Todos los capítulos de Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: Capítulo 571 - Capítulo 580

“May sakit si Rheana?” Agad na tumayo si Jenesis mula sa pagkakaupo. Biglang nagbago ang tono ng boses niya at napuno ng pag-aalala. “Ano’ng sakit mo, anak? Kaya hindi ka pumasok sa school today, hm?”Walang sagot si Rheana. Bahagyang ibinaba ni Jenesis ang cellphone at nakita niyang inililipat ni Iris ang tawag sa video call.Walang pag-aalinlangan niya iyong tinanggap. Bumukas ang screen at lumitaw ang loob ng kwartong kinaroroonan ni Rheana.“Rheana…?” mahinang tawag ni Jenesis.Makalipas ang ilang segundo, gumalaw ang camera at tumapat sa maliit na mukha ng kanyang anak.Maputla. Mahina. At sa isang iglap, parang may pumisil sa dibdib ni Jenesis nang makita ang kalagayan nito.“Mommy… may sakit ako,” malungkot na reklamo ni Rheana. Nakapout ang labi niya at paos ang boses.“Anak…” lumambot ang boses ni Jenesis. Namumuo na ang luha sa kanyang mga mata. “Anong sakit mo?”“Nilalagnat ako…” mahina niyang sagot habang hinahawakan ang sarili niyang noo.Halos tumulo ang luha ni

Maingat na inayos ni Jenesis ang kumot na tumatakip sa katawan ng kanyang asawa. Gabi na noon, at mahimbing nang natutulog si Raoul matapos uminom ng gamot.Dahan-dahan siyang umakyat sa kama at humiga sa kaliwang bahagi ni Raoul. Ipinulupot niya ang mga braso sa baywang ng lalaki at mahigpit siyang niyakap, na para bang natatakot siyang mawala na naman ito sa kanya.“Gumaling ka agad, Kuya… sana sa makalawa, makauwi na tayo,” mahina niyang bulong.Lumipas ang ilang segundo. Ang mga mata ni Raoul na kanina ay nakapikit ay dahan-dahang bumukas. Diretso ang tingin niya sa kisame ng tahimik na VIP room.“I’m disabled now…” mahina niyang sambit.Mabigat ang boses niya, halos walang buhay. Napapitlag si Jenesis at agad na itinaas ang ulo para tingnan ang asawa.“Hindi ka pa natutulog, Kuya?”Saglit na nilingon ni Raoul si Jenesis. “I can’t walk. You know that.”Malamig ang boses niya at ramdam ang bigat sa bawat salita.Hindi lumayo si Jenesis. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ang

“Ma…” Tawag ni Caizer nang makapasok siya sa kwarto ng kanyang ina.Agad napalingon si Salome, na kasalukuyang sumasailalim sa therapy kasama ang doktor.Sa kabilang bahagi ng kwarto, nakaupo si Karina at tahimik na sinasamahan ang kanyang biyenan.“Anong nangyari, Caizer?” agad na tumayo si Karina at lumapit sa asawa.Saglit siyang tinitigan ni Caizer. Ibang-iba ang ekspresyon ng mukha nito ngayon. May ginhawang hindi na nito kayang itago.“Kuya Raoul is finally home from the United States.”Agad nagliwanag ang mga mata ni Salome. Nanginginig ang kanyang mga labi habang pilit niyang binubuo ang pangalan ng kanyang anak.“Ra… o… ul…?”“Yes, Ma,” malumanay na sagot ni Caizer.Sinubukan ni Salome na tumayo mula sa pagkakaupo, pero hindi pa rin sapat ang lakas ng katawan niya.“Pu… punta… tayo… roon…”“Hindi na kailangan, Ma. I’ll call Kuya Raoul and ask him to come here,” sabi ni Caizer.Pero mariing umiling si Salome.“Pu… punta… tayo…!”Napabuntong-hininga si Caizer.“Ti

Nakatayo si Caizer sa balcony ng kanyang kwarto nang araw na iyon. Sa pagitan ng kanyang mga daliri ay may hawak siyang sigarilyong unti-unting nauubos.Paminsan-minsan ay hinihithit niya iyon bago dahan-dahang ibuga ang usok sa hangin. Ilang segundo lang, naglalaho rin ito, tulad ng mga iniisip niyang hindi niya malaman kung saan hahantong.Iisa lang ang laman ng isip niya. Ang kondisyon ng kanyang kuya.At ang kanyang asawang hanggang ngayon ay itinuturing ng ilan bilang pangunahing suspek sa aksidente.“No…” mahina niyang bulong. “Karina didn’t do it. I’ll make sure no one puts the blame on my wife.”Dahan-dahang bumukas ang pinto mula sa loob ng kwarto. May mga magagaan na yabag na papalapit.Lumabas si Karina sa balcony habang may dala itong maliit na tray na may malamig na inumin at ilang snacks. Maingat niyang inilapag ang tray sa maliit na mesa sa tabi ng upuan.“You’re still here,” malumanay niyang sabi.Hindi agad lumingon si Caizer.Tumayo si Karina sa tabi niya at

“Hindi naman ako baby. Bakit mo ako pinagbibilad sa ganitong kainit na araw?” reklamo ni Raoul, bahagyang naniningkit ang mga mata niya tuwing tumatama ang sikat ng araw sa mukha niya.Bahagyang ngumiti si Jenesis habang nananatiling nakatayo sa likod ng wheelchair.“Para mas mabilis kang gumaling, Kuya. Hindi lang naman babies ang nangangailangan ng sunlight. Kahit adults kailangan din.”Huminto siya sa paglalakad bago umikot sa harapan ng asawa at yumuko sa tabi nito.“May narinig ka na bang ganito?” malumanay niyang tanong. “Ang tao, ipinapanganak na parang baby, at darating din ang araw na parang baby ulit ang kailangan ng pag-aalaga.”Tinitigan lang siya ni Raoul nang walang gaanong emosyon.“Ang pinagkaiba lang,” mahinang pagpapatuloy ni Jenesis, “...yung isa, sinasalubong natin ng pagmamahal. Yung isa naman, inaalagaan natin dahil mahal natin.”Marahang umihip ang hangin sa umaga, dala ang amoy ng damuhan na basa pa ng hamog.Yumuko si Jenesis. Dahan-dahan niyang hinawak