บททั้งหมดของ Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: บทที่ 361 - บทที่ 370

“W-What do you mean, Caizer?” nanginginig ang boses ni Jenesis. Kusang itinulak niya palayo si Caizer mula sa kanyang katawan.Ngumiti nang tagilid si Caizer, ang ngiting hinding-hindi nagdala ng maganda. “You probably think I’ve gone crazy, right?” Umiling siya nang bahagya. “No, Jenesis. I’m serious.”“Mag-isip ka nga, Caizer,” mariing sabi ni Jenesis habang sinisikap na patatagin ang sarili kahit mabilis ang kabog ng kanyang dibdib. “Asawa na ako ni Kuya Raoul ngayon. May tatlo na kaming anak.”Mahinang natawa si Caizer. “And you think a family can’t be destroyed just because the two of you look happy and have children?”Lalo pang tumalim ang tingin ni Jenesis. “Ano ba ang sinasabi mo? Huwag ka ngang mag-isip ng kung ano-ano.”“I’m still the Caizer you know,” sagot niya nang mahina, at dumilim ang mga mata. “And I can’t accept that the woman who used to struggle with me is now happily living with my own brother.”Tumigas ang maliit na panga ni Jenesis. “Kahit pagkatapos ng aks

“Where could that woman be?” iritadong bulong ni Jude. Tumigas ang panga niya habang mahigpit na nakakuyom ang dalawang kamay. “Because of her, Duke suddenly blamed me for everything.”Lumapit siya sa malaking salaming bintana ng apartment niya at tumingin sa malawak na tanawin ng mga ilaw ng lungsod sa ibaba. Malamig at tahimik na kumikislap ang mga ito sa dilim.Walang laman ang kanyang tingin, pero mabilis na gumagana ang isip niya. Isa-isa niyang pinag-iisipan ang mga posibleng nangyari at kung saan maaaring nagtago ang babaeng hinahanap niya.“When I find her...” Bahagyang umangat ang gilid ng labi ni Jude. “Will Duke come back to me?”Mahina siyang tumawa. “I already know what I need to do. Because what Duke needs isn’t his wife. He needs his child.”Muling lumitaw sa mukha ni Jude ang mapait at tusong ngiti. May binubuo na naman siyang plano sa isip niya.*Sa kabilang banda, hindi tumitigil si Duke sa paghahanap.Tinawagan na niya ang hotel pagkatapos ng hotel. Pinuntah

“Ma, kailan tayo uuwi sa bahay ni Papa? Miss ko na si Papa,” wika ni Bernice nang may inosenteng tono nang umagang iyon habang sabay silang nag-almusal.Tumigil ang kutsara sa kamay ni Iris. Natigilan siya.Nagkatinginan sina Isidro at Gracia, pareho nilang napansin ang pagbabago sa mukha ng kanilang anak.“May pasok naman si Bernice ngayon, di ba? Miss ko na rin ang school, ang mga friends ko, pati yung mga twins,” dagdag pa ni Bernice nang hindi nalalaman, kaya napabuntong-hininga nang malalim si Iris.“For now, hindi pa,” sagot ni Iris nang kalmado, malamig ang tono. “I’ll get a private tutor for you instead.”“Ano po ang private tutor?” tanong ni Bernice.“Teacher na pupunta rito sa bahay para turuan ka nang nag-iisa,” maikling paliwanag ni Iris.Agad sumingit si Gracia habang nakakunot ang noo. “Pero dalawang buwan na lang, graduation na ni Bernice, Ris. Hindi ba masyadong maaga? Paano na ang pagpasok niya sa elementary kung magkakaproblema ang pag-aaral niya?”Umiling nan

“Iris, sumama ka kay Papa sa study,” utos ni Isidro nang gabing iyon. Matatag at seryoso ang boses niya.Saglit lamang tumingin si Gracia sa mag-ama bago muling ipinagpatuloy ang pagkain niya, na para bang ayaw niyang makialam sa pag-uusap ng dalawa.Dahan-dahang itinaas ni Iris ang mukha niya. Nagtagpo ang mga mata nila ng kanyang ama. Malamig ang kanyang tingin, pero kontrolado.Wala siyang sinabi. Tumayo lamang siya at sumunod kay Isidro patungo sa study.Mahigpit na sumara ang pinto sa likuran nila.Biglang nagmukhang courtroom ang buong silid. Tahimik. Mabigat. Nakaka-pressure.Nakatayo si Isidro sa likod ng kanyang work desk, parehong nakapatong ang mga kamay sa makintab na mesa na gawa sa narra.“Nabasa na ni Papa ang buong divorce petition na isinampa mo,” mahinahon niyang simula. “Totoo ba ang lahat ng isinulat mo roon?”Bahagyang ngumiti si Iris, pero mapait iyon.“Gusto ba ni Papa ng proof?”Natahimik si Isidro.Tumalim ang tingin niya, hindi dahil sa galit kundi

Madaling-araw pa lang ay nakatayo na si Duke sa harap ng malaking gate ng bahay ng pamilya ni Iris.Hindi pa lubusang maliwanag ang langit. Malamig ang hangin na dumadampi sa kanyang balat, pero mas malamig pa rin ang pakiramdam niya sa loob ng halos dalawang buwan.Dalawang buwan. Dalawang buwan na niyang hindi nakikita ang mukha ni Bernice.Muling sumagi sa isip niya ang tanong na ilang beses na niyang tinanong sa sarili.Posible kayang hindi na siya nami-miss ng anak niya?O tinuturuan na ba itong kalimutan siya?“Sir, mas mabuting bumalik na lang po kayo mamaya,” magalang pero matatag na sabi ng security guard. “Sa ngayon, malamang nagpapahinga pa sina Ma’am Gracia at Sir Isidro.”Pinigilan ni Duke ang kanyang paghinga.“Since they’re still resting, let me inside. I only want to see my wife and daughter.”“Pasensya na po, Sir,” maingat na sagot ng guard. “Kailangan pong may pahintulot ng may-ari ng bahay bago namin papasukin ang kahit sinong bisita.”“I’m not a visitor,”