All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 161 - Chapter 170

“ซูฉี!”เสียงตะโกนของโม่เฉินดังขึ้นเต๋อเฟยพยายามผลักดาบให้ลึกกว่าเดิม แต่เวินซูฉีกัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดบิดข้อมืออีกฝ่ายออกจากทิศทางของฮ่องเต้“เจ้ากำลังจะตาย ยังคิดปกป้องผู้อื่นอีกหรือ”เต๋อเฟยกระซิบอย่างโหดเหี้ยมเวินซูฉีมองนางด้วยใบหน้าซีดขาว“คนอย่างพระนางไม่มีวันเข้าใจ”นางกระแทกเข่าใส่หน้าท้องของเต๋อเฟยเต็มแรง พระนางเซถอยและปล่อยมือจากดาบ เวินซูฉีจึงดึงดาบออกจากร่างตนเอง เลือดพุ่งออกมาทันทีจนชุดแดงเข้มเปียกชุ่มความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างราวกับถูกไฟเผา ขาของนางอ่อนแรงจนเกือบล้ม แต่ยังฝืนยืนขวางหน้าฮ่องเต้ โม่เฉินฟันศัตรูที่ขวางทางล้มลงแล้วรีบวิ่งเข้ามา“คุณหนู!”“อย่าสนใจข้า จับเต๋อเฟยไว้”พระสนมเต๋อถอยไปยังหีบตราหยก ก่อนคว้าตราประจำแผ่นดินขึ้นมากอดไว้แน่น ทหารของนางเหลือเพียงไม่กี่คน แต่ยังคงพยายามเปิดทางไปยังประตูอุโมงค์เวินซูฉีเห็นดังนั้นจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย หยิบดาบสั้นจากพื้นแล้วขว้างออกไป ดาบหมุนผ่านอากาศก่อนปักลงบนประตูไม้ตรงหน้าพระสนม ทำให้เต๋อเฟยชะงักโม่เฉินฉวยโอกาสเข้าประชิด ใช้ดาบปัดอาวุธจากมือของพระนาง ก่อนทหารสองนายจะเข้าจับตัวไว้ เต๋อเฟยดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง“ปล่อยข้า

เขาก้าวออกจากห้องลับอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจบาดแผลของตนเองแม้แต่น้อย ระหว่างทางไปยังตำหนักรับรอง ทหารและนางกำนัลต่างหลบออกจากเส้นทาง ทุกคนมองราชครูซึ่งอุ้มหญิงสาวในชุดแดงไว้ด้วยความตกตะลึง เลือดของนางหยดลงบนพื้นเป็นทาง ขณะที่สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธเกรี้ยว เมื่อมาถึงห้องรักษา หมอหลวงสองคนก็รีบเข้ามารับตัวเวินซูฉีไปวางบนเตียง“ท่านราชครู โปรดถอยออกไปก่อนขอรับ”หยางเซียวหานไม่ขยับ หมอหลวงมองบาดแผลของเขาอย่างกังวล“ท่านเองก็บาดเจ็บ จำเป็นต้องรักษา”“ช่วยนางก่อน”“แต่ท่านเสียเลือดมาก”“ข้าบอกให้ช่วยนาง!”น้ำเสียงนั้นทำให้หมอหลวงรีบก้มศีรษะ แล้วหันไปตรวจบาดแผลของเวินซูฉีทันที พวกเขาตัดผ้าบริเวณใต้ไหล่ออก ชุดสีแดงเข้มเผยให้เห็นบาดแผลยาว เลือดยังคงไหลออกมา แม้ไม่อยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ แต่คมดาบแทงลึกและเฉียดเส้นเลือดสำคัญ หมอหลวงคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ต้องห้ามเลือดและเย็บแผลทันที”อีกคนหยิบเข็มเงินมาตรวจชีพจร ก่อนส่ายหน้า“ชีพจรอ่อนมาก”หยางเซียวหานยืนอยู่ข้างเตียง ได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แต่ยังคงบังคับตนเองไม่ให้ขัดขวางการรักษา ห

“นายท่าน ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เริ่มการไต่สวนผู้ร่วมกบฏแล้วขอรับ”หยางเซียวหานไม่ได้หันไปมอง“ใครบ้าง”“องค์ชายรอง เต๋อเฟย แม่ทัพและขุนนางที่ถูกจับกุมทั้งหมด รวมถึงฮูหยินใหญ่แห่งจวนเวิน”นิ้วของหยางเซียวหานซึ่งกุมมือเวินซูฉีอยู่กระชับแน่นขึ้น“ฮูหยินใหญ่ถูกจับแล้วหรือ”“ขอรับ นางพยายามหลบหนีออกจากเมืองพร้อมคนขององค์ชายรอง แต่ถูกทหารของแม่ทัพฟางสกัดไว้ที่ประตูใต้ ในรถม้าพบหีบเงิน เอกสารลับ และตราประจำตระกูลของขุนนางหลายคน”หยางเซียวหานหลุบตามองหญิงสาวบนเตียง“นางเคยบอกข้าว่าฮูหยินใหญ่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่หลักฐานยังไม่พอ”โม่เฉินกล่าวต่อ“ตอนนี้หลักฐานอยู่ครบแล้วขอรับ และยังมีจดหมายฉบับหนึ่งเขียนถึงองค์ชายรองโดยตรง เนื้อหาเกี่ยวข้องกับการกำจัดคุณหนูเวิน”บรรยากาศภายในห้องเย็นลงทันทีหยางเซียวหานค่อย ๆ ปล่อยมือนาง ก่อนลุกขึ้นยืน“เตรียมเสื้อคลุม”โม่เฉินรีบเงยหน้า“แต่นายท่านยังไม่ควรออกแรง”“ข้าจะไปฟังด้วยตนเอง”เขาหันกลับไปมองเวินซูฉีอีกครั้ง ก่อนใช้นิ้วแตะหลังมือนางเบา ๆ“นางต้องได้รู้ว่าคนที่ทำร้ายนางถูกเปิดโปงทั้งหมด”ไม่นานท้องพระโรงก็เต็มไปด้วยขุนนางและแม่ทัพผู้รอดชีวิตจากการกบฏ ร่

องค์ชายรองพยายามลุกขึ้น แต่โซ่ตรวนดึงรั้งไว้“พวกเจ้ากล้าเชื่อหญิงชั่วคนนี้หรือ นางกำลังกล่าวหาเพื่อรักษาชีวิตตนเอง”ฮูหยินใหญ่หันไปมองเขาด้วยความแค้น“พระองค์เคยสัญญาว่าจะปกป้องข้า แต่เมื่อถูกจับกลับคิดตัดขาด เช่นนั้นข้าก็จะลากพระองค์ลงไปพร้อมกัน”เต๋อเฟยพยายามกล่าวแทรก“ฝ่าบาท นางพูดเพราะหวาดกลัวโทษตาย ไม่มีหลักฐานใดพิสูจน์ได้”ในขณะนั้น ทหารคนหนึ่งรีบเข้ามาถวายรายงาน“กราบทูลฝ่าบาท พบหีบลับในจวนเวินแล้วพ่ะย่ะค่ะ ภายในมีจดหมายของหมอหลวงผู้ล่วงลับ บันทึกการจ่ายเงิน และยาพิษชนิดเดียวกับที่พบในพระศพของรัชทายาทองค์ก่อน”ฮ่องเต้ทรงนิ่งงัน สีพระพักตร์ซีดลงราวกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง รัชทายาทองค์ก่อนเป็นพระโอรสที่พระองค์ทรงรักมากที่สุด การสิ้นพระชนม์ในครั้งนั้นถูกสรุปว่าเกิดจากโรคร้าย แม้จะมีข้อสงสัย แต่หลักฐานทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย พระองค์ทอดพระเนตรองค์ชายรอง“เป็นเจ้าหรือ”องค์ชายรองส่ายหน้า “เสด็จพ่อ กระหม่อมถูกใส่ร้าย”“ตอบเรา”เสียงพระสุรเสียงดังก้องไปทั่วท้องพระโรง องค์ชายรองยังคงปฏิเสธ“กระหม่อมไม่ได้ทำ”ฮูหยินใหญ่กล่าวขึ้น“หมอผู้นั้นทำตามคำสั่งของเต๋อเฟย องค์ชายรองเป็นผู้ส่งยา

“พบอาวุธซ่อนอยู่ในจวนขุนนางอีกห้าแห่ง และพบหนังสือสัญญาสนับสนุนองค์ชายรองจากขุนนางหัวเมืองสิบสองคนพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรรายชื่ออย่างเย็นชา“อายัดทรัพย์ทั้งหมด เรียกตัวผู้เกี่ยวข้องเข้ารับการสอบสวน ผู้ใดคิดหนี ให้จับกุมทันที”ภายในท้องพระโรงเงียบลง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง เพราะทุกคนรู้ว่าการชำระราชสำนักครั้งใหญ่กำลังเริ่มต้นแต่บุรุษผู้ควรยืนอยู่ข้างบัลลังก์กลับไม่ปรากฏตัว หยางเซียวหานยังคงอยู่ที่ตำหนักรับรอง เขานั่งเฝ้าเวินซูฉีตั้งแต่กลางคืนจนถึงเช้า ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าและแทบไม่แตะอาหาร แม้เสียงประกาศชัยชนะจะดังไปทั่วพระราชวัง เขาก็เพียงเงยหน้าขึ้นชั่วครู่ ก่อนก้มกลับไปมองหญิงสาวบนเตียงเช่นเดิม หมอหลวงกำลังตรวจชีพจรนางอย่างละเอียด“เป็นอย่างไร”หยางเซียวหานถามทันที หมอหลวงปล่อยมือแล้วกล่าว“ไข้ลดลงเล็กน้อยขอรับ ชีพจรยังอ่อน แต่สม่ำเสมอกว่าเมื่อคืน”“นางจะฟื้นเมื่อใด”หมอหลวงลังเล“ยังตอบไม่ได้ขอรับ ต้องรอดูอาการอีกหนึ่งวัน หากไม่มีไข้กลับและบาดแผลไม่อักเสบ โอกาสฟื้นจะสูงขึ้น”หยางเซียวหานมองใบหน้าซีดของนาง“ข้าไม่ต้องการคำว่าโอกาส”หมอหลวงรีบก้มหน้า“กระหม่อมจะทำเต็มความสามารถข