All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 41 - Chapter 50

ซูเนี่ยนมองสือหวนจงด้วยความสับสน“ที่จวนกำแพงใต้อาจจะไม่ได้สะดวกสบายเทียบเท่าจวนในเมือง ถ้าเจ้าตกลงข้าจะพาไปอยู่ที่นั่น”“หม่อมฉันไปได้หรือเพคะ”“ได้” เขาพยักหน้าไม่ลังเล นี่ทำให้หญิงสาวตาวาวซูเนี่ยนเองก็ไม่ลังเลที่จะพยักหน้ารับ “ตกลงเพคะ”สีหน้าขององค์ชายสี่ดูพึงพอใจ“อืม”“เช่นนั้นหม่อมฉันจะรีบจัดการร้านผ้าเย่วฮวาให้เรียบร้อย” ซูเนี่ยนไม่ทิ้งงาน ร่างเล็กทำท่าจะนั่งลงที่โต๊ะหนังสืออีกครั้ง ดูเหมือนว่าตอนนี้ในหัวของนางจะมีแบบชุดมากมายที่คิดออกยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจนึก คนตรงหน้ากลับดึงรั้งนางไว้“ดึกแล้ว ไว้ทำพรุ่งนี้”“แต่ว่า”“ไม่ทันไรก็ขัดคำพูดของข้าแล้ว?”“หม่อมฉันไม่กล้า”“ไม่กล้าก็เก็บงานของเจ้า”หญิงสาวไม่ตอบโต้ ยอมทำตามที่เขาต้องการแม้จะนึกเสียดาย อุตส่าห์คิดแบบออกแล้วแท้ ๆ นางอยากจะทำงานให้เสร็จตอนนี้ แต่ภรรยาที่ดีสามีพูดแล้วก็ต้องเชื่อฟัง

ร่างสูงขยับตัว จับที่เอวเล็กของคนตรงหน้าที่เขาคิดว่าเล็กมากจริง ๆ ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างจับที่แก่นกายปัดปลายจนส่วนที่อ่อนนุ่มแยกออกจากกัน ภายในนั้นชุ่มฉ่ำการขยับเข้าหาเลยไม่ยากเย็นซูเนี่ยนเกร็งตัวเล็กน้อย มองดูคนที่อยู่เหนือร่างความคับแน่นทำให้เขาต้องออกแรง แต่สุดท้ายก็ผ่านเข้าไปได้สำเร็จ ร่างสูงสะท้านเมื่อนางสามารถรับเอาตัวตนของเขาเข้าไปได้ทั้งหมด “อึก”ตาคมมองจ้องหญิงสาวที่บัดนี้ก็กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน ผู้เป็นองค์ชายระบายยิ้มออกมา“ข้าบอกแล้วว่าเข้าได้”ใช่ มันเข้าได้นอกจากเข้าได้ ยังเข้าได้ดีสะโพกสอบเริ่มขยับเคลื่อนไหว ซูเนี่ยนรู้สึกว่าตัวนางกำลังปริแตก ขาเล็กที่ถูกยกขึ้นสูงสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ไม่ใช่เพียงกลางร่างที่เปียกฉ่ำ กายบางกำลังชื้นไปด้วยเหงื่อ ไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังกดย้ำกายแกร่งลงมา“อ๊า!” ซูเนี่ยนตัวสั่น สมองพร่าเลือนนางทนไม่ไหวแล้ว“เรียกชื่อข้า”“เสด็จพี่”“ชื่อข้า”“หวนจง&

“หม่อมฉันขออภัยเพคะ” หญิงสาวขยับลุกขึ้นมานั่งและรีบขอโทษ ทำให้สือหวนจงขมวดคิ้วมองซูเนี่ยนที่มีสีหน้ากังวลไม่สบายใจอย่างไม่เข้าใจ“ถ้าเสด็จพี่อยากทำ...ก็ได้เพคะ”ไม่พูดเปล่ามือเล็กยังเอื้อมไปปลดอาภรณ์ เกือบทำสำเร็จแล้วด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะสือหวนจงจับมือของนางไว้“เจ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องฝืน”“ไม่ใช่เพคะ หม่อมฉันเพียงเหนื่อยล้าและรู้สึกหิว ไม่ใช่ไม่อยากทำ”คนตัวเล็กสั่นศีรษะมองดูนางที่ร้อนรนพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจก็รู้สึกอ่อนใจอย่างประหลาด อย่างไรสือหวนจงก็ไม่ได้โกรธที่ถูกปฏิเสธอยู่แล้ว ก็แค่ทำตัวไม่ถูกที่นางขึ้นเสียงใส่เท่านั้น“ตกลงว่าเจ้าอยากทำ?”“หากเสด็จพี่ต้องการ”“ข้าต้องการ แล้วเจ้าไม่ต้องการหรือ”ตากลมเลื่อนขึ้นมองสบตาคนถาม “หม่อมฉันต้องการเพคะ” คำตอบนี้ไม่ใช่เพื่อเอาใจเขา ไม่ใช่ว่านางไม่ต้องการเขาเพียงแต่ “ขอเวลาพักก่อนเท่านั้น” เสียงหวานแผ่วลง“เช่นนั้นก็พักเถิด”

“หม่อมฉันส่งข่าวเรื่องกระทิงไปบอกศิษย์พี่ได้หรือไม่เพคะ พวกเขาจะได้ระวังตัว”แม้จะรู้ว่าศิษย์พี่เก่ง แต่การเผชิญหน้ากับตัวอันตรายโดยที่ไม่รู้อะไรอาจจะเกิดเรื่องร้ายเช่นที่เกิดกับสือหวนจง หากนางส่งข่าวไปบอกเขาก่อนได้ อย่างน้อยก็จะช่วยให้พวกเขาระวังตัวมากขึ้นและรู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร“ได้” สือหวนจงอนุญาต “ดูเหมือนว่าที่อาณาจักรอื่นก็เริ่มเจอสัตว์ประหลาดพวกนี้แล้ว”สีหน้าของซูเนี่ยนกังวลขึ้น “น้องจะเร่งเขียนจดหมาย”“ข้าให้ยืมเหยี่ยว”ร่างบางชะงัก ปกติระยะทางไกลเช่นนี้ไม่อาจจะส่งนกธรรมดาไปได้ พวกมันสามารถหลงทางหรือถูกทำร้าย นกเหยี่ยวแตกต่างไปพวกมันบินเร็วและฉลาด แน่นอนว่ามันยิ่งกว่ามีประโยชน์ แต่เขาก็มอบให้นางใช้งานหญิงสาวรู้สึกซาบซึ้ง คนตรงหน้าใจดีกับนางมาก“ขอบคุณเพคะ”“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณ”เขาเต็มใจ  เมืองถงหรงสิ่งที่ซูเนี่ยนคิดและวางใจในความสามารถของศิษย์พี่นั้นเป็นเรื่องที่ถูกต

ซูเจินเจินกระดากอาย พยายามสร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยใบหน้าเย็นชาถือตน แต่กระนั้นในใจของนางก็รู้ดีว่าความเย็นชาไม่อาจจะปกป้องจิตใจที่บอบช้ำได้ นางเจ็บปวดและต้องการให้ใครสักคนปกป้อง บอกว่านางไม่ใช่คนผิดในเรื่องนี้แต่ก็ไม่มีผู้ใดเลยซูเจินเจินมองเจียงเทียนอีน้ำตาจวนเจียนจะไหลสิ่งที่เจียงเทียนอีทำมีเพียงแค่นยิ้ม แววตาไร้ซึ่งความสงสาร ระหว่างซูเจินเจินที่เอะอะก็ร้องไห้กับซูเนี่ยนที่เข้มแข็งไม่ว่าเรื่องใดก็จะไม่ร้องไห้ออกมาเขามองว่าซูเนี่ยนน่าสงสารกว่านี่เป็นสัจธรรม หากผู้ใดมีน้ำหนักในใจมากกว่าจิตใจก็จะเอนเอียงไปหาคนผู้นั้น เขาสนิทสนมกับศิษย์น้องเล็ก ย่อมเห็นใจนางมากกว่าคนตรงหน้าเจียงเทียนอีไม่คิดเสวนากับซูเจินเจินต่อ น้ำตาของนางใช้ไม่ได้ผลกับเขาชายหนุ่มเพียงเดินผ่านไป ทำให้ร่างบางชะงักงันหญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นแต่ไม่วิ่งหนี ทั้งยังเดินตามเขาไป เพราะคนที่นางมาหาก็คือท่านพ่อ อีกทั้งคนที่นางอยากเจอก็อยู่ในห้องนั้นด้วยผู้ดูแลพอเห็นว่าเจียงเทียนอีมาก็เอ่ยบอกคนด้านในเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยตอนที่เห็นว่าซูเจินเจินเดินตามห