Todos los capítulos de เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Capítulo 221 - Capítulo 230

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดการนับเงินสดก็เสร็จสิ้นลงเสียที พนักงานต่างถอนหายใจกันอย่างโล่งอกที่เสร็จงานสำคัญ พวกเขาเกิดมาก็เพิ่งเคยพบเศรษฐีหอบเงินสดมาเต็มกระเป๋าแบบนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ ผู้จัดการเองก็ยิ้มแป้นอย่างมีความสุขที่วันนี้ขายรถได้มากถึงสามคันในวันเดียว แถมยังเป็นลูกค้าเงินสดที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เอกสารพร้อมป้ายทะเบียนจะถูกส่งไปยังที่อยู่ที่ท่านให้ไว้ครับ ขอบคุณที่ใช้บริการโชว์รูมของเรานะครับ อ้อ ถ้ารถมีปัญหาสามารถนำเข้ามาที่นี่เพื่อตรวจสอบและซ่อมฟรีได้เลยนะครับท่าน” ผู้จัดการกล่าวกับฉินจ้วงด้วยความเคารพนบนอบสุด ๆ“ตกลง รบกวนตรวจสอบสภาพรถให้ผมด้วยนะครับ อย่าให้เกิดปัญหาขึ้นเด็ดขาด” ฉินจ้วงกำชับเรื่องสำคัญอีกครั้ง เขาไม่อยากให้บอดี้การ์ดต้องมาคอยเฝ้าดูการทำงานของช่างที่นี่“

“ทำไมจะไม่ดีล่ะ ฉันว่าพวกนายน่ะคิดมากเกินไปแล้วนะ” เพ่ยหยูส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยกับความคิดของเพื่อนสนิททั้งสองคน ปู่ของเธอเป็นคนใจดีมากและคิดว่าเพื่อนของเธอก็เป็นเหมือนหลานของท่านด้วยเช่นเดียวกัน อีกอย่างปู่เธอก็รวยมากด้วย“พวกน้องชายอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ เชื่อน้องเพ่ยหยูเถอะ” เซี่ยเยี่ยนให้กำลังใจอีกคนหนึ่ง ถึงฉินจ้วงจะไม่ซื้อคอมพิวเตอร์ให้สองคนนี้ ตัวเขาเองก็มีเงินมาพอจะซื้อให้พวกเขาเช่นกัน“ทราบแล้วครับพี่เซี่ย” เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างจนใจเมื่อพวกเขากลับถึงบ้านเซี่ยเยี่ยนอีกครั้ง ฉินจ้วงก็บอกให้ผานฟงโทรหาบอดี้การ์ดที่บ้านเช่าเพื่อให้พวกเขานำรถยนต์มาเพิ่มอีก รวมทั้งให้สอบถามฉินเหวินกับเซียวเจิ้งว่าพวกเขาอยากไปด้วยกันหรือไม่ด้วย เพราะยังไงอีกไม่กี่วันเซียวเจิ้งและเผยหลานก็จะกลับกันก

“ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม” ฉินจ้วงพยักหน้ารับคำ เขาเองก็ยังกังวลอยู่ว่าบอดี้การ์ดไม่กี่คนที่มาด้วยวันนี้คงไม่สามารถขนของมากมายไปที่รถได้ในครั้งเดียวแน่ พอรู้ว่าร้านมีบริการแบบนี้จึงทำให้ฉินจ้วงรู้สึกดีไม่น้อยเลยทีเดียว นับว่าเงินที่เขาจ่ายไปไม่เสียเปล่าจริง ๆ กลุ่มของฉินจ้วงรอพนักงานร้านสามคนที่ช่วยกันขนสินค้าทุกอย่างใส่รถเข็นขนาดกลางสามคันจนเต็มแทบล้นออกมาเสร็จก็เดินนำหน้าพนักงานร้านไปยังลานจอดรถของพวกเขาที่อยู่ในอาคารเดิมที่จอดกันอยู่ประจำอย่างไม่รีบไม่ร้อน“คุณปู่จะให้ผานฟงไปซื้ออาหารกลับไปทานที่บ้านหรือเปล่าครับ” เซี่ยเยี่ยนเห็นว่าอีกไม่นานก็จะถึงมื้อเย็นแล้วจึงรีบสอบถามก่อนที่พวกเขาจะไปถึงอาคารจอดรถ“อืม...ให้เขาไปซื้อมาก็ได้ หูไห่ไปกับผาน

เพ่ยหยูที่หัดขับรถอยู่นานในวันนี้รู้สึกสนุกไม่น้อย อีกทั้งเซี่ยเยี่ยนยังสอนเธออย่างใจเย็นทำให้เพ่ยหยูไม่รู้สึกกลัวการขับรถบนท้องถนน ขนาดตอนกลับออกจากมหาวิทยาลัย เซี่ยเยี่ยนก็ยังปล่อยให้เธอเป็นคนขับกลับด้วยตัวเอง ทำให้เพ่ยหยูมีความมั่นใจมากขึ้นด้านหวังหมิงทงเองก็ไม่ต่างกัน เซียวอวี้ตงสอนเขาและบอกเทคนิคต่าง ๆ ให้เขารู้ว่าต้องบังคับรถยังไง รวมถึงการมองกระจกมองหลังและกระจกข้างเพื่อระมัดระวังรถคันอื่นอยู่ตลอดเวลาหากขับบนถนนทางหลวง เซียวอวี้ตงยังกำชับไม่ให้หวังหมิงทงขับรถเร็วเกินไปเพื่อความปลอดภัย เพราะประสบการณ์ขับรถของหวังหมิงทงยังน้อยมากจนน่าเป็นห่วง“เรียนขับรถเป็นยังไงกันบ้างเด็ก ๆ” ฉินจ้วงยิ้มถามอย่างอยากรู้“สนุกมากเลยค่ะคุณปู่ พี่เยี่ยนสอนหนูจนขับออกถนนได้แล้วนะคะ” เพ่ยหยูยิ้มกว้างตอบ

“เป็นยังไงกันบ้างเด็ก ๆ วันนี้อาจารย์เซี่ยให้พักผ่อนกันแล้วสินะ” ฉินจ้วงยิ้มทักทาย“ใช่ค่ะคุณปู่ หนูคิดว่ากินข้าวเสร็จจะขึ้นไปนอนพักต่ออีกหน่อย เมื่อคืนก็นอนกันเกือบจะเช้าแล้วน่ะค่ะ แค่กลัวคุณปู่ไม่มีเพื่อนกินข้าว หนูเลยรีบลงมาก่อน” เพ่ยหยูยิ้มหวานบอกปู่“ไฮ้! ปู่จะไม่มีเพื่อนได้ยังไงกันล่ะ เสี่ยวเยี่ยนก็อยู่กับปู่ตลอด” ฉินจ้วงได้รับการดูแลจากเซี่ยเยี่ยนเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าตัวเซี่ยเยี่ยนเองก็นอนดึกไม่ต่างจากเด็ก ๆ แต่ความรับผิดชอบของเขานั้นมีมากกว่าเด็กอย่างพวกเพ่ยหยู“ขอบคุณพี่เยี่ยนนะคะที่คอยอยู่กับคุณปู่” เพ่ยหยูยิ้มหวานหันไปขอบคุณคู่หมั้น“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอกนะครับ เป็นหน้าท