Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Capítulo 41 - Capítulo 50

เมื่อกลับมาถึงบ้านลักษณ์นาราก็ช่วยลูกสาวจัดการทุกอย่าง ทั้งอาบน้ำ ตรวจเช็กการบ้าน และพาลูกเข้านอน“วันนี้หนูขวัญมีความสุขมากเลยค่ะ” เป็นอีกครั้งที่เธอได้ยินคำพูดนี้จากปากของลูกสาว และเธอก็รับรู้ได้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยพูดความรู้สึกนี้ออกมาจากหัวใจจริงๆ“แม่ก็มีความสุขค่ะ” เธอตอบพลางลูบที่ศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างทะนุถนอม เห็นทีไรก็ได้แต่คิด ว่าลักษณ์นาราต้องใจร้ายใจดำแค่ไหนกัน ถึงได้ละเลยความรัก ความรู้สึกของลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้ได้ลงคอ“คุณแม่อย่ากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกได้ไหมคะ อย่าใจร้ายกับหนูขวัญได้ไหม” เด็กหญิงตัวน้อยพูดด้วยเสียงงัวเงีย ลักษณ์นารายิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อยพลางพยักหน้า“แม่ให้สัญญาค่ะ ว่าแม่จะไม่ใจร้ายกับหนูขวัญอีกแล้ว ที่ผ่านมาแม่ขอโทษนะคะ” แม้ว่าเรื่องทั้งหมดเธอจะไม่ได้เป็นคนทำ แต่ลักษณ์นาราก็หวังว่าคำขอโทษจะช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของขวัญวิวาห์ได้“หนูขวัญไม่โกรธคุณแม่หรอกค่ะ”“นอนเถอะนะคะ ดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนนะคะ” ลักษณ์นาราบอกกับลูกสาว ขวัญวิวาห์พยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด ด้วยความเหนื่อยล้าหญิงสาวห่มผ้าให้กับร่างเล็กๆ บนเตียง ก

หลังจากที่เจตนิพัทธ์ได้เกริ่นเรื่องที่จะพาลักษณ์นาราไปเรียนขับรถมาระยะหนึ่งแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้มีโอกาสพาเธอไปเรียนขับรถเสียที ลักษณ์นาราค่อนข้างตื่นเต้น เพราะเธอไม่เคยขับรถมาก่อน แต่ก็พยายามทำอย่างเต็มที่ที่สุด เพราะเห็นแก่ความตั้งใจของสามี และแรงเชียร์จากลูกสาวที่ตั้งตารอที่จะได้นั่งรถกลับจากโรงเรียนพร้อมกับเธอบ้าง"เป็นไงบ้างครู เด็กนักเรียนดื้อหรือเปล่า" เจตนิพัทธ์ถามด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พลางมองไปที่ภรรยาของตัวเอง เขาไม่ได้นั่งไปด้วยเพราะอยากให้ลักษณ์นาราได้มีสมาธิในการเรียนอย่างเต็มที่ เขารู้ดีว่าหากเขานั่งไปด้วย คงอดพูดไม่ได้เพราะกังวล และคงจะคอยสั่งให้ลักษณ์นาราทำแบบนั้นแบบนี้จนวุ่นวายแน่“เก่งมากเลยล่ะ สอนอะไรก็เข้าใจง่ายๆ คุณรักเธอมีพื้นฐานอยู่แล้วนี่นา แค่ความจำเสื่อมก็เลยลืมไปไม่ใช่หรือไง” ครูสอนขับรถออกความเห็น เขาเป็นเพื่อนของเจตนิพัทธ์และพอจะรู้เรื่องราวของลักษณ์นารามาก่อนบ้างแล้ว จึงไม่แปลกใจที่เธอทำทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้“จริงๆ ก็ยังรู้สึกว่าไม่คล่องเลยค่ะ” ลักษณ์นาราพูดขึ้นบ้าง"ไม่เลยครับ นี่ถือว่าเก่งมากแล้วสำหรับการเรียนรอบแรก" ครูสอนขับรถยังคงเอ่ยปากชมไ

ลักษณ์นาราเริ่มขับรถคล่องขึ้น เธอเริ่มกล้าขับไปไหนมาไหนคนเดียวบ้างแล้ว แต่ยังไม่กล้าพอที่จะขับไปรับลูกที่โรงเรียนตามที่เคยสัญญากันเอาไว้ เธออยากมั่นใจมากกว่านี้เสียก่อนแต่วันนี้เธอก็ขับออกมาซื้อของใช้จำเป็นเข้าบ้านที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุด เธอใช้เวลาช้อปปิ้งเพียงไม่นานก็ได้ของทุกอย่างครบเรียบร้อยตามที่ตั้งใจ แต่ขากลับหญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยสดชื่น เลยอยากดื่มกาแฟสักแก้วเธอตัดสินใจแวะซื้อกาแฟที่ร้านกาแฟเพื่อเติมพลัง ขณะยืนรอเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ สายตาของเธอสะดุดเข้ากับชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่มุมร้าน กำลังจ้องมองมาทางเธอด้วยสายตาที่คุ้นเคยจนเธอต้องหันไปมองเต็มๆทีปกร…อดีตสามีของเธอ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในร้าน มองเธอด้วยความสนใจทันทีที่เธอเดินเข้ามา ลักษณ์นาราหลบสายตา รู้สึกถึงความตื่นเต้นในใจ ‘นี่เป็นโอกาสของฉัน’ เธอคิดในใจ ขณะที่พยายามรวบรวมความกล้าเมื่อกาแฟของเธอถูกเสิร์ฟ ลักษณ์นาราตัดสินใจทำตามแผนที่คิดไว้ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะของทีปกร ด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติและสงบเสงี่ยม“ขอโทษนะคะ มีใครนั่งด้วยหรือเปล่าคะ” ลักษณ์นาราเอ่ยถามอย่างสุภาพ ทำให้ทีปกรเงยหน้าขึ้นมองและรีบ

หลังจากการพบกันที่ร้านกาแฟครั้งก่อน ลักษณ์นารากับทีปกรเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น เพราะทีปกรมีธุระต้องมาที่ร้านกาแฟร้านนั้นอีกหลายครั้ง ทั้งสองแลกไลน์กันไว้ตั้งแต่วันนั้น และไม่นานทีปกรก็เริ่มส่งข้อความมาหาลักษณ์นาราบ่อยๆ ทั้งชวนคุยเรื่องทั่วไปและเชิญเธอไปทานอาหาร หรือดื่มกาแฟด้วยกันอีกลักษณ์นาราเห็นว่าการตีสนิทของเธอเริ่มได้ผล จึงตอบรับอย่างระมัดระวังและค่อยๆ สร้างความสนิทสนมมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะรู้สึกผิดกับเจตนิพัทธ์ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่ อย่างน้อยก็อยากทำอะไรเพื่อลูกสักครั้ง“คุณทีคะ พอจะเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังบ้างได้ไหมคะ คุณเคยบอกว่าส่งลูกชายไปเรียนต่างประเทศใช่ไหมคะ พอดีลักษณ์อยากจะส่งลูกสาวไปบ้างเหมือนกัน เลยอยากจะปรึกษาดูน่ะค่ะว่าต้องทำอะไรยังไงบ้าง” ลักษณ์นาราแกล้งถามอย่างสนใจ พลางมองหน้าเขาด้วยสายตาเป็นมิตรทีปกรยิ้มออกมา แต่แววตาของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มันยิ่งตอกย้ำให้ลักษณ์นารามั่นใจ ว่าเขาต้องกำลังปิดบังอะไรอยู่อย่างแน่นอน“เอ่อ...ใช่ครับ ผมมีลูกชายชื่อโชแปง แต่ตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศแล้ว ผมต้องส่งไปเรียนไกลๆ เพราะเขายังทำ

วันนี้ทุกอย่างต้องเร่งรีบกว่าปกติ เจตนิพัทธ์บอกกับลูกสาวและภรรยาเอาไว้ตั้งแต่มื้อค่ำของเมื่อวาน ว่าวันนี้เขาต้องรีบไปประชุมตั้งแต่เช้า ลักษณ์นาราตัดสินใจทำข้าวกล่องให้ขวัญวิวาห์ไปกินบนรถ ส่วนเจตนิพัทธ์ก็ให้พกไปกินที่ทำงาน ลักษณ์นาราอยากทำอะไรดีๆ ให้เขาบ้าง เพื่อเป็นการขอโทษที่ช่วงนี้เธอไม่ได้สนใจเขามากนัก เพราะต้องไปสืบเรื่องการตายของลูกชาย“วันนี้เดี๋ยวคุณแม่ไปรับหนูขวัญเองนะคะ” ขณะที่ส่งลูกสาวขึ้นรถ ลักษณ์นาราบอกกับลูกสาว ตอนนี้เธอเริ่มมั่นใจในฝีมือการขับรถของตัวเองแล้ว“จริงเหรอคะ” เด็กหญิงตัวน้อย เอ่ยถามด้วยสายตาที่เปล่งประกาย“จริงค่ะ” ลักษณ์นารายิ้มแล้วยืนยันคำพูดของตัวเอง“เย้ๆๆๆ!!!” ขวัญวิวาห์กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เธอตั้งตารอวันที่จะได้นั่งรถกับแม่มานานแล้ว ยิ่งรู้ว่าแม่ไปเรียนขับรถมาแล้วก็ยิ่งรอที่จะได้นั่งกับแม่“ถ้าอย่างนั้นผมฝากด้วยนะรัก วันนี้น่าจะเลิกงานดึกเลย”“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนเช้าถ้าไม่ติดว่าคนสวนจะมาตัดกิ่งไม้ รักก็อยากจะช่วยไปส่งหนูขวัญ”“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก ยังไงผมต้องผ่านโรงเรียนหนูขวัญอยู่แล้ว” เจตนิพัทธ์ยิ้มให้กับภรรยา ก่อนที่เขาจะล่ำลากับเธอ แล