คนที่คิดถึง

ภาสกรสะบัดหัว เขาไม่ควรคิดถึงเธอ นั่นมันแค่คู่นอน คนตรงหน้าต่างหากที่จะเคียงข้างไปกับเขา ไม่ว่าไปที่ไหนก็คงมีแต่เสียงชื่นชม

คิดเช่นนั้น ภาสกรเปลี่ยนใจถอดเสื้อไปนั่งข้างเพชรสุดา หญิงสาวหันมายิ้มสวย ลูบไล้ผิวกายด้วยโลชั่นด้วยทายั่วยวน “เปลี่ยนใจก็มาให้เพชรทาครีมให้ค่ะ น้ำในสระอาจจะทำลายผิวคุณ”

มือบางลูบไล้เนื้อตัวเขา เลือดหนุ่ม ร้อนซู่ อาจจะเป็นเพราะไวน์ที่ดื่มไปหลายแก้ว ภาสกรหยิบหลอดขนาดพอดีมือมาบีบครีมลูบไล้ไปยังร่างขาวนวล แต่เขาไม่ทำอะไรเธอมากไปกว่าลูบไล้เนื้อตัวด้วยครีม หลังจากนั้นเขาก็ว่ายน้ำเพื่อให้พลังในร่างกายหายไป จะได้ไม่คิดถึงคู่นอน ไม่คิดถึงเรื่องราวของเธอ แต่เขาไม่สามารถลืมได้ กลับคิดถึงคำพูดบางคำวันแรกที่นอนด้วยกัน

 เรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เธอแค่หัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าหนูเป็นคนแรกคะ”

“ก็เธอไม่เก่ง” ตติยากรหน้าซีด ใบหน้ากังวล

“คุณจะให้เงินหนูและจ้างต่อหรือเปล่าคะ หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ถ้า ถ้ายังไงหนูจะเรียนรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่คุณจะได้มีความสุข”

เธอเฉลยคำตอบด้วยตนเอง เขากอดรัดร่างสวยบนเตียง “แน่นอนอีกสามยก ดูว่าจะผ่านบททดสอบแรงๆ ฉันได้แค่ไหน เรียนรู้เร็วแค่ไหน”

เขาอยากเล่นกับด้วยเพราะเธอดูเป็นคนไม่มีจริต หญิงสาวอ่อนละลายในอ้อมกอดหลังจากนั้น ตั้งใจเรียนรู้ จนเขาหมดเรี่ยวแรง

“กินยาเลยนะคะ”

ตอนเช้ายังปลุกเขาเพื่อถามเรื่องยาคุมฉุกเฉิน เขามองคู่นอนคนใหม่ที่ดูท่าจะยืนยาวกว่าคนอื่น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเธอไม่เคยจู้จี้จุกจิกเกินหน้าที่ ไม่เคยเรียกร้องอะไรมากมาย เงินเขาให้ด้วยความเสน่หาซึ่งเธอก็รับและถามย้ำทุกครั้ง ต้องทำอะไรเพิ่มอีกเพราะเขาให้มากกว่าที่ตกลงกันไว้

หนึ่งปีเท่านั้นที่ตกลงจะให้เธอมาปรนเปรอตัณหา แต่ตอนนี้ผ่านมาปีกว่า เขายังไม่เบื่อ กลับต้องการทุกวัน

ภาพเธอกับผู้ชายคนนั้นที่จับมือถือแขนกันลอยเข้ามาในความทรงจำ ชายหนุ่มอารมณ์ขุ่นมัว แต่ถ้าเธอนอกกายเขา นายภาสกรที่ถือคติไม่ใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร จะไม่เลี้ยงดูอีกต่อไป…ถ้าจะไปก็บอกเขาดีๆ อย่าให้จับได้ว่ากำลังสวมเขาให้ ได้เจอดีแน่

“คุณบีขา ช่วยเพชรหน่อยดูเหมือนว่าตะคริวจะกินขาค่ะ”

ชายหนุ่มว่ายน้ำไปหาเพชรสุดา แต่เริ่มรู้ทันว่าหญิงสาวโกหก แม้ขึ้นจากสระก็เลี่ยงไม่ได้ต้องพาไปที่ห้อง แต่คนอย่างภาสกร ถ้าไม่ต้องการก็หาทางฉิ่งได้อย่างง่ายดาย

“ไปแล้วหรือคะ”

 หญิงสาวมองเขาตาละห้อย ภาสกรแอบหัวเราะคนเดียวเมื่อออกมานอกห้อง

กลับมาที่ห้องนอนเขากลับหัวเราะไม่ออก ครุ่นคิดว่าทำไมถึงปล่อยสาวสวยให้หลุดมือไป ทั้งที่ควรรวบรัดเธอเป็นของเขา เรื่องที่แม่หวังจะได้สำเร็จ

หวังแต่งเข้าบ้าน มันชักจะยังไงเสียแล้ว

ภาพเพชรสุดาที่เคยเห็นในข่าวทางโซเซียล เมื่อเจอตัวจริง แรงดึงดูดทางเพศเขากลับไม่ก่อเกิด

อกโตๆ หน้าขาอวบอูมของนักศึกษาต่างหากที่ทำเขาน้ำลายล่อทั้งด้านบนและด้านล่าง

ตั้งแต่วันนั้นที่ร่างในชุดนักศึกษาเปียกปอน สายตาของเขามองเห็นเนื้อในของเธอและจ้องอย่างเสียมารยาท

ความปรารถนาชัดเจนจนไม่อยากเก็บไว้ ผู้หญิงมอมแมมตกน้ำคนนั้นต้องเป็นของเขา สะโพกผายรับกับเอวคอด เขาจินตนาการไปไกลแสนไกล ยิ่งได้ลิ้มชิมอย่างใจปรารถนายิ่งครึ้มอกครึ้มใจที่ตัดสินใจไม่ผิด

คิดขึ้นในกางเกงก็รัดตึง ภาสกรหาเหล้าเข้าปากเพื่อมอมตนเอง ว่าแต่จะอาการหนักหรือหายก็สุดจะเดา

เช้าวันต่อมาตื่นขึ้นมาพร้อมแก้วไวน์ที่ข้างเตียง ภาสกรนั่งกุมขมับ มองมือถือ มองเบอร์คนที่คิดถึง และหาทางชิ่งหนีเพชรสุดา คุณหญิงนพคุณสีหน้าไม่พอใจ “งานด่วนอะไรของลูก เคลียร์มาแล้ว ทางโน้นมีคนของลูกดูแลอยู่นี่น่า”

“ยุทธนามันก็แค่เลขานะครับ งานด่วนมันตัดสินใจแทนกันไม่ได้”

“หนูเพชรล่ะ กำลังเอ่อไปได้ดี” คุณหญิงรอฟังคำตอบด้วยสีหน้าลุ้น

“เราได้แต่งงานกับเธอน่ะดีต่อธุรกิจแต่จะบอกแม่ตรงๆ ผมไม่ชอบเธอครับ ดูท่าอยู่ไม่ยืนยาว แม่จะมองหน้าบ้านเขาไม่ติดเสียเปล่าๆผมให้แม่คิดอีกทีนะครับ”

“อ้าวแล้วทำไม แม่คิดว่าเมื่อวาน…”

ภาสกรขำแม่แต่ก็ไม่อยากพูดมากเกินไป

“เอาล่ะแม่ครับ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง”

คุณหญิงปล่อยลูกชายไปโดยที่เก็บความไม่พอใจไว้ ภาสกรไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพชรสุดา ดังนั้นเมื่อตื่นขึ้นมาหญิงสาวก็ร้องไห้ ตัดพ้อกับคุณหญิงว่าภาสกรไม่สนใจ คุณหญิงกระวนกระวายใจ กลัวจะเสียผู้หญิงที่หวังมาเป็นสะใภ้ไปจริงๆ จึงพาเพชรสุดากลับกรุงเทพ

ทว่าไปหาลูกชายที่คอนโดกลับเจอเลขา ฝ่ายนั้นทำหน้าตกใจจนคุณหญิงคาดคั้นถาม

“ตาบีไปไหนที่ทำงานก็ไม่อยู่ งานเสร็จแล้วก็ไม่มาที่นี่ ไหนบอกฉันว่าไม่มีอีหนูที่ไหนเลี้ยงไว้แล้วไง”

ยุทธนาหนุ่มขี้เล่น ทรงผมเรียบกริบด้วยเจลชั้นดีหงอ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพราะนานแล้วไม่โดนซักไซ้แบบนี้