All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Chapter 101 - Chapter 110

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจตนิพัทธ์ก็พาลักษณ์นาราไปดินเนอร์ในค่ำคืนที่ดูพิเศษกว่าทุกครั้ง บรรยากาศโต๊ะที่เขาจองเอาไว้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว วิวทิวทัศน์สวยงามไปด้วยแสงไฟรอบเมืองยามราตรี แสงไฟรอบๆ โต๊ะอาหารหรี่สลัวเพิ่มบรรยากาศที่โรแมนติก ลักษณ์นารา รู้สึกตื่นเต้นกับบรรยากาศที่หรูหรานี้ เพราะเธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน หากไม่นับครั้งที่ไปเที่ยวพักผ่อนกับลูกสาวเมื่อครั้งล่าสุดไวน์ถูกเสิร์ฟเป็นอย่างแรกบนโต๊ะ หญิงสาวรู้สึกประหม่า เธอไม่ค่อยสันทัดเรื่องดื่มเท่าไรนัก ปกติไปงานสังคมกับเจตนิพัทธ์เธอก็ดื่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น“ดอกไม้ครับ ผมไม่รู้ว่าคุณชอบดอกอะไร แต่ผมรู้สึกว่าดอกกุหลาบสีขาว มันเหมาะกับคุณ ก็เลย...เลือกดอกกุหลาบสีขาวมาให้คุณ” เมื่อไรเดอร์เอาดอกไม้มาส่ง เจตนิพัทธ์ก็มอบให้กับลักษณ์นารา เขาค่อนข้างจะเคอะเขิน เพราะไม่เคยให้ดอกไม้ลักษณ์นารามานานแล้วตั้งแต่ที่เธอทิ้งดอกไม้ของเขาลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้จนเละ แต่เพราะตอนนี้เธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาจึงอยากจะให้เธอในโอกาสพิเศษ“แค่คุณตั้งใจให้ ฉันก็ดีใจมากแล้วค่ะ” เธอตอบและรับดอกไม้นั้นมาด้วยสายตาชื่นชม เพียงเท่านี้เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้วจร

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ทีปกรติดต่อลักษณ์นาราไม่ได้เลย ช่วงนี้เขารู้สึกว่าเธอติดต่อยากมาก จากที่เคยตอบข้อความเขาตลอด เดี๋ยวนี้เธอแทบจะไม่ตอบเลย ยิ่งถ้าโทรไปหาไม่มีทางเสียเลยที่เธอจะรับสาย เขาเริ่มระแคะระคายว่าเธออาจจะแค่เข้ามาปั่นหัวเขาเล่น ที่เธอเคยบอกว่าจะเลิกกับสามี ก็คงจะเป็นแค่คำโกหกเท่านั้น“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกรอคอย แต่จนจะครบ 24 ชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีข้อความหรือสายตอบกลับจากลักษณ์นาราเลย‘คุณหายไปอีกแล้วนะ ผมควรต้องทำยังไง?’ เขาส่งข้อความไปหาเธอก่อนที่จะปาโทรศัพท์ใส่ผนังด้วยอารมณ์โกรธทุกอย่างที่เธอพูดและทำก่อนหน้านี้ เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือไงว่าจะเลิกกับสามี แล้วทำไมเธอถึงเงียบหายไปแบบนี้? หรือว่าไปปรับความเข้าใจกันตอนที่บอกว่าพาลูกไปเที่ยวยิ่งคิดทีปกรก็ยิ่งโมโห เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นแค่ตัวเลือก หรือไม่ก็ถูกลักษณ์นาราใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารเสน่ห์เท่านั้น ความโกรธค่อยๆ เพิ่มขึ้นในใจของเขาเขาคิดถึงทุกครั้งที่เธอส่งสายตาให้เขา ทำให้เขามีความหวัง แต่แล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขารู้จักเธอมาตั้งนาน

ลักษณ์นารานัดเจอกับทีปกรที่ร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมือง เป็นร้านที่ตั้งอยู่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม เหมือนกับที่เธอเพิ่งจะไปกับเจตนิพัทธ์ ทีปกรเลือกจองโต๊ะที่มุมสงบ ไม่ต้องการให้มีใครมารบกวนการสนทนาของพวกเขาในคืนนี้ ทีปกรเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ แต่งตัวดีตามปกติ ลักษณ์นาราเห็นเขาแล้วแอบรู้สึกสะอิดสะเอียน แต่เธอก็ต้องพยายามฝืนยิ้ม เพื่อให้แผนของตัวเองดำเนินการต่อไปได้อย่างราบรื่นที่สุด“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ที่รัก” ทีปกรพูดอย่างด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เขามาถึงก่อนเธอสักพักใหญ่ และเขาก็น่าจะดื่มเข้าไปพอสมควร ลักษณ์นาราฝืนยิ้มรับก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา“ดูคุณจะดื่มไปเยอะนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ เธอไม่ต้องการจะแสดงให้เขาเห็นว่าเธอไม่พอใจกับสรรพนามที่เขาเรียกเธอ แต่ก็ไม่อยากแสดงออกว่าชอบด้วยเช่นกัน เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด“วันนี้คุณดูแต่งตัวมิดชิดกว่าที่ผมจินตนาการเอาไว้นะ” เขาพูดพลางกวาดสายตามองเรือนร่างของเธออย่างไม่ปิดบังความหิว เขาจงใจใช้สายตาแทะโลมเธอ ให้เธอรู้เลยว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน“รักกลัวว่าอากาศจะเย็นน่ะค่ะ เห็นว่าจองชั้นดาดฟ้าเอาไว้ ก็เลยแต่งตัวให้มันอ

“ถ้าคุณเล่าสิ่งที่รักต้องการออกมา แล้วมันประทับใจรัก คุณจะได้มากกว่าแค่จูบนะคะ” หญิงสาวพูดก่อนจะปลดเสื้อคลุมออก เพื่อกระตุ้นความต้องการของอีกฝ่าย ทีปกรมองเนินอกขาวใต้ชุดเดรสสายเดียวของหญิงสาวด้วยสายตาหิวกระหาย“ได้สิ...ผมจะบอกทุกอย่าง ทุกอย่างที่ไม่เคยบอกใคร แม้แต่เมียของผม”“อยากรู้ซะแล้วสิ อยากรู้จนอดใจรอไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวพูดพร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างของเธอ ขึ้นไปโอบที่คอของเขา ทีปกรยิ้มด้วยความพอใจ ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรอีกแล้ว เขาคิดเพียงอย่างเดียว เขาอยากครอบครองเรือนร่างงามของหญิงสาวเท่านั้น ไม่ว่าเธอต้องการอะไรเขาก็พร้อมที่จะนำมันออกมาแลก“จริงๆ ลูกชายของผม ตายไปแล้ว...ตายไปก่อนหน้าเมียเก่าของผม ที่เป็นแม่ของเขาซะอีก” แค่เริ่มต้นหัวใจของรัญระวีย์ก็แตกสลายจนเธอแทบจะปั้นหน้าต่อไม่ไหว“รัญเขาไปเจอศพของลูกก่อน แต่ว่าสติแตกหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนที่ตำรวจติดต่อผมมาตอนแรกก็ตกใจอยู่ แต่พอคิดได้เรื่องที่พ่อบอกว่า...ถ้าไม่มีลูกชาย จะไม่ได้อะไรเลยจากพ่อ ผมก็ต้องใช้เงินเยอะมาก เพื่อปิดเรื่องความตายของลูกให้เป็นความลับ” ความเจ็บปวดมันรุนแรงกว่าที่รัญระวีย์คาดการณ์เอาไว้ แต่เธอก็ต้องทนฟังมันต่อ

ลักษณ์นาราแทบจะขับรถกลับบ้านไม่ไหว น้ำตาของเธอยังคงไหลไม่หยุด ความโกรธ ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังปะทุออกมาจากหัวใจ เธอพยายามระงับอารมณ์ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าลูกจากไปนานแล้ว เธอแค่ต้องการความจริงจากปากของทีปกร แต่เขาก็ยังโกหกเธอจนถึงตอนนี้ หญิงสาวพยายามกลั้นสะอื้นมาตลอดทาง แต่เมื่อรถจอดสนิทในโรงรถ เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ระเบิดออกมาอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้เจตนิพัทธ์ที่รอเธออยู่ตั้งแต่เย็น รีบวิ่งมาหาเมื่อเห็นรถของเธอแล่นเข้ามาจอด เขาได้รับข้อความจากเธอแล้ว ว่าจะออกไปเจอทีปกร“เข้าบ้านเถอะ” เสียงของเจตนิพัทธ์ทำให้หญิงสาวรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มประคองหญิงสาวซึ่งกำลังอ่อนแอลงจากรถ และดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ลักษณ์นารายืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดนั้น ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความอ่อนแอและเหนื่อยล้า“เกิดอะไรขึ้น รัก... บอกผมสิ” เจตนิพัทธ์กระซิบถามเบาๆ เขาลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน พยายามปลอบประโลมเธอจากความรู้สึกทุกข์ใจที่เธอเผชิญอยู่ลักษณ์นาราพยายามจะพูด แต่เสียงสะอื้นทำให้พูดไม่ออก เธอซบหน้าลงกับอกกว้างของเจตนิพัทธ์ ขณะที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม เจตนิพัทธ์กอดเธอไว้แน่นขึ้น ไม่ป