Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love의 모든 챕터: 챕터 581 - 챕터 590

“Baby boy po, Dok,” malumanay na sabi ng midwife bago iniabot kay Duke ang maliit na sanggol na mapula pa ang balat.Bahagyang nanginginig ang mga kamay ni Duke nang tanggapin niya ang kanyang anak.Agad na gumuhit ang malawak na ngiti sa mukha niya.Halo-halo ang nararamdaman niya, sobrang saya, relief, at parang hindi pa rin siya makapaniwalang may anak na silang lalaki.Dahan-dahan siyang napatingin kay Iris na nakahiga sa kama.Mahina pa ito. Hindi pa regular ang paghinga at basa ng malamig na pawis ang sentido nito.“We have a baby boy, Ris,” mahina niyang bulong.Bahagyang ngumiti si Iris. Kitang-kita ang pagod sa mukha niya, pero hindi niya maitago ang saya.“Odysseus…” mahina niyang sambit.Saglit na natigilan si Duke. Ang pangalang iyon ang dati na niyang naiisip at itinabi, sakaling lalaki ang maging anak nila sa halip na si Bernice.Muli niyang tiningnan ang sanggol na nasa kanyang mga bisig bago tumingin sa kanyang asawa.“Thank you,” taos-puso niyang bulong.Sa

“Sinabi ko na kay Mama kanina na hindi ako sasama,” mahina ang sabi ni Karina pagkapasok nila sa kwarto nila sa mansion. “Alam kong hindi matutuwa si Ate Iris kapag nakita niya akong pumunta.”Pumasok si Caizer sa likuran niya at maingat na isinara ang pinto bago siya sumunod papunta sa gilid ng kama. Umupo siya sa tabi ni Karina at huminga nang malalim.“That’s just how Iris is,” kalmado niyang sabi habang diretso ang tingin sa harapan. “I’ve known her for a long time.”Bahagyang ngumiti si Karina. Alam na alam niya kung ano ang naging relasyon ng kanyang asawa at ni Iris noon.“Dati nga, sobrang galit pa siya kay Jenesis,” pagpapatuloy ni Caizer. “But look at them now. Close na sila.”Mabilis na napalingon si Karina sa asawa.“So what do you want me to do?” tanong niya. “Tanggapin ko na lang lahat? Tapos maghintay ako hanggang sa dumating yung time na matanggap din ako ng pamilya na ’to, tulad ng nangyari kay Jenesis dati?”Bahagyang umangat ang gilid ng labi ni Caizer. “It’s

Parang biglang tumigil ang tibok ng puso ni Jenesis.“W-What do you mean…?” mahina niyang tanong, halos pabulong.Lalong tumalim ang tingin ni Raoul.“The person responsible for my accident,” mabagal niyang sabi, halos isang bulong, “...was Karina.”Parang nawala ang dugo sa mukha ni Jenesis. Nanlaki ang mga mata niya. Bahagyang bumuka ang kanyang mga labi, pero walang lumabas na salita.Diretso lang siyang tinitigan ni Raoul, walang kahit anong pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.“Now the question is…” Bahagya niyang pinikit ang mga mata. “Are you ready to hear how I found out?”Napigil ang paghinga ni Jenesis. Reflex niyang umiling nang marahan.“Kuya…” mahina niyang tawag, halos hindi marinig. “Hindi pwedeng ganoon.”Tahimik lang na nakatingin si Raoul sa kanya.“Kilala ko si Karina,” pagpapatuloy ni Jenesis, mas matatag na ang boses kahit puno pa rin ng pagkalito ang mga mata niya. “Hindi niya kayang gawin iyon. At kung sakali mang ginawa niya…”Natuyo ang lalamunan niy

“Kuya Raoul…?” Napigil ang hininga ni Karina.Nanigas ang katawan niya habang nanlalaki ang mga mata sa pagkakatitig kay Raoul, na ngayon ay tuwid na nakatayo sa harap niya.Bahagyang umangat ang gilid ng labi ni Raoul. “I’m not like the late Sam. Your former husband.”Parang malakas na sampal ang mga salitang iyon kay Karina. Tumigas ang panga niya at napakuyom ang dalawang kamay sa gilid ng katawan.“I can still walk normally,” kalmado ngunit madiin na pagpapatuloy ni Raoul. “And I still have a long life ahead of me.”Isang hakbang ang ginawa niya palapit. “There’s no date set for my death yet.”Napaatras si Karina nang isang hakbang.“H-How…?” mahina niyang tanong, halos hindi marinig.Matalim siyang tiningnan ni Raoul.“Because God is still merciful to me.”Tumagos ang tingin nito sa kanya. “He knows who deserves to be saved…”Lalong bumaba at lumamig ang boses ni Raoul. “And who deserves to answer for what they’ve done.”Nagbago ang mukha ni Karina. Unti-unting nabibit

Napatingin si Jenesis sa wall clock sa kanilang kwarto.Alas-sais na ng gabi.Sa labas ng bintana, madilim na rin ang langit, senyales na tuluyan nang dumating ang gabi.Napayuko siya at tiningnan ang asawa niyang nakabaon pa rin ang mukha sa dibdib niya. Wala itong balak bumangon.Mahigpit pa rin ang yakap ni Raoul sa kanyang baywang, na para bang ayaw pa siyang pakawalan.“Para kang bata,” pang-aasar ni Jenesis habang mahina itong natatawa.Walang sagot si Raoul. Sa halip, lalo lamang nitong hinigpitan ang yakap sa ilalim ng kumot.Wala pa ring saplot ang dalawa.“Kuya…” natatawang sabi ni Jenesis habang marahang hinahaplos ang buhok ng asawa. “Gabi na. Kailangan na nating maligo ulit. Ang lagkit na natin.”Nanatiling tahimik si Raoul.“Siguradong nagtataka na ang mga bata kung nasaan tayo,” pagpapatuloy niya. “Malapit na rin ang dinner.”Marahang umiling si Raoul nang hindi man lang inaangat ang mukha.Napabuntong-hininga si Jenesis nang sumuko na lang, pero hindi pa rin