Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Capítulo 31 - Capítulo 40

“วันนี้...ไปคุยกับคุณแม่มาว่าอย่างไรบ้างคะ” เธอตัดสินใจถามขึ้น เจตนิพัทธ์ค่อยๆ ถอนหายใจ เขาไม่ได้อึดอัดที่ถูกถาม แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา มันก็อดถอนหายใจไม่ลงจริงๆ“รักก็น่าจะเดาได้ ตอนแรกท่านก็จะไม่ยอม แต่ผมก็ยืนยันว่าจะไม่หย่า และจะคืนเงินให้ท่าน สุดท้ายท่านก็ยอมรับไป แต่ก็คงไม่พอใจมาก” ลักษณ์นาราเข้าใจว่าการทะเลาะกับแม่มันอึดอัด ไม่คิดด้วยว่าเขาจะกล้าขัดใจแม่ของตัวเอง และยิ่งเป็นแบบนี้แม่ของเขาก็จะยิ่งเกลียดเธอ เพราะท่านคงจะมองว่าเจตนิพัทธ์หลงเมีย“แต่ไม่ได้พูดอะไรรุนแรงกันใช่ไหมคะ” เธอถามอย่างกังวล เพราะดูเขาจะอึดอัดเหลือเกิน“ไม่หรอก แม่ก็มีบ้าง แต่ผมไม่ใช่คนชอบใช้คำพูดรุนแรงอยู่แล้ว”“รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะคะ เหมือนรักเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้เลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบา“ไม่หรอก อย่าคิดแบบนั้นเลย แม่ไม่ควรทำให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่แรก”“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะโกรธจนอาจจะต้องเลิกกันไปจริงๆ แล้วก็ได้” ลักษณ์นาราพูดขึ้น“ตราบใดที่รักยังยืนยันว่าไม่หย่า ผมก็จะไม่หย่าเหมือนกัน” เขาตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะจับมือของลักษณ์นาราให้เธอหยุด แล้วหมุนเก้าอี้หันไปหาเธอ“ร

เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ ลักษณ์นาราก็ได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ ในการดูแลบ้าน ดูแลลูกและสามีแม่สามีไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับเธออีก เพราะยังโกรธลูกชายอยู่ เรื่องที่เลือกเข้าข้างเมีย แต่ยังคงส่งคนมารับหลานไปอยู่ด้วยในช่วงวันหยุดเหมือนเดิม และลักษณ์นาราก็สอนลูกว่าอย่าโกรธปู่กับย่า เรื่องที่ปู่ย่ากับไม่ชอบเธอ ขวัญวิวาห์ก็เข้าใจที่แม่บอก แต่ก็แอบน้อยใจเพราะเธอก็โตพอจะรับรู้เรื่องราวแล้วว่า ปู่กับย่าคิดอย่างไรกับแม่ของเธอ“วันนี้ผมน่าจะกลับดึกกว่าปกตินะ เพราะที่บริษัทมีกินเลี้ยง ส่วนหนูขวัญแม่น่าจะมารับไปนอนที่บ้าน คุณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม” เจตนิพัทธ์โทรหาภรรยาของเขา เมื่อเพิ่งจะนึกเรื่องงานเลี้ยงของบริษัทขึ้นมาได้ ใจก็ไม่อยากจะไปร่วมงานสักเท่าไหร่ เพราะเป็นห่วงลักษณ์นารา แต่ตัวเขานั้นเป็นพนักงานระดับสูง และงานก็เป็นงานของระดับผู้บริหาร คงไม่เหมาะสมมากๆ ถ้าเขาไม่ไปสักหน่อย“อยู่ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงรักหรอก”“ถ้าอยู่ไม่ได้ก็บอกนะ ผมจะได้ขอแม่ให้หนูขวัญมาอยู่เป็นเพื่อนรัก” เจตนิพัทธ์พูดด้วยความเป็นกังวล ใจก็อยากจะชวนลักษณ์นาราไปด้วย แต่งานค่อนข้างจะเป็นส

“คุณเจนก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ครับ” เจตนิพัทธ์ตอบเสียงเรียบจริยาเคยเป็นอริเบอร์ต้นๆ ของลักษณ์นารา เพราะลักษณ์นาราดูออก ว่าจริยาชอบสามีของเธอ แม้จะไม่ได้รักเจตนิพัทธ์นักหนา แต่เขาก็เป็นบ่อเงินบ่อทองของเธอ ทำให้ลักษณ์นาราเคยมาอาละวาดใหญ่โตแล้วครั้งหนึ่ง“พูดตามตรงนะคะ ว่าตอนที่เห็นข่าวเมียคุณตกแม่น้ำ เจนแอบดีใจ และหวังมากเลย...ว่านางจะไม่รอด ผิดคาดดวงแข็งชะมัด” หญิงสาวพูดอย่างไม่ปิดบัง เพราะคิดว่าเจตนิพัทธ์คงรู้ดีอยู่แล้ว ว่าเธอกับลักษณ์นาราไม่ลงรอยกัน ถ้าเธอจะพูดถึงอีกฝ่ายแบบนั้นก็ไม่แปลก“อย่าให้เราต้องมองหน้ากันไม่ติด ด้วยเรื่องนี้เลยนะครับ สำหรับผมคุณเจนเป็นคนที่ทำงานเก่งมากๆ และเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีมาโดยตลอด ตอนที่รักมาระรานคุณผมก็รู้สึกผิด แต่ถ้าคุณจะมาพูดว่าดีใจที่เห็นภรรยาของผมตาย คิดว่าแบบนั้นมัน...ใจดำเกินไปหน่อย” เจตนิพัทธ์รู้ดีว่าจริยาคิดอะไรกับเขา ครั้งหนึ่งก็ยังเคยเผลอคิด ว่าถ้าไม่เจอลักษณ์นาราก่อน เรื่องระหว่างเขากับจริยาก็อาจจะเป็นไปได้ ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเพียงความคิดชั่ววูบมาโดยตลอด เขาไม่เคยพูดให้ความหวังจริยา ไม่เคยแสดงออกให้เธอเข้าใจผิดว่าเขามีใจให้ ไม่ว่าลักษณ์นาร

“เห็นคนที่บริษัทเล่าว่า วันที่คุณรักเธอประสบอุบัติเหตุ วันนั้นสองคนทะเลาะกันด้วยนะคะ” จริยาไม่รู้ว่าจารุณีรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง จึงได้ลองพูดเปิดประเด็นดู“เรื่องปกติของพวกเขาล่ะ ทะเลาะกันประจำ ก็ไม่เห็นว่าจะเลิกกันได้”“แต่คราวนี้ พนักงานบอกว่า คุณเจตเอ่ยปากจะหย่าแล้วนะคะ” จริยาพูดต่อ จารุณีได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกสนใจ“แบบนี้เองสินะ แม่นั่นถึงได้แกล้งความจำเสื่อม คนเขาเล่ากันว่ายังไงบ้างล่ะหนูเจน” จารุณีก็อยากจะรู้ว่า สิ่งที่คนอื่นเขาเล่านั้นมันจะเป็นอย่างที่เธอรู้มาหรือเปล่า“เห็นว่าเธอบุกเข้าไปอาละวาด ตอนที่บริษัทกำลังมีประชุมใหญ่ โวยวายจะคุยกับคุณเจต ท่าทางเหมือนจะเมาด้วย จนประชุมเกือบล่ม ถ้าคุณเจตไม่ลากเมียออกไปคุยที่ห้องทำงานก่อน”“เฮอะ!!! สันดานยังไงก็อย่างนั้น ทั้งที่เคยรวยแท้ๆ แต่ไม่มีสมบัติผู้ดีเอาเสียเลย” จารุณีอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา“แต่คุณเจตโมโหมากเลยนะคะ วันนั้น...เห็นว่ามีด่าเมียด้วย” จริยาเล่าต่อ“ด่าแล้วยังไงล่ะ ด่าแล้วก็ไม่เลิก ขนาดบอกว่าจะหย่าแล้วสุดท้ายก็ยังไม่หย่าเลย แพ้มารยาของมันจนได้ อีนังผู้หญิงคนนี้มันหน้าด้านหน้าทน แม่ยอมแพ้แล้วล่ะ” จารุณีบอกกับหญิงสาวตรงหน้

ลักษณ์นาราเริ่มกลับมาฝันถึงชีวิตของตัวเองในอดีตบ่อยๆ และฝันเห็นลูกชายที่ตายไป จนเธอเริ่มคิดว่าอาจจะต้องทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องการตายของลูก เธอไม่อยากจะคิดหรอกว่า ทีปกรอาจจะพลั้งมือฆ่าลูกตัวเองตอนที่เมายา แต่ถ้าเขาทำแบบนั้นจริง เธอจะไม่มีทางให้อภัยเขาแน่ และเธอจะทำทุกอย่างให้คนผิดได้รับโทษ“วันนี้รักจะออกไปข้างนอกหน่อยนะคะ” ลักษณ์นาราเริ่มออกไปนอกบ้านบ่อยขึ้น เธอก็ไม่อยากให้สามีเป็นห่วงหากมารู้ทีหลัง“จะไปไหนเหรอ บอกผมได้หรือเปล่า ให้ไปส่งไหม”“อยากไปเดินเล่นนอกบ้านบ้างน่ะค่ะ มีของที่อยากได้ด้วย เดี๋ยวรักไปเองก็ได้ค่ะ ไม่ต้องไปส่งหรอก” เพราะเคยใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาก่อน ลักษณ์นาราจึงคิดว่าการนั่งรถสาธารณะไม่ได้ลำบากสำหรับเธอเท่าไหร่ แต่ในมุมมองของเจตนิพัทธ์มันไม่เป็นแบบนั้นใจหนึ่งเขาก็อยากพาเธอไปเรียนขับรถ จะได้ไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น แต่ก็ยังกลัวว่าเธออาจจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก และไม่กล้าหวังว่าเธอจะโชคดีแบบครั้งที่แล้วอีกด้วย“ไปสิ อยู่แต่บ้านคงเบื่อแย่” เจตนิพัทธ์ออกความเห็น พร้อมกับยิ้มให้ภรรยา“คุณแม่ต้องระวังด้วยนะคะ หนูขวัญเป็นห่วง” เด็กหญ