جميع فصول : الفصل -الفصل 30

พระชายาสี่งดงาม ด้วยรู้นิสัยของโอรสตนดีเลยกลัวว่าซูเนี่ยนจะถูกรังแกสือหวนจงเป็นคนอารมณ์ร้อนมนุษยสัมพันธ์แย่ทั้งยังเข้ากับผู้อื่นได้ยากเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับนาง คนที่มักจะเป็นส่วนเกินของครอบครัว ขอบตาของซูเนี่ยนร้อนผ่าว นี่ทำให้สือหานจงหันมามอง “เจ้าร้องไห้?”“ไม่ได้ร้องเพคะ” นางส่ายหน้าแล้วยิ้มกว้างก่อนจะรับเอากำไลหยกมาจากพระมารดา “ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่” ยกน้ำชาแล้วทั้งสองก็รั้งอยู่ที่ตำหนักเฟิงหรงพูดคุยกับฮองเฮาอีกสักพัก ทำให้ซูเนี่ยนได้รู้ว่าพระมารดาเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง ที่นี่สตรีฝึกยุทธ์ไม่ใช่เรื่องแปลก ชาวแดนใต้ชอบใช้กำลัง อารมณ์ร้อน สตรีต้องรู้จักปกป้องตนเอง บางทีที่นี่อาจจะเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับนางสีหน้าของซูเนี่ยนเต็มไปด้วยความสบายใจ รู้สึกชอบแดนใต้ขึ้นเรื่อย ๆคนนอกมองว่าพวกเขาป่าเถื่อน แท้จริงแล้วพวกเขาก็แค่ชอบต่อยตี ไม่ค่อยกระทำการลับหลังมีปัญหาก็ชวนกันขึ้นลานประลอง ตัดสินว่าใครแพ้ชน

เรือนไม้หอม แต่ก็พอจะเข้าใจ ถุงเก็บของก็ไม่ใช่สิ่งของที่หาซื้อได้ทั่วไป ทั้งยังมีประโยชน์โดยเฉพาะเวลาเดินทางผู้ที่ประมูลไปคงเห็นว่าคุ้มค่าแล้วถุงเก็บของนั้นจะต้องเป็นผู้ศึกษาวิชาอักขระเท่านั้นถึงจะสร้างออกมาได้ พวกวิชาค่ายกลต่าง ๆ ก็ต้องเป็นผู้ที่รู้อักขระทั้งสิ้น ทั้ง ๆ ที่มีประโยชน์มาก แต่จำนวนคนที่ศึกษากลับมีน้อยไม่ใช่ว่าไม่มีคนสนใจศึกษา แต่มันยากจนคนที่แตกฉานมีจำนวนน้อยนิดผู้สลักอักขระ ซูเนี่ยนเหม่อลอยไป“อยากได้หรือ” เห็นว่านางเงียบลงตากลมกำลังจ้องมองไปที่ถุงเก็บของสือหวนจงก็เอ่ยถามหญิงสาวเพียงส่ายหน้านางมีแหวนมิติแล้วจะอยากได้ถุงเก็บของที่บรรจุของได้น้อยกว่าไปทำไม “เพียงแค่สนใจเพคะ”“สนใจ?”“หม่อมฉันสนใจแต่ไม่อยากได้” พูดจบก็ยื่นมือเล็กให้เขาดู สามีนางเป็นชาวยุทธ์ย่อมมองออกว่าแหวนที่นางสวมใส่อยู่ไม่ธรรมดา หญิงสาวไม่คิดปิดบังซูเนี่ยนให้เขาดูแหวนแต่ผู้เป็นองค์ชายกลับไม่

ประลองฝีมือ ร่างเล็กยืนอยู่บนลานประลองหินที่แข็งแรงตรงหน้าคือหรงมู่ตานที่มีพลังยุทธ์ขั้นสี่ ในยุทธภพผู้มีพลังยุทธ์ถึงขั้นสี่ได้นับเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะสตรี เพราะร่างกายอ่อนแอกว่าบุรุษ จะฝึกฝนตนเองให้มีพลังในระดับนี้ได้จะต้องทุ่มเททั้งกายและใจด้านซูเนี่ยนตอนนี้ใจนางค่อนข้างสั่นระรัวไม่ใช่ความหวาดกลัวแต่นางตื่นเต้นมากเมื่อทั้งสองค้อมกายคารวะซึ่งกันและกัน หรงมู่ตานที่ชำนาญกว่าก็ชิงลงมือทันที หมัดเปล่าต่อยเข้ามาที่ใบหน้าของซูเนี่ยนอย่างจงใจ เป้าหมายชัดเจนมากหรงมู่ตานไม่ชอบใบหน้านี้ของพระชายาสี่ นางต้องการจะทำลายทิ้ง!แต่ถึงจะลงมืออย่างจงใจ ซูเนี่ยนกลับเบี่ยงตัวหลบได้ไม่ยากเย็นผู้คนในเรือนไม้หอมส่งเสียงฮือฮาคิดว่าพระชายาสี่โชคดี ไม่เคยมีใครหลบการโจมตีของคุณหนูหรงพ้น แต่ว่าครั้งที่สองเริ่มไม่ใช่เมื่อหรงมู่ตานบิดตัวใส่เต็มแรงเป้าหมายยังคงอยู่ที่เดิมคือใบหน้าแต่ซูเนี่ยนก็ยังหลบได้ไม่เพียงเท่านั้นร่างเล็กยังตอบโต้ด้วยการตบไปที่หน้าของหรงมู่ตานจนอีกฝ่ายหน

ประลองฝีมือ “ไม่ ข้ายังไม่แพ้!”หรงมู่ตานไม่ยอม พออาการเจ็บดีขึ้นนางก็รีบพูด“คุณหนูหรงท่านหมดสภาพแล้ว” ผู้ดูแลเรือนไม้หอมส่ายหน้า“ข้ายังสู้ได้!” นางพูดทั้ง ๆ ที่ลุกขึ้นยืนไม่ไหวซูเนี่ยนเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจ ร่างบางก้าวเดินไปหาผู้เป็นคู่ต่อสู้ ก่อนที่นางจะจับอีกฝ่ายยกขึ้นแล้วโยนลงไปจากลานประลองตุบ“เจ้าแพ้แล้ว”หรงมู่ตานแพ้แล้วจริง ๆ  เรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนไม้หอมไม่ใช่ความลับ เมื่อองค์ชายสี่และพระชายาเสด็จกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ทั่วทุกร้านค้าในย่านเริงรมย์ก็พูดคุยและบอกเล่าเรื่องนี้กันต่อไปอย่างสนุกปากส่วนหนึ่งเพราะนิสัยเย่อหยิ่งของคุณหนูสามหรงที่เคยสร้างเรื่องราวให้ผู้คนหมู่มาก พอมีโอกาสได้ซ้ำเติมก็ไม่พลาดถึงขั้นแต่งเติมเรื่องราวให้หรงมู่ตานดูน่าขบขันสตรีแซ่หรงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าท้าทายบารมีพระชายาสี่ สุดท้ายแล้วคนเขาเป็นถ

ลงโทษหรงมู่ตาน นับว่าโทษหนักหรือไม่ แน่นอนว่าหนักนี่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของหรงมู่ตานและหน้าที่การงานของรองแม่ทัพหรงแน่นอนแต่ก็เบามากถ้าเทียบกับการหมิ่นพระเกียรติ องค์ชายสี่เพียงปรายตามอง“แต่ถ้าเจ้ายังไม่รู้สำนึก ถึงตอนนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าผู้ใด” ประโยคนี้สือหวนจงพูดกับหรงมู่ตานโดยตรงความแค้นของนางให้เก็บไว้ให้ลึกสุดหยั่งเถิด เพราะหากเมื่อใดที่แสดงมันออกมาอีกครั้ง เขาไม่มีทางใจดี“ขอบพระทัยองค์ชายสี่ที่เมตตา” หรงฉือโจวก้มหัวลง เช่นเดียวกับหรงมู่ตาน นางน้ำตารินไหลทั้งเจ็บปวดและเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อได้รับคำตัดสินก็ถูกนำไปลงโทษ ผู้ที่โบยนางเป็นคนของจวนแม่ทัพทิศใต้ แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ฝึกฝนยุทธ์ ยี่สิบครั้งที่หรงมู่ตานต้องทนรับไม่ใช่เรื่องง่ายหญิงสาวทำได้เพียงกัดฟันทน ในใจมุ่งมั่นหากมีโอกาสเมื่อใดจะต้องเอาคืนให้ได้แน่นอนคนที่นางคิดแก้แค้นคือพระชายาทั้ง ๆ ที่ซูเนี่ยนไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่รู้จักหรงมู่ตาน ไม่ได้เอ่ยคำ