Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Capítulo 11 - Capítulo 20

ลักษณ์นาราตื่นเช้าเป็นพิเศษเนื่องด้วยในวันนี้ เธอจะต้องเข้าร่วมประชุมผู้ปกครอง เธอค่อนข้างประหม่าเพราะเสื้อผ้าของลักษณ์นารามีแต่ดีไซน์ที่ค่อนข้างจะแฟชั่น หาชุดดีๆ ที่ไม่ค่อยโป๊ใส่ได้ยาก แต่เธอก็พยายามอย่างที่สุด จนได้ชุดที่ดูสุภาพเหมาะสม มือบางหยิบต่างหูคู่หนึ่งขึ้นมาใส่ เพราะรู้สึกว่ามันเข้ากับชุด แต่จังหวะที่ส่องกระจกเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย ก่อนจะออกจากห้อง ภาพความทรงจำตอนที่เธอ ได้ไปประชุมผู้ปกครองของลูกชายตัวเอง ก็แล่นเข้ามาในหัว ตอนนั้นเธอต้องนั่งรถไปที่โรงเรียนขอลูกเอง ทั้งที่สามีก็มีรถส่วนตัว ลูกก็ต้องขึ้นรถรับส่งนักเรียน เพราะพ่อไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยปากว่าจะไปส่ง ค่าใช้จ่ายของลูกที่ต้องเอาไปจ่ายโรงเรียน ก็ต้องร้องขอสามีจนเหมือนเป็นขอทาน เสื้อผ้าดีๆ แบบนี้ก็มีอยู่เพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น เครื่องประดับอะไรก็ไม่มีสักอย่าง แม้แต่แหวนสักวงก็ไม่มี เธอได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าทนอยู่กับผู้ชายแบบนั้นอยู่ได้อย่างไรตั้งนาน“เสร็จหรือยังรัก มื้อเช้าเรียบร้อยแล้วนะ” เสียงของเจตนิพัทธ์ ทำให้หญิงสาวได้สติ เธอรีบปาดน้ำตา แล้วตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะขานตอบ“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวตามลงไปน

‘พวกนั้นก็ล้อหนูขวัญแบบนี้ทุกวันแหละค่ะ หนูขวัญไม่สนใจหรอก’ คำพูดของลูกสาวยังดังก้องอยู่ในความคิดของลักษณ์นารา แม้ว่าน้ำเสียงของเด็กหญิงตัวน้อย จะเต็มเปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งก็ตาม“ที่ผ่านมาหัวใจของหนูจะบอบช้ำแค่ไหนกัน แม่ควรเป็นคนที่ปกป้องหนูแท้ๆ แต่กลับเป็นคนที่ทำร้ายหนู ทั้งทางตรงและทางอ้อม” คิดทบทวนหลายๆ อย่างแล้ว เธอก็อดสงสารเด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้จริงๆ ลักษณ์นาราทำกับลูกเอาไว้มากเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าจะมีแม่ที่ใจร้ายกับลูกขนาดนี้ด้วย ทั้งที่ทุกอย่างก็ดูจะสมบูรณ์แบบแท้ๆ สามีก็ดูรักเธอและครอบครัวดี สถานะทางการเงินก็ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาตรงไหน ลูกก็ไม่ใช่เด็กดื้ออะไรด้วย คิดแล้วก็ยังหาเหตุผลไม่ได้จริงๆ ว่าเพราะอะไรลักษณ์นาราถึงได้เป็นแบบนี้ หรือจะเป็นเพราะมีปมเรื่องครอบครัว เพราะจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้เจอพ่อแม่ตัวเองเลย ทั้งที่เธอเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุใหญ่ เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแท้ๆ แต่กลับไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของพ่อแม่ตัวเอง ทั้งที่พวกเขาก็ยังไม่ตาย ลักษณ์นาราสลัดความคิดทุกอย่างออกไปจากหัว แล้วเลือกไปทำงานบ้านแทน คืนนี้คงต้องขอคุยเรื่องพ่อแม่ของตัวเอง กับเจตนิพัทธ์สักหน่อยแล้ว เผื่อจะได

หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เขารู้สึกหน้าร้อนวูบๆ อย่างบอกไม่ถูก อาการนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งช่วยลักษณ์นาราฟื้นความทรงจำของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกแบบนี้และมีความคิดที่ว่า ไม่อยากให้เธอกลับไปเป็นเธอคนเดิมแทรกซ้อนเข้ามาอยู่ตลอดเวลาทั้งสองคนช่วยกันทำอาหารเช้าจนเสร็จ ก็พากันแยกย้ายไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ลักษณ์นารายังไม่มีแพลนจะไปไหน เธอตั้งใจจะทำงานบ้าน ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็จะค้นโทรศัพท์ของลักษณ์นาราหาข้อมูลอะไรบางอย่าง“คุณมีวันหยุดบ้างไหม ฉันอยากจะรบกวนคุณนิดหน่อย” หญิงสาวเอ่ยขึ้นระหว่างที่กำลังนั่งรับประทานอาหารมื้อเช้า“มีสิ ผมหยุดทุกวันเสาร์ อาทิตย์ แต่ถ้าอาทิตย์ไหนมีงานด่วนก็ต้องแวบเข้าไป”“งั้นก็ดี คือ...ฉันอยากไปบ้านพ่อกับแม่ ของฉัน คุณพาไปได้หรือเปล่า” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ เขาไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว“แต่ว่าเสาร์อาทิตย์นี้ หนูขวัญนัดกับคุณย่าเอาไว้แล้ว หนูขวัญไปด้วยไม่ได้นะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยขึ้น ขวัญวิวาห์ไม่ค่อยชอบไปบ้านของตากับยายสักเท่าไหร่ เพราะอึดอัดที่สองคนนั้นชอบพูดกรอกหูให้เธอขอเงินปู่กับย่ามาให้“ไม่เป็นไรค่ะ หนูขวัญไปหาคุณย่าเถอะ ถ้าแม่ทำให้หนู

“รู้สึกดีขึ้นมาบ้างหรือยัง” เสียงของเจตนิพัทธ์ทำให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงความคิด ได้สติขึ้นมา เธอฝืนยิ้มให้เขาก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แต่ถ้าให้ตอบตามความจริง เธอไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียวตอนนี้เขาพาเธอมาอยู่ที่ร้านอาหาร ซึ่งไกลออกมาจากบ้านพ่อกับแม่ของเธอมาก เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็แสนจะชุลมุนวุ่นวาย เอเถียงกับทองระย้าจนเกือบจะลงไม้ลงมือกัน ถ้าเจตนิพัทธ์ไม่ตัดสินใจพาลักษณ์นาราแยกออกมาก่อน เหตุการณ์รุนแรงแบบนั้นก็อาจจะเกิดขึ้นจริงๆ ก็ได้“กลับมาบ้านช่วยให้จำอะไรขึ้นมาได้บ้างหรือเปล่า” เขาถามต่อ หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ แน่นอนอยู่แล้วว่ามันไม่ช่วยอะไรแน่ๆ เพราะเธอไม่ใช่ลักษณ์นารา ไม่รู้สึกผูกพันอะไรเลยสักนิดด้วยซ้ำไป“ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ตอนที่นั่งอยู่ที่นั่นฉันเห็นสีหน้าคุณแล้ว รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้” นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ลักษณ์นาราก็รีบขอโทษสามีของตัวเอง เธอรู้ว่าเขาอึดอัดมาก แต่เพราะตอนนั้นเธอยังคงต้องการคำตอบเรื่องจำนวนเงินที่มันชัดเจน จึงไม่ได้ใส่ใจเขาให้มากกว่านี้“คิดมากน่า ที่แสดงสีหน้าอึดอัดแบบนั้น เพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวขอ

“ไม่เป็นไรหรอก รักดูหนูขวัญไปเถอะ เดี๋ยวกับข้าวผมจัดการเอง” เขาปฏิเสธ แม้ว่าช่วงนี้คนทำกับข้าวจะเป็นลักษณ์นารา แต่ก็มีบางวันที่เจตนิพัทธ์อาสาจะทำเอง งานของเขาไม่ได้ยุ่งมาก และเห็นว่าลักษณ์นาราก็รับผิดชอบงานบ้านทุกอย่างแล้ว ไหนจะคอยดูแลลูกอีก ช่วงนี้เขาแทบจะไม่มีอะไรทำ ถ้าไม่นับเรื่องงาน“แต่...”“วันนี้ผมอยากจะทำปลากะพงนึ่งบ๊วย หนูขวัญบ่นอยากกิน ต้องฝีมือผมเท่านั้นนะ ไม่งั้นไม่กินแน่” เขากระซิบบอกภรรยา ซึ่งเธอก็ได้บึนปากใส่ในเมื่อเขาอยากจะทำ เธอก็คงไม่ขัดความตั้งใจเขาเหมือนกันต่างคนต่างแยกย้ายกัน ลักษณ์นารากลับมานั่งเล่นกับลูกสาวต่อ ปล่อยให้งานในครัวเป็นหน้าที่ของเจตนิพัทธ์ไปแต่เพียงครู่เดียวที่หน้าบ้านก็มีเสียงเปิดประตูรั้ว ก่อนที่รถคันหรูจะแล่นเข้ามาจอด ตรงลานจอดรถของบ้าน ลักษณ์นาราจำรถคันนี้ได้ดี“คุณย่ามาทำอะไรจนเย็น” เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย“เราไปดูกันดีกว่าจ้ะ” ลักษณ์นาราบอกกับลูกสาว เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก จากการมาเยือนของแม่สามีในวันนี้“คุณย่าสวัสดีค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยที่เดินนำมาก่อน ยกมือไหว้ทักทายคนเป็นย่า ซึ่งจารุณีก็รับไหว้และโอบกอดหลานด้วยความคิดถึง ช่วงนี้