All Chapters of Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: Chapter 471 - Chapter 480

Kakarating lang nina Salome, Caizer, at Karina sa Rodriguez Medical Hospital. Saglit silang napahinto nang makarating sila sa hallway papunta sa operating room.Doon ay nakaupo si Raoul kasama ang tatlo niyang anak. Tahimik ang lalaki. Sobra sa tahimik. Wala itong emosyon sa mukha habang nakatitig sa pintuan ng operating room na mahigpit na nakasara.Samantala, sa tabi niya, mahina pa ring nag-uusap sina Riven, Rayan, at Rheana. Pinag-uusapan nila ang kapatid nilang malapit nang isilang, pati na rin ang Mommy nila na buong tiwala nilang magiging okay.“Kuya Raoul,” maingat na tawag ni Caizer.Saglit na itinaas ni Raoul ang mukha niya. Nagtagpo ang mga mata nila ng kapatid, pero agad ding bumalik ang tingin niya sa harap.“Tito Cai!” masayang sigaw ni Rayan habang bumababa sa upuan at maliit na tumatakbo papunta sa tiyuhin niya.Bahagyang ngumiti si Karina at marahang hinaplos ang ulo ng bata. “You’re about to have another baby sibling, huh? Dalawa na ang magiging kapatid mo.”M

Punong-puno pa rin ng tensyon ang hallway ng operating room. Halos lahat ng mata ay nakatutok sa doktor na kakalabas lang.Pero sa pagkakataong ito, si Salome ang unang tumayo.Matatag ang mga hakbang niya habang lumalapit sa doktor. Matalim ang tingin niya, halatang pinipigilan ang emosyon.“Doc,” malamig niyang tawag, pero ramdam ang galit sa boses niya. “Wasn’t the baby supposed to be the priority from the beginning?”Biglang natahimik ang buong paligid. Nagkatinginan ang ilang miyembro ng pamilya.Nagpatuloy si Salome, mas tumataas ang boses. “Then why is the baby the one who didn’t survive? Why didn’t you sacrifice the mother from the beginning if that was the only way to save the child?”Mabigat at masakit pakinggan ang mga salita niya.Agad na napayuko si Karina. Pumikit si Iris, pilit na pinipigilan ang emosyon. Napabuntong-hininga nang malalim si Duke.Samantala, nakatitig si Caizer sa kanyang ina, mahigpit ang pagkakakuyom ng panga.Sandaling natahimik ang doktor. Hi

Noong umagang iyon, sa ilalim ng matinding sikat ng araw, tahimik na nakatayo ang buong pamilya Rodriguez sa isang exclusive cemetery sa gitna ng lungsod.Maliwanag ang langit, pero walang kahit isang puso ang nakaramdam ng gaan.Araw iyon ng paghatid nila sa huling hantungan ng isang maliit na sanggol na pinangalanang Raeden Jeffry Rodriguez, ang bunsong anak nina Raoul at Jenesis.Nakaupo si Jenesis sa wheelchair. Mahina pa rin ang katawan niya matapos ang nangyari sa ospital.Sa kandungan niya ay nakahimlay ang maliit na katawan na nakabalot sa puting kafan. Ang anak na ipinaglaban niya gamit ang buong lakas at buhay niya.Maingat na yakap ni Jenesis ang maliit na katawan ni Raeden. Nanginginig ang dalawang kamay niya habang pinoprotektahan ang munting katawan nito.Sa tabi niya ay nakatayo si Raoul. Matigas ang kanyang tindig. Mahigpit ang panga niya, at hindi niya inaalis ang tingin kay Jenesis.Para bang mas natatakot siyang mawala ang babae kaysa sa kahit ano pa man sa mu

Hatinggabi na nang unti-unting imulat ni Jenesis ang mga mata niya habang tahimik na natutulog ang buong bahay.Lumingon siya sa kanyang tabi. Nandoon si Raoul, mahimbing na natutulog, pero hindi ito kasinglapit niya gaya ng dati. May pagitan sa kanilang dalawa.Hindi dahil malamig ang pakikitungo nito, kundi dahil nag-iingat lang si Raoul.Sinasadya niyang maglagay ng distansya dahil natatakot siyang baka hindi niya namamalayan na masyadong mahigpit ang pagkakayakap niya at masaktan si Jenesis, lalo na ang tiyan nito na may sariwa pang tahi at hindi pa tuluyang gumagaling.Matagal siyang tinitigan ni Jenesis. May init sa kanyang dibdib, pero may kasabay ding sakit na hindi niya masabi.Dahan-dahan niyang inalis ang kumot. Maingat siyang bumaba mula sa kama habang tinitiis ang sakit sa tiyan. Mabagal ang bawat hakbang niya at halos walang ingay.Lumabas siya ng kwarto at nagtungo sa isang silid na matagal na niyang inihanda nang puno ng pag-asa.Ang baby room ni Raeden.Marahan

“Sorry, Brian. Hindi ako nakapagbigay ng notice agad na kailangan munang i-pause ang tutoring ng mga bata. Nagluluksa pa kasi kami,” mahinahong sabi ni Jenesis. Mainit pa rin ang ngiti niya kahit may pagod na nakatago sa kanyang mga mata.Sandaling natahimik si Brian, bahagyang nagulat, bago agad magalang na tumango.“It’s okay, Madam,” sagot niya habang saglit na sumisilip sa loob ng mansion na mas tahimik kaysa dati. “Mga kailan po kaya ako pwedeng mag-start ulit magturo?”“Pagkatapos ng pitong araw mula nang mawala si Raeden,” mahinang sagot ni Jenesis, nananatiling kalmado ang boses.“Yes, Madam. If that’s the case, I’ll take my leave na po,” sabi ni Brian habang magalang na yumuyuko.“Oo. Ingat ka sa daan, ha.”Bahagyang ngumiti si Jenesis bago tumalikod at pumasok sa loob ng bahay.Ilang segundo pang nanatili si Brian sa kinatatayuan niya. May kakaiba siyang paghanga na hindi niya maipaliwanag.Sa kabila ng ganoon kalaking pagkawala, nagagawa pa rin ng babae na tumayo nan