All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 191 - Chapter 200

“ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา”แววตาของเขาอ่อนลง “ใช่”หยางเซียวหานคุกเข่าลงตรงหน้านาง จับมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมไว้“ไม่ว่าเราต้องออกไปเผชิญสิ่งใด ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”เวินซูฉีกระชับมือเขา“และหากวันใดท่านหลงทาง ข้าจะเป็นคนพาท่านกลับมา”เขายิ้ม ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวังชีวิตหลังแต่งงานของทั้งสองไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสมบูรณ์แบบ หยางเซียวหานยังคงห่วงนางมากเกินไป เวินซูฉียังคงดื้อรั้นและไม่ชอบให้ผู้ใดออกคำสั่ง ทั้งสองยังมีเรื่องให้เรียนรู้ ต้องปรับตัว และต้องยอมรับความแตกต่างของกันและกันแต่ภายใต้ความวุ่นวายเล็กน้อยเหล่านั้น กลับมีความสุขซ่อนอยู่ทุกแห่งในถ้วยโจ๊กที่เขาจำได้ว่านางชอบในสวนร้างที่ทั้งสองตั้งใจปลูกต้นไม้ด้วยกันในรายงานราชการที่พวกเขาช่วยกันพิจารณาและในคืนธรรมดาที่เขาหวีผมให้นางอย่างไม่ชำนาญเวินซูฉีเคยคิดว่าชีวิตที่ดีต้องยิ่งใหญ่ ต้องเอาชนะศัตรู และต้องทำให้ไม่มีผู้ใดกล้ารังแกแต่เมื่อได้อยู่เคียงข้างหยางเซียวหาน นางจึงเข้าใจว่าความสุขอาจเป็นเพียงการมีใครคนหนึ่งรอรับประทานอาหารพร้อมกัน มีใครคนหนึ่งถามว่าวันนี้เหนื่อยหรือไม่ และมีอ้อมแขนให้กลับมาพักเมื่อโลกภายนอกหนัก

หยางเซียวหานหลบสายตาเล็กน้อย นั่นคือคำตอบโดยไม่ต้องพูด เวินซูฉีมองบุรุษตรงหน้าแล้วถอนหายใจเบาลงกว่าเดิม นางเข้าใจดีว่าความหวงของเขาไม่ได้เกิดจากความไม่ไว้ใจ แต่เกิดจากความกลัวที่ฝังลึกหลังจากเกือบสูญเสียนางไปเขาเคยเห็นนางหยุดหายใจในอ้อมแขน จึงหวาดกลัวทุกสิ่งที่อาจพรากนางไป แม้สิ่งนั้นจะเป็นเพียงสายตาของคนอื่น เวินซูฉีจึงยื่นมือไปจับมือเขา“มองข้า”หยางเซียวหานหันกลับมา“ข้าแต่งกับท่านเพราะข้าเลือกท่าน” นางกล่าวช้า ๆ “ต่อให้มีคนมองข้าหนึ่งร้อยคน หรือมีบุรุษมาพูดด้วยหนึ่งพันคน ข้าก็ไม่เปลี่ยนใจ”แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “จริงหรือ”“ท่านถามคำนี้อีกแล้ว”“ข้าอยากได้ยิน”“จริง”เวินซูฉีกระชับมือเขา “แต่ท่านต้องเลิกทำให้คนทั้งจวนหวาดกลัว”หยางเซียวหานเงียบ นางหรี่ตา “ท่านไม่รับปากหรือ”“ข้าจะพยายาม”“คำนี้อีกแล้ว”“บางเรื่องเปลี่ยนยาก”เวินซูฉีถอนหายใจ “เช่นนั้นเริ่มจากวันนี้ ห้ามตำหนิคนสวนเพราะยืนใกล้ข้า ห้ามมองโม่เฉินเหมือนศัตรู และห้ามสั่งให้สาวใช้ย้ายฉากกั้นลมเพิ่มอีก”“ข้อสุดท้ายไม่เกี่ยวกับความหึง”“แต่ข้าอึดอัดจนแทบมองไม่เห็นสวนแล้ว”หยางเซียวหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ย้ายออกหนึ่งชั้น”

หยางเซียวหานจับมือนางลง ก่อนจุมพิตกลางฝ่ามือเบา ๆ“ข้าเพียงเป็นห่วง”“ข้ารู้”นางมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน“แต่ท่านต้องค่อย ๆ เรียนรู้ว่าความรักไม่ใช่การยืนเฝ้าข้าทุกลมหายใจ”“แล้วคืออะไร”“คือการเชื่อว่า ต่อให้ท่านไม่อยู่ตรงหน้า ข้าก็ยังจะกลับมาหาท่าน”หยางเซียวหานมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกอดแน่นขึ้นอย่างระมัดระวัง“ข้าจะเรียนรู้”เวินซูฉีซบหน้าลงกับไหล่เขา “ข้าจะรอดู”แม้คนทั้งจวนจะเอือมกับราชครูผู้หวงภรรยาจนเกินเหตุ แม้โม่เฉินจะเริ่มอยากขอย้ายไปชายแดน และแม้แขกทุกคนต้องระวังระยะห่างจากฮูหยินมากกว่าระวังธรรมเนียมราชสำนักแต่ภายในจวนกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะมากกว่าที่เคยเพราะทุกคนได้เห็นว่าบุรุษผู้เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งนั้น ไม่ได้ไร้หัวใจ เขาเพียงเก็บหัวใจทั้งดวงไว้ให้สตรีคนเดียว และเมื่อได้ครอบครองความรักที่เกือบสูญเสียไป เขาก็หวงแหนเสียจนไม่รู้ว่าจะวางมืออย่างไรหยางเซียวหานอาจต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเรียนรู้การรักโดยไม่หวาดกลัว แต่เวินซูฉีรู้ดีว่า ไม่ว่าความหวงของเขาจะทำให้คนทั้งจวนเหนื่อยใจเพียงใด นางก็ไม่เคยสงสัยในความรู้สึกนั้นเลยเพราะทุกสายตาที่เขามองมา ทุกคำเตือนที่มากเกินไป แล

“ยังมีงานที่เจ้าตั้งใจทำ”“ใช่”หลังร่างกายฟื้นดีขึ้น เวินซูฉีเริ่มกลับไปดูแลโครงการสถานพยาบาลสำหรับประชาชนอย่างจริงจัง ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้นางใช้พื้นที่คลังเก่าทางตะวันตกของเมือง และพระราชทานเงินตั้งต้นส่วนหนึ่ง ส่วนหยางเซียวหานช่วยประสานงานกับกรมโยธาและกรมคลังโดยไม่แทรกแซงการตัดสินใจของนางมากเกินไปอย่างน้อยเขาก็พยายามไม่แทรกแซง แม้ทุกครั้งที่มีขุนนางชายมารายงานงาน เขาจะเลือกนั่งอยู่ไม่ไกล และแม้ไม่พูดสิ่งใด สายตาของเขาก็ยังทำให้คนเหล่านั้นยืนตัวตรงกว่าปกติแต่เวินซูฉีเห็นว่าเขาไม่ไล่ใครออก ไม่สั่งให้ยืนห่างห้าก้าว และไม่ขัดจังหวะการสนทนาทุกสามประโยคอีกแล้ว นับว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่“สถานพยาบาลจะเปิดเดือนหน้า”นางกล่าว“ข้าอยากให้รับคนยากจนโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย ส่วนผู้มีฐานะสามารถจ่ายตามกำลัง เงินเหล่านั้นจะใช้ซื้อยาและเลี้ยงดูผู้ป่วยที่ไม่มีเงิน”หยางเซียวหานฟังอย่างตั้งใจ“กรมคลังเห็นด้วยหรือ”“ในตอนแรกไม่เห็นด้วย แต่ข้าอธิบายว่า หากคนยากจนได้รับการรักษาเร็ว จะลดโรคระบาดและลดภาระเมืองในระยะยาว พวกเขาจึงยอม”“หากเงินไม่พอ บอกข้า”เวินซูฉีหันไปมองทันที “ข้าไม่ต้องการให้ท่านออกเง

“ข้าเพียงถามว่า หากเกิดโรคระบาดแล้วงบไม่พอรักษา เขาจะรับผิดชอบหรือไม่”เวินซูฉีหัวเราะ “นั่นเรียกว่ากดดัน”“ข้าพูดความจริง”“ได้ ข้าไม่เถียงกับท่าน”หยางเซียวหานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “เจ้าดีใจหรือไม่”“ดีใจสิ คนยากจนจะได้รับการรักษามากขึ้น”“เช่นนั้นก็ดี”เวินซูฉีสังเกตเห็นว่าเขาดูเงียบผิดปกติ แม้ปกติหยางเซียวหานจะพูดน้อย แต่คืนนี้คล้ายมีสิ่งใดอยู่ในใจ นางจึงถามตรง ๆ“ท่านมีเรื่องจะพูดกับข้าหรือ”เขาชะงักเล็กน้อย “เหตุใดจึงถาม”“ท่านมองข้ามาหลายครั้งแล้ว”“ข้ามองเจ้าไม่ได้หรือ”“ได้ แต่สายตาของท่านวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน”หยางเซียวหานเงียบไป เวินซูฉีจึงหันมาเผชิญหน้าเขาเต็มตัว“เกิดเรื่องใดขึ้น”“ไม่มีเรื่องร้าย”“เช่นนั้นเหตุใดจึงลังเล”เขามองนางนิ่งอยู่นาน ก่อนก้มลงมองมือที่กุมกันอยู่“ข้าเพียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใด”“ข้าไม่เคยบอกรักเจ้าอย่างที่ควรจะพูด”เวินซูฉีชะงัก “ท่านบอกแล้ว”“ไม่เหมือนกัน”“แตกต่างอย่างไร”หยางเซียวหานเงยหน้าขึ้นมองนาง“ทุกครั้งที่ข้าบอกรักเจ้า มักเป็นเวลาที่เกิดอันตราย หรือหลังจากเกือบสูญเสียเจ้าไป”เขากล่าวช้า ๆ “ครั้งแรก ข้าพูดขณะเจ้าหมดสติ ไม่รู