All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 171 - Chapter 180

คำสั่งนั้นทำให้ทุกคนในห้องรีบเคลื่อนไหว นางกำนัลนำอ่างน้ำร้อน ผ้าสะอาดและกล่องยาเข้ามา หมอหลวงบดสมุนไพรหลายชนิดเข้าด้วยกัน ก่อนให้เวินซูฉีกลืนยาลงไปทีละน้อยแต่นางแทบไม่สามารถกลืนได้ น้ำยาส่วนหนึ่งไหลออกจากมุมปาก หยางเซียวหานรีบใช้ผ้าเช็ดออกอย่างเบามือ เขาประคองศีรษะนางไว้แนบอก พยายามเรียกให้นางรู้สึกตัว“ซูฉี ลืมตาขึ้นมา”นางยังคงนิ่ง หมอหลวงใช้เข็มเงินปักตามจุดสำคัญหลายตำแหน่ง ก่อนช่วยกันเปิดบาดแผลเพื่อตรวจดู เสียงสูดลมหายใจหนักดังขึ้นเมื่อเลือดสดไหลออกมาอีกครั้ง หยางเซียวหานมองเลือดนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือด“หยุดมัน”หมอหลวงกดผ้าห้ามเลือดลงไป มือทั้งสองเริ่มสั่นจากความกดดัน“เส้นเลือดลึกเกินไปขอรับ”“ข้าไม่ต้องการฟังคำแก้ตัว”“นายท่าน พวกเราต้องการคนช่วยจับตัวคุณหนูให้นิ่ง หากนางกระตุกระหว่างการรักษา แผลอาจฉีกกว้างกว่าเดิม”หยางเซียวหานนั่งลงข้างเตียงทันที เขาใช้สองมือประคองไหล่และแขนของนางอย่างระมัดระวัง“ทำต่อ”เขามองใบหน้าเวินซูฉีตลอดเวลา“ซูฉี อดทนไว้”แม้นางจะไม่ได้สติ แต่ร่างกายยังตอบสนองต่อความเจ็บ ปลายนิ้วเกร็งแน่น ลมหายใจขาดเป็นช่วง และเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก หยางเซียวหานใช้

คำขอของราชครูภายในตำหนักรับรองเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหนาวพัดกระทบกรอบหน้าต่าง ผ้าม่านสีอ่อนขยับไหวช้า ๆ ขณะที่กลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเลือดยังคงอบอวลอยู่ในอากาศหยางเซียวหานนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง ร่างของเวินซูฉีถูกเขากอดไว้แน่นราวกับไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ ใบหน้าของนางซีดขาว ริมฝีปากไร้สี และไม่มีลมหายใจตอบรับคำเรียกของเขาอีกแล้วหมอหลวงคุกเข่าอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเศร้าโศก ไม่มีผู้ใดกล้าพูดคำว่าตายซ้ำเป็นครั้งที่สอง เพราะเพียงครั้งแรกก็เพียงพอทำให้บรรยากาศทั้งห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกหยางเซียวหานก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน เขาใช้นิ้วลูบแก้มนางอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านั้น ร่างของนางจะแตกสลายไปต่อหน้า“ซูฉี”เสียงเรียกแหบพร่าแทบไม่เหลือความหนักแน่นของราชครูผู้ยิ่งใหญ่“เจ้าลืมตาขึ้นมาเถิด”ไม่มีการตอบรับ เขาก้มลงแนบหน้าผากกับหน้าผากของนาง ความเย็นจากผิวนางแทรกผ่านเข้าสู่หัวใจของเขาทีละน้อย“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโกรธ”เขาพูดต่ออย่างแผ่วเบา“โกรธที่ข้ามาช้า โกรธที่ข้าไม่อยู่รับดาบแทนเจ้า โกรธที่ข้าเคยดื้อ ไม่ยอมฟังคำเตือนของเจ้า”หยางเซียวหานพย

หยางเซียวหานกล่าวทันที“แม้มีโอกาสเพียงหนึ่งส่วนในหมื่นก็ต้องลอง”หมอชราพยักหน้าแล้วสั่งให้เตรียมเตาอุ่น เข็มเงิน และยาต้มเข้มข้นทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบอีกครั้ง หยางเซียวหานยืนอยู่ข้างเตียงไม่ยอมถอย แม้หมอหลวงจะขอพื้นที่ เขาก็เพียงขยับไปยืนหัวเตียงและจับมือนางไว้หมอชราปักเข็มลงตามจุดต่าง ๆ บริเวณหน้าอก ลำคอ และปลายมือ จากนั้นใช้ผ้าร้อนห่อร่างเวินซูฉีเพื่อเพิ่มอุณหภูมิยาต้มถูกป้อนผ่านหลอดเล็กทีละหยด เวลาผ่านไปนาน ยังไม่มีการตอบสนอง หมอชราปรับเข็มอีกครั้ง ก่อนใช้มือกดลงบนหน้าอกเบา ๆ เป็นจังหวะ“คุณหนูเวิน หากได้ยินเสียง จงพยายามหายใจ”หยางเซียวหานก้มลงใกล้หูนาง “ซูฉี ได้ยินข้าหรือไม่”ไม่มีคำตอบ เขาบีบมือนาง“เจ้าเคยชนะศัตรูมามากมาย อย่าแพ้ครั้งนี้”หมอชรากดหน้าอกซ้ำ “หายใจขอรับ”หยางเซียวหานเรียกนางอีกครั้ง “ข้าขอร้อง” เสียงของเขาสั่น “กลับมาอยู่กับข้า”ทันใดนั้น หน้าอกของเวินซูฉีกระตุกเล็กน้อย ทุกคนในห้องชะงัก หมอชรารีบตรวจชีพจร“อีกครั้ง”เขาปรับเข็มและกดหน้าอก เวินซูฉีไอออกมาเบา ๆ เสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับหยางเซียวหาน มันกลับดังกว่าสัญญาณชัยชนะใดในชีวิต“ซูฉี

คำตอบสั้น ๆ กลับทำให้หยางเซียวหานชะงัก“เจ้ารับปากง่ายเช่นนี้หรือ”“เพราะข้ารู้” นางตอบเสียงเบา “ครั้งนี้ท่านคงไม่ยอมตามใจข้า”หยางเซียวหานยิ้มออกมาในที่สุด รอยยิ้มนั้นทำให้ทุกคนในห้องเหมือนได้เห็นราชครูคนเดิมกลับมาอีกครั้ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรภาพตรงหน้า ก่อนตรัสอย่างอารมณ์ดี“คนทั้งเมืองต่างกล่าวว่าเวินซูฉีเป็นหญิงที่ฝืนชะตาสวรรค์”พระองค์ยิ้มกว้างขึ้น “แต่เราคิดว่าเจ้าควรมีอีกชื่อหนึ่ง”เวินซูฉีเงยหน้ามอง “ชื่อใดหรือเพคะ”ฮ่องเต้ตรัสช้า ๆ “คนที่ไม่ยอมตาย”ทุกคนในห้องหัวเราะออกมาพร้อมกัน เวินซูฉีเองก็อดหัวเราะไม่ได้ แม้จะเจ็บแผลจนน้ำตาคลอ“ชื่อแปลกนักเพคะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวล “แต่เหมาะกับเจ้า”หยางเซียวหานก้มลงจับมือนางอีกครั้ง “ใช่”เขามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก “เจ้าเป็นคนที่ไม่ยอมตาย”เวินซูฉีสบตาเขา “เพราะมีคนดื้อยิ่งกว่าข้าคอยเรียกให้กลับมา”สองคนมองกันเงียบ ๆ โดยไม่ต้องมีคำพูดใดเพิ่มเติม ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าครั้งนี้ พวกเขาเกือบสูญเสียกันตลอด กาล หยางเซียวหานค่อย ๆ ลูบหลังมือนาง“ต่อจากนี้” เขาพูดช้า ๆ “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใด ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญเพียงลำพังอีก”เวินซูฉ

ความรักที่ไม่อาจปฏิเสธยามค่ำคืนปกคลุมพระราชวังอย่างเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนักรับรอง กลิ่นยาสมุนไพรจางลงกว่าหลายวันก่อน เหลือเพียงกลิ่นไม้หอมจากกระถางเล็กข้างเตียงซึ่งนางกำนัลเพิ่งเปลี่ยนใหม่เวินซูฉีนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้ายังซีดเซียว แต่แววตากลับสดใสขึ้นมาก นางสามารถนั่งได้นานกว่าเดิมและเริ่มขยับแขนซ้ายได้บ้าง แม้บาดแผลใต้หัวไหล่ยังทำให้เจ็บทุกครั้งที่หายใจลึกหยางเซียวหานนั่งอยู่โต๊ะไม่ไกลนัก เขากำลังอ่านรายงานจากราชสำนักซึ่งถูกส่งเข้ามาในช่วงบ่าย รายงานเหล่านั้นกล่าวถึงการฟื้นฟูเมืองหลวง การชดเชยแก่ครอบครัวผู้เสียชีวิต และการสอบสวนขุนนางที่เคยร่วมมือกับองค์ชายรองตั้งแต่เวินซูฉีฟื้น เขายอมกลับไปจัดการงานราชการเพียงวันละไม่กี่ชั่วยาม แต่ถึงจะนั่งอยู่ตรงโต๊ะ สายตาก็ยังเหลือบมองนางเป็นระยะ ราวกับต้องยืนยันอยู่ตลอดว่านางยังคงหายใจและอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ เวินซูฉีสังเกตมานานจึงอดพูดไม่ได้“ท่านมองข้าเป็นครั้งที่สิบแล้ว”หยางเซียวหานเงยหน้าขึ้น “ข้านับได้เพียงเจ็ด”นางหัวเราะเบา ๆ “แสดงว่าท่านยอมรับว่ามองจริง”เขาวางรายงานลง “หมอบอกว่าห้ามเจ้าใช้สายตามาก