยิบเสื้อและกางเกงของตนออกมา แล้วจึงได้เปิดประตูตู้ด้านข้างเพื่อหยิบเสื้อให้หลินเยี่ยนฟาง เดิมทีเขาคิดจะใส่เสื้อให้เธอ แต่พอเห็นสภาพของเธอแล้วเขาคิดว่าไม่ใส่ให้เธอดีกว่า ด้วยกังวลว่าเขาอาจจะทำมากกว่าใส่เสื้อให้เธอก็ได้ เขาจึงทำแค่เพียงดึงผ้าห่มจากในตู้ออกมาแล้วนำไปห่มให้เธอเพียงเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าหลินเยี่ยนฟางนอนหลับดีแล้วเขาจึงได้ถือเสื้อผ้าของตนเองเดินออกจากห้องของเธอ เขาเดินตรงไปที่ห้องน้ำอีกครั้งอาบน้ำเย็นๆ อีกรอบ แล้วจึงได้กลับเข้าไปแต่งตัวในห้องนอนของตนเอง กว่าจะนอนหลับได้เขาพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงหลายตลบพลางคิดอยู่ในใจว่า

‘การจะทำตัวเป็นคนดีไม่ฉวยโอกาสกับคนเมา มันช่างทำได้อย่างยากเย็นเสียจริง’