All Chapters of Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: Chapter 461 - Chapter 470

Alas-sais na ng umaga, pero gising pa rin ang mga mata ni Jenesis. Hindi siya nakatulog buong gabi. Nakahiga lang siya habang nakatitig sa kisame ng kanilang kwarto, naghihintay sa isang bagay na hindi naman dumating.Bumalik si Raoul at niyakap siya gaya ng dati bago sila matulog.Pero hindi na muling binanggit ni Raoul ang tungkol sa nangyari. Para bang hindi kailanman naganap ang pag-uusap nila kagabi. Para bang hindi sila nagkaroon ng matinding pagtatalo.Baka disappointed sa kanya ang lalaki? Paulit-ulit na umiikot sa isip ni Jenesis ang tanong na iyon.“I’m not going to change my decision, Kuya,” mahinang bulong niya.Sa huli, pumikit na siya at hinila ang kumot hanggang balikat, pilit na pinapahinga ang sarili kahit hindi pa rin matahimik ang isip niya.“Daddy, si baby natin, girl ba siya o boy?” tanong ni Rheana habang nag-aalmusal sila nang umagang iyon. Malinaw ang excitement sa boses niya habang nakatingin sa kanyang ama.Napatingin si Raoul sa anak. Lumambot ang mga

“Kuya...” mahina ang tawag ni Jenesis habang tinatanggap ang bouquet ng mga puting rosas. Pagkatapos, humarap siya sa kanyang asawa at tinitigan ito gamit ang mga matang nagsisimula nang mamasa. “Thank you.”Isang sincere na ngiti ang lumitaw sa mukha niya. Malambot, mainit, at may kaunting lungkot na hindi niya maitago.Bahagyang ngumiti si Raoul. “You’re welcome, sweetheart.”Yumuko siya at marahang hinalikan ang noo ng kanyang asawa. Mas matagal iyon kaysa sa dati, na para bang gusto niyang iwan roon ang lahat ng feelings na hindi niya kayang sabihin sa salita.Tumingin si Jenesis sa mga bulaklak na hawak niya at dahan-dahang nilanghap ang bango ng mga rosas.Mabango.Nakakakalma.Pero bago tuluyang mawala sa isip niya ang bigat na nararamdaman, bahagya siyang umangat sa mga paa at mabilis na hinalikan ang labi ng kanyang asawa.Natigilan si Raoul.Biglang nagbago ang kanyang tingin. Mas naging malalim iyon bago niya maingat na itinaas ang dalawang kamay at hinawakan ang ma

Tanghali noon nang magkatabing nakaupo sina Caizer at Karina sa waiting area ng isang clinic. Mas tahimik ang paligid kaysa sa karaniwan.Ilang beses na sumulyap si Karina sa kanyang asawa.Samantala, tuwid na nakaupo si Caizer. Mahigpit na magkakapit ang dalawang kamay niya sa ibabaw ng kanyang hita. Halatang kinakabahan siya kahit pilit niyang ipinapakitang kalmado lang siya.“Caizer...” mahinang tawag ni Karina.Saglit siyang nilingon ni Caizer. “Hm?”“Just relax, okay?” malumanay na sabi ni Karina, sinusubukang pakalmahin siya. “Everything will be fine.”Bahagyang tumango si Caizer kahit mas mabilis ang tibok ng puso niya kaysa sa dati.Hindi nagtagal, tinawag na ang pangalan ni Caizer.Sabay silang pumasok sa loob ng consultation room.Parang ang bagal ng takbo ng oras. Bawat segundo ay pakiramdam nila ay mas humahaba kaysa sa normal.“Based on the examinations we've done,” mahinahong paliwanag ng doktor, “your condition looks perfectly fine, Sir. Wala kayong nakikitang

“Mommy, bakit ka malungkot?” mahinang tanong ni Riven, bahagyang nagkakunot ang noo. Iniabot niya ang maliit niyang kamay at marahang hinaplos ang tiyan ni Jenesis. “Hindi pwedeng umiyak ang buntis, Mommy. Baka malungkot din si baby.”Bahagyang ngumiti si Jenesis kahit basa pa rin ang mga mata niya. Hinila niya palapit sa kanya ang panganay na anak at mahigpit itong niyakap.“Hindi malungkot si Mommy, anak,” mahinang bulong niya. “Na-touch lang si Mommy. Kasi malapit nang ipanganak si baby.”Gumanti si Riven sa yakap at komportableng isinandal ang ulo sa dibdib ng kanyang ina.“Sure ako,” matatag na sabi niya. “Lalabas na healthy si baby. At magiging healthy rin si Mommy.”Napigil ang paghinga ni Jenesis. Simple lang ang sinabi ng anak niya, pero iyon mismo ang tumama nang pinakamalalim sa puso niya. Muling namasa ang kanyang mga mata.“Amen...” mahinang sambit niya, halos hindi marinig ang boses. “Sana marinig ng Diyos ang mga dasal ninyo, anak.”Sa tabi niya, bahagyang ngumiti

Nang gabing iyon, abala si Raoul sa kanilang kwarto habang inilalagay ang mga gamit ng baby sa isang bag. Maayos at sistematiko ang bawat kilos niya, na para bang matagal na niyang inihanda ang lahat.Kinabukasan na ang araw na manganganak ang kanyang asawa at isisilang ang kanilang anak. Ang araw na matagal nang ayaw niyang dumating.Samantala, sa family room, nakaupo si Jenesis kasama ang tatlo niyang anak. Mainit at masaya ang atmosphere sa pagitan nila. Pero hindi nila alam na may isang tahimik na pamamaalam na unti-unti nang nagaganap.“Kapag ipinanganak na si baby,” malumanay na sabi ni Jenesis habang isa-isang tinitingnan ang mga mukha ng kanyang mga anak, “...huwag kayong magiging makulit, ha? Huwag kayong mag-aaway at huwag kayong magsisihan.”Sabay-sabay na tumango ang tatlo.“Yes, Mom,” sabay-sabay nilang sagot.Maliit na ngumiti si Jenesis. Iniabot niya ang kamay at isa-isang hinaplos ang mga ulo nila.“Magkakapatid kayo,” patuloy niya nang mahina. “Kaya kailangan ni