All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 151 - Chapter 160

เสียงโล่กระแทกพื้นดังกึกก้อง กองทัพหลวงเคลื่อนตัวเป็นจังหวะเดียวกัน กดดันฝ่ายกบฏให้ออกจากลานหน้าตำหนักทีละช่วง แม้ระยะทางเพียงไม่กี่สิบก้าว แต่ทุกก้าวแลกมาด้วยเลือดและชีวิตในระหว่างการต่อสู้ ทหารกบฏนายหนึ่งลอบเข้ามาจากด้านข้าง ขณะที่หยางเซียวหานกำลังรับดาบของคู่ต่อสู้อีกคน คมหอกพุ่งตรงเข้าหาบาดแผลที่หัวไหล่ของเขาอย่างแม่นยำหัวหน้าองครักษ์ตะโกนเตือน“ด้านซ้าย!”หยางเซียวหานหมุนตัวหลบได้เพียงครึ่งหนึ่ง ปลายหอกจึงกรีดผ่านบาดแผลเดิมจนเลือดกระเซ็นออกมา ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วแขนจนดาบในมือแทบหลุด แต่เขากลับกัดฟันแน่น ใช้มืออีกข้างคว้าด้ามหอกแล้วดึงศัตรูเข้ามา ก่อนใช้เข่ากระแทกหน้าอกเต็มแรงชายคนนั้นล้มลง หยางเซียวหานจึงยกดาบขึ้นอีกครั้ง แม้มือจะเริ่มสั่นเพราะเสียเลือดหัวหน้าองครักษ์รีบเข้ามาข้างกาย“ท่านราชครู แผลเปิดแล้ว”“ข้ายังยืนได้”“แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป”“จนกว่ากองทัพตะวันออกจะมา ข้าจะไม่ถอย”น้ำเสียงนั้นทำให้หัวหน้าองครักษ์ไม่กล้าพูดต่อทันใดนั้น เสียงแตรศึกก็ดังขึ้นจากถนนฝั่งตะวันออก ตามด้วยเสียงตะโกนของทหารจำนวนมาก ธงสีแดงของแม่ทัพฟางปรากฏเหนือหลังคาบ้าน ก่อนกองทัพตะวันออกจะกรูเ

นางหันกลับมา“ให้ทหารสองคนลงไปเปิดประตูด้านหลัง จากนั้นใช้น้ำในถังดับไฟบริเวณบันไดไว้ ส่วนคนที่เหลือผลักถังน้ำมันของศัตรูให้ล้ม แล้วจุดไฟเฉพาะพื้นถนน”โม่เฉินเริ่มเข้าใจ“ท่านต้องการสร้างกำแพงไฟปิดทางพวกมัน”“ไม่ใช่เพียงปิดทาง”เวินซูฉีมองกองทหารที่กำลังรวมตัวกันเบื้องล่าง“เราจะบังคับให้พวกมันถอยไปยังตรอกแคบทางใต้”โม่เฉินก้มมองตรอกดังกล่าว ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป“ตรอกนั้นไม่มีทางออก”“ถูกต้อง”“แต่คนของเรามีน้อย ต่อให้ขังพวกมันไว้ก็ไม่มีแรงพอจัดการ”เวินซูฉีชี้ไปยังหลังคาบ้านสองฝั่งของตรอก“ไม่จำเป็นต้องลงไปต่อสู้ตรง ๆ ให้พลธนูขึ้นไปประจำบนหลังคา ใช้ลูกธนูเพลิงยิงลงจากด้านบน ส่วนทหารภาคพื้นปิดปากทางไว้”โม่เฉินมองนางด้วยความตกตะลึง“แต่เราไม่มีพลธนูมากพอ”“ชาวเมืองมี”“ชาวเมืองหรือ”“ก่อนสงคราม พื้นที่นี้เป็นย่านของช่างล่าสัตว์และพ่อค้าเครื่องหนัง คนเหล่านั้นใช้ธนูเป็น”นางมองบ้านเรือนที่ปิดเงียบอยู่โดยรอบ“พวกเขาเพียงไม่กล้าออกมา เพราะยังไม่รู้ว่าฝ่ายใดจะชนะ”โม่เฉินขมวดคิ้ว“แล้วเราจะทำให้พวกเขาออกมาได้อย่างไร”เวินซูฉีเดินกลับไปที่กลอง ก่อนยกไม้ขึ้นตีเป็นจังหวะช้าและหนักสามครั้ง จ

กองกำลังกบฏถูกโจมตีจากสองด้านและติดอยู่ในโคลน พวกเขาพยายามตั้งแนว แต่เวินซูฉีไม่เปิดโอกาสให้รวมตัว“โจมตีกลุ่มที่ถือคบเพลิงก่อน อย่าปล่อยให้พวกมันจุดไฟได้!”คำสั่งของนางส่งต่อไปอย่างรวดเร็ว พลธนูมุ่งเป้าไปยังคนถือไฟ ส่วนทหารภาคพื้นเข้าปะทะเฉพาะกลุ่มเล็กที่แยกออกมา ไม่บุกลึกเกินไปจนตกอยู่กลางวงล้อมไม่นานกองกำลังกบฏก็เริ่มถอย แต่ถนนที่เต็มไปด้วยโคลนทำให้การเคลื่อนตัวเชื่องช้า ทหารของโม่เฉินจึงสามารถจับตัวนายกองไว้ได้เมื่อผู้นำถูกจับ คนที่เหลือก็เสียขวัญและพากันวางอาวุธเสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้ง คลังเสบียงได้รับความเสียหายเพียงบางส่วน ข้าวและอาหารส่วนใหญ่ยังคงปลอดภัยโม่เฉินเดินเข้ามาหาเวินซูฉี สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพอย่างไม่ปิดบัง“วันนี้หากไม่มีท่าน หอกลองและคลังเสบียงคงถูกทำลายทั้งหมด”เวินซูฉีมองผู้บาดเจ็บที่กำลังได้รับการช่วยเหลือ“ไม่ใช่เพราะข้าคนเดียว”นางหันไปมองชาวเมืองซึ่งกำลังช่วยกันดับไฟ“สงครามนี้ไม่มีผู้ใดชนะได้ด้วยคนเพียงคนเดียว”ทันใดนั้น เสียงกลองจากพระราชวังก็ดังขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณขอกำลังสนับสนุนเร่งด่วนโม่เฉินเงยหน้าทันที“ราชครูกำลังถูกล้อม”เวินซูฉีก

ทันใดนั้น เสียงแตรก็ดังขึ้นจากตรอกด้านตะวันออก ตามด้วยลูกธนูเพลิงหลายดอกที่พุ่งขึ้นไปยังหลังคาซึ่งทหารกบฏซ่อนตัวอยู่ เปลวไฟลุกขึ้นบนผืนผ้าที่ใช้ปิดบังแนวยิง ทหารศัตรูแตกตื่นและรีบเปลี่ยนตำแหน่งในเวลาเดียวกัน ชาวเมืองกลุ่มหนึ่งเปิดประตูบ้านซึ่งถูกปิดเงียบมาตลอด พวกเขาถือหน้าไม้และหอกพุ่งออกมาโจมตีแนวศัตรูจากด้านข้างโม่เฉินมองเวินซูฉีด้วยความประหลาดใจ“ท่านเตรียมการไว้แล้วหรือ”“ข้าแบ่งกำลังส่วนหนึ่งอ้อมไปตามคลองก่อนเข้าถนนนี้”นางกล่าวโดยไม่ละสายตาจากซูรั่วหลัน“ข้าเพียงไม่บอกผู้ใดทั้งหมด เพราะไม่รู้ว่าข่าวจะรั่วจากทางใด”ซูรั่วหลันส่ายหน้า“แต่ทางด้านหลังถูกปิดไว้ เจ้าก็ยังออกไปไม่ได้”เวินซูฉียกแผนที่ขึ้น ก่อนฉีกแผ่นกระดาษออกเป็นสองส่วน“แผนที่ที่ข้าให้เจ้าเห็นเป็นของปลอม”“อะไรนะ”“รถฟืนที่ขวางทางด้านหลังตั้งอยู่เหนือรางระบายน้ำเก่า ใต้พื้นมีช่องทางเชื่อมไปยังตรอกข้างเคียง”นางหันไปสั่งทหาร“ทุบแผ่นหินตรงรอยต่อ!”ทหารหลายคนใช้ด้ามหอกและค้อนกระแทกพื้นตามตำแหน่งที่กำหนด เพียงไม่นานแผ่นหินก็แตกออก เผยให้เห็นช่องทางกว้างพอให้คนลอดผ่านได้ทีละสองคนโม่เฉินรีบสั่งให้ผู้บาดเจ็บและชาวเมือง

เวินซูฉีกับโม่เฉินนำคนสิบกว่านายเข้าไปในตำหนักร้าง ภายในมืดและเต็มไปด้วยกลิ่นอับ ประตูไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดเมื่อถูกผลักออก ผ้าม่านเก่าขาดวิ่นปลิวไหวตามลม หน้าต่างหลายบานถูกปิดด้วยแผ่นไม้ แต่กลับมีร่องรอยถูกงัดออกใหม่ ๆนางยกมือให้ทุกคนหยุด ก่อนชี้ไปยังพื้นฝุ่นหนาบริเวณมุมห้องมีรอยรองเท้าจำนวนมากมุ่งไปยังฉากกั้นไม้ด้านหลัง โม่เฉินเดินเข้าไปตรวจ ก่อนพบปุ่มโลหะรูปดอกบัวซ่อนอยู่ใต้ขอบโต๊ะเมื่อกดลง เสียงกลไกก็ดังครืด ฉากกั้นเลื่อนไปด้านข้าง เผยให้เห็นบันไดหินทอดลงสู่ความมืด“ทางเข้าลับ”โม่เฉินชักดาบออกเวินซูฉีมองทางเดินเบื้องล่าง สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตาระแวดระวัง“พวกมันอาจรู้ว่าเราตามมา”“ข้าจะนำหน้าเอง”“ไม่ได้”“ท่านไม่มีเกราะ”“แต่ข้ารู้ว่าต้องมองหาอะไร”นางหยิบก้อนหินเล็กจากพื้นแล้วโยนลงไปตามบันได เสียงก้อนหินกระทบขั้นดังต่อเนื่อง ก่อนหยุดลงกลางทาง จากนั้นเสียงกลไกก็ดังขึ้น ธนูหลายดอกพุ่งออกจากช่องกำแพง ปักลงบนผนังฝั่งตรงข้ามทหารทุกคนหน้าเปลี่ยนสีโม่เฉินมองนาง“หากพวกเราเดินลงไปโดยไม่ระวัง คงถูกยิงตายตั้งแต่ยังไม่ถึงด้านล่าง”เวินซูฉีชี้ไปยังแผ่นหินสามขั้นซึ่งมีสีเข้มกว่าบริเวณอื