บททั้งหมดของ Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: บทที่ 381 - บทที่ 390

Itinigil ni Duke ang kanyang sasakyan sa harap ng isang eksklusibong salon sa sentro ng lungsod. Eksaktong nasa gilid ito ng pangunahing kalsada, at kapansin-pansin ang malaking golden signboard ng salon.Walang pag-aaksaya ng oras, bumaba agad si Duke at mabilis na pumasok sa loob.“Where is Jude?” mariin niyang tanong, halos umalingawngaw ang boses niya pagkapasok sa glass door.Napatingin sa isa’t isa ang ilang empleyadong abala sa pag-aasikaso ng mga customer. Agad na lumapit ang isa sa kanila kay Duke, halatang kinakabahan.“Sorry, Sir... wala po si boss dito,” maingat nitong sagot.“He’s not here?” Matalim siyang tinitigan ni Duke. “Where did he go?”Umiling nang marahan ang empleyado. “Hindi ko po alam, Sir. Since yesterday po, hindi na siya pumapasok dito sa salon.”Lalong tumigas ang panga ni Duke. “I’ll check his office.”Hindi na siya naghintay ng pahintulot at diretso siyang naglakad papunta sa private office ni Jude, isang silid na dati ay pamilyar na pamilyar sa k

Sa wakas, natagpuan ni Duke si Iris sa isang malaking bahay na mukhang matagal nang walang nakatira at hindi na naaalagaan. Kupas na ang pintura ng mga dingding, masukal ang damuhan sa paligid, at wala ni isang palatandaan na may nakatira roon.Pero pagpasok niya sa loob, agad niya itong nakita.“Iris!”Puno ng takot ang sigaw ni Duke habang mabilis siyang tumakbo palapit sa kanyang asawa.Nakatali si Iris sa isang kahoy na upuan sa gitna ng silid. Nakagapos sa likod ang dalawang kamay niya, pati ang mga bukung-bukong niya ay nakatali rin ng lubid. Puno ng pasa ang mukha niya, may sugat sa gilid ng labi, at kitang-kita ang marka ng malakas na suntok sa kanyang pisngi.Walang malay ang babae.“Oh my God...” nanginginig na sambit ni Duke.Agad na pumasok ang mga pulis na kanina pa nakapaligid sa bahay.“Clear, Sir! There’s no suspect inside!” sigaw ng isang pulis mula sa kabilang bahagi ng silid.Pero wala nang ibang naririnig si Duke kundi ang malakas na kabog ng sarili niyang

Mag-isang nakaupo si Caizer sa balcony ng kanyang kuwarto, nakatingala sa madilim na kalangitan na walang kahit isang bituin. Mahinang humihip ang hangin at dumadampi sa mukha niyang may kaunti pang bakas ng pasa sa kanyang pisngi.Dati, hindi kailanman naging ganito katahimik ang bahay na iyon. Naroon ang tawanan ng magkakapatid, ang ingay ng mga yapak ng mga pamangkin na takbuhan nang takbuhan, pati ang mga kuwentuhan ng mga hipag at bayaw sa dining area. Dati, punong-puno ng buhay ang bawat sulok ng bahay.Ngayon, ang natira na lamang ay katahimikan at matinding lungkot.Siya at ang kanyang ina na lang, si Salome.Muling bumalik sa isip ni Caizer ang araw na tuluyang gumuho ang lahat. Ang araw na hinayaan niyang manaig ang galit at sariling kagustuhan hanggang sa tuluyan siyang mabulag sa mga desisyon niya.Noong panahong gusto niyang mabawi si Jenesis sa kahit anong paraan, na para bang pag-aari niya pa rin ang babae kahit siya mismo ang unang sumira at nagpakawala sa relasyon

“Ang tahimik naman,” sambit ni Salome noong umagang iyon, binasag ang katahimikan sa hapag-kainan na may dalawang plato at dalawang tasa lamang ng mainit na tsaa.Masyadong malaki ang bahay para sa dalawang taong lamang ang nakatira roon.Itinaas ni Salome ang mukha at tiningnan si Caizer na nakaupo sa kanyang harapan.“Mag-asawa ka na, Cai. Pero promise me, huwag kang aalis sa bahay na ito.”Napabuntong-hininga nang malalim si Caizer. Natigil sa ere ang kutsara na hawak niya.“I don’t even know anyone, Mom.”“Meron akong alam,” mabilis na sagot ni Salome. “Anak ng kaibigan ni Mama. Mabait ang pamilya nila at nakapag-aral nang mabuti.”Bahagyang ngumiti si Caizer, pero halos walang emosyon ang ngiting iyon.“I don’t want to marry a woman I don’t even know. Especially if I don’t have any feelings for her.”“Puwedeng mabuo ang feelings,” sagot ni Salome, ayaw magpatalo. “Kilalanin mo muna. Mag-date kayo, mag-usap. Pero huwag naman sobrang tagal.”Sandali siyang tumigil bago nag

“Akala ko... iyon na ang huling araw ko sa mundo,” mahina at paos na bulong ni Iris. Unti-unting dumaloy ang mga luha sa kanyang pisngi na maputla pa rin.Lumingon siya sa kanyang tabi.Mahimbing na natutulog si Bernice sa maliit na sofa sa loob ng kuwarto. Nakakulot ang maliit niyang katawan sa pagod matapos maghapon na maghintay na magising ang kanyang ina.Ngayon, silang dalawa na lamang ang gising.Mas lumapit si Duke sa gilid ng kama. Tumigas ang panga niya nang marinig ang sinabi ng asawa.“Why did you think that?” mababa niyang tanong. “Was it really that bad? If they hurt you that badly, I’m not going to stay quiet.”Matatag ang boses niya, pero halos maramdaman ang galit na pilit niyang pinipigilan.Mapait na ngumiti si Iris.“Hindi lang dahil doon.”Diretso niyang tinitigan si Duke, na para bang sa unang pagkakataon ay gusto niyang sabihin ang lahat nang walang itinatago.“I thought... maybe it was karma.”“Karma?”Marahang inulit ni Duke ang sinabi niya.“Oo,” m