บทที่ 10 หลอกหมาเด็ก!

เพียะ!

เสียงสากไม้กระทบเข้ากับลำตัวเล็กจ้อยดังสนั่นท่ามกลางสายตาชาวตลาด ลูกหมาขนปุยส่งเสียงร้องเอ๋งสุดตัวก่อนจะไถลครูดไปกับพื้นหินฝุ่นตลบ ซาลาเปาที่หวงแหนหลุดจากปากกลิ้งไปในคูน้ำ

พ่อค้าเสือดาวหน้าแดงก่ำเงื้อสากไม้ขึ้นสูงอีกครั้ง หมายจะซ้ำเข้าที่หัวเจ้าหมาขี้ขโมยให้สิ้นซาก

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เงาร่างสีชาดวูบผ่านสายตาผู้คน เฟิ่งเหยียนพุ่งตัวเข้าขวางกลางคัน ทั้ง ๆ ที่คิดว่าจะเข้ามาห้ามทันแล้ว ทว่านางก็ยังมาช้าไป ร่างเล็กถูกทำร้ายจนได้!

มือหนึ่งรวบชายกระโปรงหรูหรา อีกมือยื่นออกไปประคองร่างสั่นเทิ้มของเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน ความโกรธขึ้งพลุ่งพล่านในดวงตาหงส์จนพ่อค้าชะงักงัน

“เจ้าเป็นใคร! มาปกป้องไอ้หมาอัปรีย์นี่ทำไม รู้ไหมว่าซาลาเปาข้าลูกละกี่อีแปะ!” พ่อค้าโวยวายพร้อมก้าวสามขุมเข้ามาข่มขู่

อิงชิงอวี่รีบเดินเข้าไปขวางหน้าไว้อีกตน เพื่อปกป้องคู่อวี่อินของเขาที่จะใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!

“ลูกละกี่อีแปะข้าไม่สน แต่การที่เจ้าลงมือกับสัตว์ตัวแค่นี้ด้วยโทสะ มันส่อถึงสันดานดิบที่ต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์ที่เจ้าด่าเสียอีก!” เฟิ่งเหยียนตวาดกลับ “ค่าเสียหายเท่าไหร่ บอกมา เดี๋ยวข้าจ่ายให้!”

อยู่ดี ๆ หนังตาของอิงชิงอวี่ก็กระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“เหอะ! สองตำลึงเงิน! ทั้งค่าซาลาเปาและค่าเสียเวลาที่ข้าต้องไล่กวดมัน!” พ่อค้าหน้าขนโก่งราคาหน้าด้าน ๆ

เฟิ่งเหยียนแค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะสั่งสามีที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า “อาอวี่... จ่ายเงินให้เขาไป แล้วบอกให้เขาไสหัวไปก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจเอาสากไม้นั่นฟาดปากเขาแทน!”

อิงชิงอวี่ “!!!”

อืม... ข้ารู้สาเหตุที่หนังตามันกระตุกแล้ว!!

อินทรีหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะสะบัดมือเพียงนิด เหรียญเงินก็ปลิวไปปะทะหน้าอกพ่อค้าจนอีกฝ่ายเกือบหงายหลัง เมื่อเห็นจำนวนเงินตามที่ร้องขอ พ่อค้าก็รีบเก็บเงินแล้วเดินฟึดฟัดฟาดหางออกไปทันที

เฟิ่งเหยียนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นโดยไม่สนว่าชุดผ้าไหมชั้นเลิศจะเปื้อนฝุ่น นางวางลูกหมาน้อยลงอย่างแผ่วเบา มันมองหน้าเธอด้วยดวงตากลมหม่นน้ำตา ขาหลังของมันลีบติดพื้นจากแรงกระแทกเมื่อครู่ ลูกหมาครางหงิง ๆ พลางแลบลิ้นเลียปลายนิ้วของเธอเบา ๆ คล้ายจะบอกขอบคุณในความเมตตา

“เจ็บมากใช่ไหมเจ้าตัวเล็ก...” เธอพึมพำพลางลูบสำรวจบาดแผลไปทั่วตัวของเจ้าหมาน้อย

อิงชิงอวี่เข้ามานั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้าง ก่อนจะถอนหายใจยาว “เฮ้อ... ท่านไม่กลัวมันบ้างเลยหรือ?”

เฟิ่งเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย แม้ว่าดวงตาหงส์จะยังจับจ้องสังเกตอาการของร่างเล็กในฝ่ามือ “ข้ารู้ว่าเจ้าจะปกป้องข้าได้”

ดวงตาคมกริบของอินทรีหนุ่มหดรัดอยู่ชั่วครู่ เมื่อได้ยินคำพูดที่สื่อถึงความมั่นใจในตัวเขา เขาได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างที่เริ่มปริร้าวในจิตใจ แต่ยังไม่มั่นใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร

ริมฝีปากหนาเม้มแน่น ก่อนจะตัดสินใจถอยห่างออกไปตั้งตัวเสียก่อน เขาวางข้าวของที่ซื้อมาข้าง ๆ ฮูหยิน ก่อนจะบอก “ประเดี๋ยวข้าไปซื้ออะไรมาให้เจ้าหมานี่กินก็แล้วกัน”

ไม่ทันรอให้อีกฝ่ายอนุญาต เขาก็ลุกขึ้นยืนจ้ำอ้าวออกไปทันทีด้วยใบหน้าแดงก่ำ เฟิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขาไกล ๆ

“อะไรของเขา?” นางพึมพำอย่างสงสัย ก่อนจะกลับมาสนใจบาดแผลหลายแห่งของร่างเล็ก “ข้าอยากรักษาเจ้านะ... แต่ข้าจะต้องทำยังไงหว่า?”

เฟิ่งเหยียนเอียงคอคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อเช้าที่นางปล่อยปราณออกมารักษาหัวเข่าของอิงชิงอวี่อย่างไม่รู้ตัว ฝ่ามือเรียบเนียนแบออกมา พยายามรวบรวมไอปราณบางอย่างในตัวที่ลอยกรุ่น ทว่าไม่อาจกลั่นออกมาเป็นลำแสงสีแดงได้

“เมื่อเช้า เราทำอะไรล่ะ? ก็แค่คิดว่าอยากจะรักษาเขาให้หายไม่ใช่เหรอ?”

สิ้นเสียง ไอปราณสีแดงก็ลอยกรุ่นขึ้นมาจากฝ่ามือ ดวงตาหงส์เบิกกว้างอย่างดีใจที่ทำได้อีกครั้ง ก่อนจะรีบคว่ำมือเหนือร่างเล็กที่นอนอ่อนแรง

ลำแสงสีแดงอบอุ่นปกคลุมบาดแผลที่ช้ำเลือดทั่วร่างกาย พริบตาเดียว รอยเขียวช้ำก็จางหาย บาดแผลที่เลือดแห้งกรังก็พลันผสาน กระดูกที่ร้าวเชื่อมติดด้วยกัน

เจ้าหมาน้อยเบิกตาโต มันขยับขาไปมาอย่างตื่นเต้น ก่อนจะกระโดดขึ้นมาเลียแก้มนาง จนเฟิ่งเหยียนหลุดหัวเราะ “รู้แล้ว รู้แล้วว่าเจ้าดีใจ ข้าเองก็ดีใจเหมือนกัน!”

อินทรีหนุ่มเดินกลับมาพร้อมกับอกไก่ฉีกและนมจามรีที่ซื้อมาจากแผงร้านใกล้ ๆ ด้วยเขาไม่วางใจที่จะเดินออกไปซื้อไกล ๆ

ดวงตาคู่สวยมองร่างเล็กของเจ้าหมาน้อยที่กระโดดโลดเต้นอย่างไม่แปลกใจในพลังปราณรักษาของนาง ทว่าแววตาของเขาเข้มขึ้น เมื่อเห็นเจ้าหมานั่นแลบลิ้นเลียแก้มของฮูหยินของเขา!

มือหนาฉกวูบขยำหนังที่ต้นคอของเจ้าหมาน้อยให้ลงมายืนบนพื้น ก่อนจะวางอาหารที่เขาไปซื้อมาวางไว้ให้ตรงหน้า

หางสีขาวส่ายไปมาอย่างตื่นเต้น น้ำลายไหลหยดจากปากเล็ก ๆ ดวงตาสีฟ้าจัดจ้ากลมโตหันมามองนางราวกับต้องการคำอนุญาต เฟิ่งเหยียนหัวเราะแผ่วเบา

“เจ้าหมาน้อยนี่ หิวเพียงใดก็ยังดูมีมารยาทนะ” นางพยักหน้าให้เล็กน้อย เพียงเท่านั้น เส้นสายสีขาวก็พุ่งเข้าไปสวาปามอกไก่ฉีกและนมจามรีอย่างหิวโหย “เจ้าตะกละเอ๊ย!”

ในระหว่างที่เขากำลังก้มหน้ากินอกไก่ โดยใช้ขาหน้าเหยียบไว้ อิงชิงอวี่ก็ใช้ปราณในการตรวจสอบอีกฝ่าย พลางเอ่ยออกมา “พลังปราณของเขาน้อยมาก”

เฟิ่งเหยียนเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในโลกสัตว์อสูรนี้ หากผู้ใดที่เกิดมามีปราณไม่มากพอก็ไม่อาจจะแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ยังมิต้องเอ่ยถึงการฝึกปราณหรือทำกิจการใด ๆ เพื่อประทังชีพต่อไปเลย

สุดท้าย พวกเขาก็เป็นเพียงสัตว์จรที่ต้องแอบลักกินขโมยกินอยู่เช่นนี้...

มือเรียวลูบแผ่นหลังที่มองเห็นโครงกระดูกราง ๆ ขนสีขาวมอมแมมคลุกฝุ่น บางส่วนยังพันกันยุ่งเหยิงอีกด้วย ร่องรอยบาดแผลทั่วใบหน้าและลำตัว ทำให้พวกนางไม่อาจคาดเดาสายพันธุ์ของเขาได้

“มีอะไรที่เจ้าหมาพอจะกินได้บ้างไหม?” เฟิ่งเหยียนถาม พลางชะเง้อมองบรรดาถุงอาหารและขนมที่นางซื้อมา อิงชิงอวี่เปิดดูอาหารไม่กี่อย่างที่เจ้าหมาตะกละพอจะกินได้ จึงแบ่งแยกออกมาวางไว้ข้าง ๆ ประจวบเหมาะกับที่เจ้าหมาน้อยกินเสร็จพอดี

ลิ้นสีชมพูตวัดเลียทำความสะอาดรอบปากอย่างอิ่มท้องในรอบหลายวัน มันยืนสี่ขาแกว่งหางไปมาอย่างอารมณ์ดี

เมื่อเห็นว่าเสร็จธุระแล้ว ทั้งเฟิ่งเหยียนและอิงชิงอวี่ต่างลุกขึ้นยืน หมาน้อยทำท่าจะเดินเตาะแตะตามหลังไปด้วย

“อย่าตามมาเลยนะ เจ้าเล็ก...” เฟิ่งเหยียนลูบหัวมันเป็นครั้งสุดท้าย “ข้าเองก็อยากเลี้ยงเจ้านะ... แต่ตอนนี้ ลำพังชีวิตของข้าเองยังเอาตัวแทบไม่รอดเลย”

ดวงตาหงส์ของนางหม่นลง เมื่อนึกถึงภาพมารดาและแฝดน้องสาว เพียงลำพังตนเองและสามีอย่างอิงชิงอวี่ยังต้องคอยมองสีหน้าของผู้อื่น หากเอาเจ้าตัวเล็กนี่กลับไปด้วย...

เหอะ เหอะ... ไม่อยากจะคิด!

เฟิ่งเหยียนเดินนำอิงชิงอวี่ออกมา เสียงก้าวเดินของตัวเจ้าเล็กด้านหลังก็ดังขึ้น ครั้นพอนางหันกลับไปมอง เจ้าหมาน้อยก็หยุดเดินตาม พอนางลองเดินไปอีกหนึ่งก้าว เขาก็ก้าวหนึ่งก้าวแล้วหยุดลง

องค์หญิงหงส์ผู้สูงศักดิ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวมาชี้นิ้วไปที่ถุงอาหารข้างหลังเจ้าหมาน้อยที่อิงชิงอวี่วางทิ้งไว้ให้ “ก็ได้ ก็ได้... ฟังนะ เจ้าตัวเล็ก... ถ้าอยากจะตามมาก็ต้องกลับไปคาบถุงอาหารพวกนั้นกลับมาด้วย”

เจ้าหมามอมแมมเอียงหัวส่ายหางอย่างคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งเหยาะ ๆ กลับไปคาบถุงอาหารนั้นทีละถุงจนเต็มปาก ครั้นหมุนตัวกลับมาอีกที

พี่สาวใจดีก็หายไปแล้ว!

เจ้าหมาน้อยที่อ้าปากค้างจนถุงอาหารร่วงจากปาก “!!!”