All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 181 - Chapter 190

ความทรงจำมากมายไหลผ่านในใจ“หรืออาจเป็นวันที่ข้าเห็นท่านบาดเจ็บ แต่ยังแสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไร”นางเงยหน้าขึ้นมองเขา“ข้ารู้เพียงว่า เมื่อใดที่ท่านออกไปเสี่ยงอันตราย ข้าจะกระวนกระวาย เมื่อใดที่ท่านหายไป ข้าจะเฝ้ารอ และเมื่อใดที่ท่านกลับมา ข้าจึงรู้สึกว่าตนเองปลอดภัย”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง “เช่นนั้นก็แปลว่าเจ้ารักข้ามานานแล้ว”เวินซูฉียิ้มบาง “บางทีข้าอาจไม่กล้ายอมรับ”“เพราะเหตุใด”นางหลุบตาลงอีกครั้ง “เพราะข้าเคยใช้ชีวิตด้วยการระวังตัว”เสียงของนางเบาลง“ข้าเคยเชื่อใจคนผิด เคยถูกทรยศ และเคยถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่มีทางลุกขึ้น ข้าจึงบอกตนเองว่า ต่อให้ชาตินี้มีโอกาสเริ่มใหม่ ข้าจะไม่ฝากชีวิตไว้ในมือผู้ใดอีก”หยางเซียวหานฟังโดยไม่ขัด แม้เขาไม่รู้เรื่องอดีตทั้งหมดของนาง แต่เข้าใจดีว่าเวินซูฉีมีบาดแผลซ่อนอยู่ลึกกว่าที่ผู้ใดมองเห็น“เมื่อเริ่มมีความรู้สึกต่อท่าน ข้าจึงกลัว”นางกล่าวต่อ“กลัวว่าหากยอมรับ ข้าจะอ่อนแอ กลัวว่าสักวันหนึ่งท่านจะเลือกอำนาจ เลือกราชสำนัก หรือเลือกสิ่งอื่นมากกว่าข้า”“ข้าเคยทำให้เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”“ท่านคือราชครู” เวินซูฉีมองเขา “ชีวิตของท่านไม่เคยเป็นของตนเองเพียงผ

ความกลัวจากวันที่เกือบสูญเสียนางยังไม่จางหายไปจากใจเขาเช้าวันหนึ่ง หมอชราจากสำนักแพทย์เข้ามาตรวจชีพจรตามปกติ เมื่อจับชีพจรอยู่นาน เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ“บาดแผลสมานตัวดีมากแล้ว อีกไม่กี่วันคุณหนูก็สามารถลุกเดินได้ เพียงแต่ยังห้ามออกแรง ห้ามถือของหนัก และห้ามขี่ม้าอย่างน้อยสามเดือน”เวินซูฉีเลิกคิ้วทันที“สามเดือนนานเกินไปหรือไม่”หมอชรายังไม่ทันตอบ หยางเซียวหานก็กล่าวขึ้นจากข้างเตียง“ไม่นาน”นางหันไปมองเขา “ข้าไม่ได้ถามท่าน”“แต่ข้าเห็นด้วยกับหมอ”“ท่านย่อมเห็นด้วยอยู่แล้ว หากเป็นไปได้คงอยากให้ข้าอยู่บนเตียงทั้งปี”หยางเซียวหานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“หากเจ้าพักอย่างเชื่อฟัง ก็ไม่จำเป็นต้องนานถึงหนึ่งปี”เวินซูฉีหรี่ตาลง “ท่านกำลังขู่ข้าหรือ”“ข้ากำลังเตือน”หมอชรามองคนทั้งสองสลับกัน ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“เมื่อก่อนคุณหนูเวินไม่ยอมฟังผู้ใด ข้ายังเป็นห่วงว่าจะควบคุมคนไข้ไม่ได้ ตอนนี้มีท่านราชครูคอยเฝ้า เห็นทีข้าคงหมดหน้าที่แล้ว”เวินซูฉีถอนหายใจ“ท่านหมออย่าได้ส่งเสริมเขาเลย”เสียงฝีเท้าจากด้านนอกดังขึ้น ก่อนโม่เฉินจะเปิดประตูเข้ามา เขาถวายคำนับหยางเซียวหานแล้วหันไปคำนับเวินซูฉี“ฝ่

“ประชาชนเองก็กล่าวกันว่า ไม่มีผู้ใดเหมาะสมกับท่านราชครูเท่าคุณหนูเวินพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้พยักหน้าด้วยความพอพระทัย“ได้ยินแล้วหรือ แม้เราจะไม่พระราชทานราชโองการ คนทั้งเมืองก็คงจับพวกเจ้าแต่งงานกันอยู่ดี”เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหาน เห็นมุมปากของเขายกขึ้นอย่างชัดเจนนางจึงกระซิบถาม “ท่านพอใจมากหรือ”“มาก”“แต่ท่านยังไม่ได้ถามข้าเลยว่าอยากแต่งหรือไม่”รอยยิ้มบนใบหน้าเขาชะงักทันที แม้จะรู้ว่านางเพียงแกล้ง แต่แววตาของหยางเซียวหานกลับจริงจังขึ้น เขาหันไปทางฮ่องเต้แล้วถวายคำนับ“ฝ่าบาท กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตพูดกับนางสักครู่”ฮ่องเต้ทรงหัวเราะ“พูดเถิด เราเองก็อยากฟัง”หยางเซียวหานหันกลับมาหาเวินซูฉี ท่ามกลางสายตาของขุนนางทั้งท้องพระโรง เขาไม่ได้มีท่าทีเขินอายหรือลังเลแม้แต่น้อย“ซูฉี”เวินซูฉีมองเขา“อืม”“ราชโองการเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท แต่การแต่งงานเป็นชีวิตของเจ้า”เขาพูดช้า ๆ ทุกคำชัดเจน“หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าจะขอให้ฝ่าบาทถอนราชโองการเอง”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ไม่มีผู้ใดคาดว่าราชครูจะกล้ากล่าวเช่นนี้ต่อหน้าพระพักตร์แต่ฮ่องเต้กลับมิได้กริ้ว พระองค์เพียงทอดพระเนตรคนทั้งสองอย่างสงบหยา

นางกำนัลหยิบมงกุฎหงส์ขึ้นมาอย่างระมัดระวังตัวมงกุฎทำจากทองคำ ประดับไข่มุกเม็ดเล็กและอัญมณีสีแดง หางหงส์หลายสายห้อยลงมาข้างแก้ม ทุกครั้งที่นางขยับ แสงจะสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เวินซูฉีมองหญิงสาวในกระจกอยู่นาน นางแทบจำตนเองในอดีตไม่ได้แล้วหญิงสาวที่เคยถูกฮูหยินใหญ่กดขี่ ถูกคนในจวนกล่าวหา และถูกทั้งเมืองมองว่าไร้ยางอาย บัดนี้กำลังนั่งอยู่ในชุดแดงของเจ้าสาว โดยไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นอีกไม่ใช่เพราะนางกำลังจะแต่งกับราชครู แต่เพราะนางได้พิสูจน์คุณค่าของตนเองด้วยทุกสิ่งที่ทำมา นางกำนัลคลุมผ้าสีแดงบางลงบนศีรษะของนาง แต่เวินซูฉีกลับยกมือห้าม“ยังไม่ต้องคลุม”“เหตุใดหรือเจ้าคะ”“ข้าอยากเห็นเขาตอนมาถึง”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้นางกำนัลยิ้มกว้าง เสียงดนตรีมงคลดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่นานเสียงประทัดก็ดังสนั่นบริเวณหน้าตำหนัก หยางเซียวหานมาถึงแล้ววันนี้เขาสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้ม ปักลายเมฆและมังกรอย่างสง่างาม ผมดำถูกเกล้าไว้ด้วยมงกุฎหยกแดง ใบหน้าคมคายซึ่งมักเย็นชาอยู่เสมอ วันนี้กลับมีรอยยิ้มที่ซ่อนอย่างไรก็ไม่มิดประชาชนและขุนนางที่ยืนรออยู่ต่างกล่าวแสดงความยินดี แต่สายตาของเข

ชีวิตหลังแต่งงานแสงอรุณอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านสีแดงภายในห้องหอ กลิ่นเทียนมังกรหงส์ซึ่งเผาไหม้มาตลอดคืนยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ข้าวของมงคลบนโต๊ะถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ขณะที่กลีบดอกไม้บนพื้นยังไม่ถูกเก็บออกไป ราวกับทุกสิ่งกำลังยืนยันว่าเมื่อวานไม่ใช่ความฝันเวินซูฉีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่นางรู้สึกคือความอบอุ่นจากแขนของคนข้างกาย หยางเซียวหานนอนอยู่ด้านหลัง แขนข้างหนึ่งโอบเอวของนางไว้อย่างระมัดระวัง ไม่ได้กอดแน่นจนกระทบบาดแผล แต่ก็ไม่หลวมพอให้นางขยับออกไปได้ง่าย ๆเวินซูฉีนิ่งอยู่ครู่หนึ่งนางไม่คุ้นเคยกับการตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีใครอีกคนอยู่ข้างกาย ชีวิตที่ผ่านมาไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด นางล้วนพึ่งพาตนเองมาโดยตลอด แม้กระทั่งยามหลับก็ยังระวังเสียงฝีเท้าและการเคลื่อนไหวรอบตัวแต่เมื่อคืน นางกลับหลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเพราะรู้ว่าคนที่โอบกอดนางอยู่จะไม่มีวันทำร้ายเวินซูฉีค่อย ๆ ขยับตัว ตั้งใจจะลุกจากเตียงอย่างเงียบที่สุด ทว่าเพียงนางยกแขนขึ้นเล็กน้อย เสียงทุ้มด้านหลังก็ดังขึ้น“จะไปที่ใด”นางชะงัก ก่อนหันกลับไปมอง หยางเซียวหานลืมตาแล้ว ดวงตายังมีร่องรอยความง่วงอยู่บ้าง แต่