All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Chapter 111 - Chapter 120

ลักษณ์นาราตัดสินใจว่าเธอจะไม่ยอมให้ความผิดของทีปกรผ่านไปโดยไม่มีการรับผิดชอบ หลังจากพบกับความจริงที่เจ็บปวดเกี่ยวกับการเสียชีวิตของลูกชาย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะขอความช่วยเหลือจากระพิน น้าของเธอ ซึ่งเป็นผู้ที่เธอไว้ใจที่สุด และเธอก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องช่วยเธอแน่ถ้าเป็นเรื่องนี้“คุณเคยมาที่นี่แล้วใช่ไหม หมายถึงมาในร่างของรัก” เจตนิพัทธ์เอ่ยถามหลังลงจากรถ“ค่ะ เคยมาหลายครั้ง ฉันบอกกับน้าว่าฉันเป็นเพื่อนของรัญ” หญิงสาวตอบอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ เพราะกลัวว่าถ้าอยู่ๆ มาขอให้ช่วย อีกฝ่ายจะตกใจเอาได้“วันนี้มากับใครเหรอ” ระพินเดินออกมาต้อนรับผู้มาเยือน วันนี้เธอไม่ได้มาคนเดียวเหมือนกับทุกครั้ง“สามีของรักเองค่ะน้าระพิน เขาชื่อเจตค่ะ”“หล่อสมกับหนูดีนะ” ระพินกล่าวชมพร้อมกับยิ้มให้กับชายหนุ่ม เขายิ้มและยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้านของระพิน และนั่งพูดคุยกันเล็กน้อย เรื่องสารทุกข์สุกดิบทั่วไป เพราะเรื่องที่ตั้งใจมาพูดในวันนี้มันหนักหน่วงพอใช้ หญิงสาวจึงยังไม่กล้าพูดกับอีกฝ่ายในทันที“แล้วทีบอกว่ามีเรื่องจะขอให้ช่วยน่ะ เรื่องอะไรเหรอ?” เมื่อทุกคนพากันเงียบระพินจึงได้เอ

หลังจากที่ทีปกรถูกจับกุม ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง แม้ว่าการดำเนินคดีจะยังไม่สิ้นสุดและยังต้องสู้กันต่อในศาล แต่หลักฐานที่รวบรวมมามากพอก็ทำให้การเอาผิดทีปกรราบรื่นขึ้นอย่างมาก ลักษณ์นารารู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยที่สุดการต่อสู้ครั้งนี้มีความหวังที่จะนำความยุติธรรมมาสู่ลูกชายของเธอ“ตอนที่หนูรักบอกน้า น้าก็ตกใจแล้วก็หวังให้มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน น้าสงสารรัญ เขาไม่ควรมาเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้” ขณะที่รถของเจตนิพัทธ์กำลังแล่นไปในซอยบ้านของระพิน หญิงวัยกลางคนก็เอ่ยขึ้นมา เธอยังคงรู้สึกเสียใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น และสงสารหลานสาว ที่ต้องมาแบกรับเรื่องพวกนี้เอาไว้เพียงคนเดียว“ถ้ารัญเขารับรู้ เขาคงสบายใจแล้วล่ะค่ะ” เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร เธอเข้าใจความสูญเสียนี้ดีที่สุด ตั้งแต่ตอนที่เสียพ่อกับแม่ไป และพอมาเสียลูกชายก็ยิ่งเจ็บปวด“คนจากไปเขาก็คงสบายแล้วล่ะ มีแต่พวกเราคนที่ยังอยู่ ต้องสู้กันต่อไป” รัญระวีย์ในร่างของลักษณ์นาราพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“เรื่องคดีความเพื่อนของผมที่เป็นตำรวจและทนาย จะช่วยน้าระพินอย่างเต็มที่ที่สุด ส่วนเรื่องความปลอดภัยของน้าระพิน เพื่อนของผมบอกว่ามีคนคอ

หลังจากคดีของทีปกรจบลงและเขาได้รับโทษตามกฎหมาย ครอบครัวของเขาไม่ได้คัดค้านอะไร ด้วยหลักฐานค่อนข้างชัดเจนครอบครัวของทีปกรเดินทางมาขอโทษระพินด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยป้องกันเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นได้“ฉันมาหาคุณระพิน” ลักษณ์นาราเป็นคนเดินออกมาเปิดประตู เธอได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านของระพิน แต่ก็ไม่คิดว่าจะออกมาเจอพ่อกับแม่ของทีปกร“มีธุระอะไรกับน้าระพินเหรอคะ” เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน เธอจึงต้องแน่ใจก่อนว่าระพินจะปลอดภัย แม้ว่าตอนเจอกันที่ศาลอีกฝ่ายจะบอกว่าไม่ถือโทษโกรธเคือง แต่เธอก็รู้ดีว่าทั้งสองคนรักลูกชายมากแค่ไหน“ฉันเป็นแม่ของทีปกร ฉันอยากมาขอโทษคุณระพิน” แม่ของทีปกรเป็นคนพูด หญิงสาวลังเลอยู่สักครู่ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเปิดประตูต้อนรับคนทั้งสอง อย่างน้อยหากเกิดอะไรขึ้นมา เธอก็อยู่กับระพินด้วยคิดว่าคงจะช่วยอะไรได้บ้าง“ใครมาเหรอ...รัก” ระพินที่กำลังนั่งจัดดอกไม้อยู่เอ่ยถาม เมื่อได้ยินเสียงคนเดินมา หลังจากที่ลักษณ์นาราอาสาออกไปดูให้เมื่อเห็นว่าเป็นพ่อและแม่ของทีปกรที่มาพร้อมกับกระเช้าผลไม้ ระพินรู้สึกจุกในอกเล็กๆ แม้ว่าเรื่องหลานชายจะจบลงแล้วก็ตาม“ฉันตั้งใจจะมาคุ

หลังจากงานศพของโชแปงเสร็จสิ้น เจตนิพัทธ์กับลักษณ์นาราก็ค่อยๆ กลับมาใช้ชีวิตคู่กันอย่างเต็มตัวอีกครั้ง ความเงียบที่เคยปกคลุมความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มคลี่คลาย เมื่อพวกเขาได้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกัน“วันนี้เดี๋ยวผมรับหนูขวัญกลับบ้านเองนะ” เสียงเจตนิพัทธ์เอ่ยพูด หญิงสาวซึ่งกำลังปอกแอปเปิลให้ลูกสาวอยู่พลันชะงัก“ทำไมละคะ? เห็นเมื่อวานบอกว่าวันนี้จะเลิกงานดึกไม่ใช่เหรอ?”“ตอนแรกหัวหน้าจะให้ไปทานข้าวกับลูกค้า แต่เห็นว่าลูกค้าเลื่อนแล้ว น่าจะไม่ได้ไปแล้วล่ะ ดีใจแทบแย่ที่จะได้กลับมากินข้าวฝีมือคุณ” ลักษณ์นารายิ้มบาง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเจตนิพัทธ์ ขณะที่มือยังคงปอกแอปเปิลอย่างตั้งใจ “ดีจังเลยค่ะ หนูขวัญคงดีใจที่วันนี้พ่อจะไปรับกลับบ้านด้วย” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสุขที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจตนิพัทธ์ที่เคยเงียบเหงาเริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากงานศพของโชแปง แม้ว่าการสูญเสียลูกชายจะยังคงทิ้งรอยแผลไว้ในใจของเธอ แต่มันก็ทำให้เธอเห็นความหมายที่แท้จริงของความรักและการให้อภัย ลักษณ์นาราพร้อมปล่อยวางตัวตนเดิมของตัวเองแล้ว หลังจ

ร้านอาหารของลักษณ์นาราเสร็จเรียบร้อยและเปิดขายอย่างเป็นทางการในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคึกคัก ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย และแทบไม่ได้ปรับปรุงอะไร เพราะเจ้าของเดิมทำทุกอย่างไว้ดีมากแล้ว ในส่วนของการตกแต่งภายในร้านแต่เมนูอาหารและรสชาติที่อร่อยจนคนบอกต่อๆ กันไป ทำให้ร้านของลักษณ์นารากลายเป็นที่รู้จักของคนในย่านนี้ได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น ทำเลของร้านยังอยู่ใกล้กับย่านที่เป็นบริษัทและโรงงาน ทำให้ลูกค้ายิ่งแวะเวียนกันมาอย่างคลับคลั่งเจตนิพัทธ์มักจะแวะมาทานอาหารที่ร้านของภรรยาทุกวันในช่วงเที่ยง บางครั้งเขาก็ช่วยล้างจานหรือรับออร์เดอร์จากลูกค้าอย่างกระตือรือร้น จนโดนเพื่อนร่วมงานและลูกค้าหลายคนแซวว่า "ติดเมีย" ไม่เว้นแต่ละวัน“ตั้งแต่คุณรักมาเปิดร้าน พอถึงเวลาพักเที่ยงก็หาตัวที่บริษัทไม่เจอเลยนะครับ” เพื่อนร่วมงานของเขาพูดขึ้นอย่างล้อเลียน ขณะที่เจตนิพัทธ์กำลังช่วยเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าในร้าน ลักษณ์นารายิ้มเล็ก ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปกับคำแซวนั้นเช่นกัน“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แค่อยากมาช่วยภรรยาบ้าง เห็นเธอทำงานเหนื่อยเลยอยากแบ่งเบาบ้าง” เจตนิพัทธ์ตอบด้วยท่าทีเขินๆ แต่แววตาเต็