Todos los capítulos de เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Capítulo 211 - Capítulo 220

เพ่ยหยู เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงเข้าใจสิ่งที่โทนี่พูดดี พวกเขาจึงพากันล้วงพาสปอร์ตออกมาส่งให้กับผานฟงที่ยืนรออยู่ ก่อนที่ผานฟงจะยื่นต่อไปให้กับโทนี่“เดี๋ยวผมจะให้คนนำของว่างมาให้นะครับ รบกวนรอการทำเอกสารสักครู่” โทนี่กล่าวจบก็เดินออกจากห้องรับรองใหญ่ของชั้นสองไปเพื่อสั่งงานลูกน้องของเขาทันที“คุณปู่ฉินครับ ไม่ต้องฝากเงินให้ผมหรอกนะครับ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะสอบผ่านไหม” หวังหมิงทงรีบเอ่ยด้วยความเกรงใจ เงินมากขนาดนั้นเขายังไม่เคยเห็นมาก่อน แต่อยู่ ๆ ฉินจ้วงกลับต้องการฝากเงินให้กับเขาและเซียวอวี้ตงเสียอย่างนั้น“จริงด้วยครับนายท่านผู้เฒ่า ผมกับภรรยาก็มีเงินอยู่บ้างครับ พวกเราจ่ายเงินให้อวี้ตงได้ครับ ผมไม่อยากรบกวนนายท่านผู้เฒ่าเลย” เซียวเจิ้งได้ยินหวังหมิงทงพูดจึงได้พูดบ้างเหมือนกัน

“ได้ครับนายน้อย” ผานฟงพยักหน้ารับคำแล้วปลีกตัวออกไปตามหาเจ้าของร้าน เขากับเซี่ยเยี่ยนเคยมาร้านนี้เมื่อนานมาแล้วจนสนิทกันกับเจ้าของร้านซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่นานนักผานฟงก็เดินกลับมาพาทุกคนไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีใครจองห้องส่วนตัวเอาไว้ ทำให้ห้องส่วนตัวยังคงว่างอยู่ครบ หลังจากพวกเขาแยกกันเข้าห้องส่วนตัวแล้ว พนักงานประจำร้านก็เดินเข้าไปเพื่อสอบถามเมนูที่ลูกค้าต้องการ ซึ่งฉินจ้วงเป็นคนจัดการสั่งอาหารแทบทุกอย่างที่เขาอ่านในเมนูร้านมาให้ทุกคนกิน“มีใครอยากกินอะไรอย่างอื่นอีกไหม ปู่จะได้สั่งเพิ่มให้” ฉินจ้วงยิ้มถามระหว่างที่พนักงานยืนรอฟังอยู่เช่นกันว่าลูกค้าจะสั่งอาหารเพิ่มหรือไม่ เธอเป็นคนจีนที่มาเรียนและทำงานที่นี่“ที่คุณพ่อสั่งมาก็เยอะมากแล้วค่ะ ทุกคนว่ายังไงคะ” หลงเสวี่ยเวยหันไปถามเผยหลานกับเซียวเจิ้งที่เงียบกันนานเกินไปจนเธอกลัวว่าพวกเขาจะเหงา“พอแล้วครับคุณนายฉิน พวกเรากินได้หมดครับ” เซียวเจิ้งยิ้มตอบแทนภรรยา“ถ้าอย่างนั้นคุณไปเตรียมอาหารเถอะ&r

“พวกเราขอบคุณแทนอวี้ตงกับหมิงทงด้วยนะคะ” เผยหลานส่ายหน้าบอกลูกชายไม่ให้พูดอีก“คนกันเองน่า คนกันเอง” ฉินจ้วงยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อในที่สุดเด็ก ๆ ก็ไม่ขัดใจเขาหลังจบมื้อค่ำ ทุกคนก็เดินกลับไปขึ้นรถที่อยู่ในอาคารและออกเดินทางกลับบ้านกันทันที บรรยากาศยามค่ำคืนของที่นี่ดูแตกต่างกับบ้านเกิดของพวกเขามาก แสงไฟข้างทางและถนนที่ดีกว่าทำให้รู้สึกได้ถึงความเจริญรุ่งเรืองในต่างประเทศแห่งนี้เมื่อรถมาจอดที่บ้านเซี่ยเยี่ยน ฉินเหวินกับหลงเสวี่ยเวยก็ขอตัวพาเซียวเจิ้งและเผยหลานเดินทางกลับไปยังบ้านเช่าโดยไม่ได้อยู่ต่อ พวกเขาเห็นเวลาค่ำมากแล้วเลยอยากให้ฉินจ้วงรีบพักผ่อน อย่างไรเสียพรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องไปซื้อของกันอีกรอบด้วย เพราะมะรืนนี้พวกเด็ก ๆ จะต้องเริ่มติวกับเซี่ยเยี่ยนก่อนสอบกันแล้ว

“หืม? มันเกี่ยวกับอะไรเหรอครับพี่เซี่ย” หวังหมิงทงไม่คุ้นเคยกับคำนี้มาก่อน“สาขานี้จะสอนเกี่ยวกับอินเทอร์เฟซ (HCI - Human-Computer Interaction), กราฟิกคอมพิวเตอร์ (Computer Graphics), สื่อดิจิทัล และเทคโนโลยีมัลติมีเดีย พี่คิดว่าน้องหมิงทงชอบเขียนพวกโปรแกรมเลยน่าจะเหมาะกับงานด้านนี้น่ะนะ อีกอย่างสาขานี้ยังรวมไปถึงงานด้านเบื้องหลังวงการบันเทิงและงานข่าวด้วยนะ” เซี่ยเยี่ยนอธิบายอย่างละเอียด“อ่า...น่าสนใจมากจริง ๆ นั่นแหละครับพี่เซี่ย” หวังหมิงทงพอคิดตามแล้วก็อดวาดฝันไม่ได้ว่าเขาจะต้องเรียนเรื่องพวกนี้ให้ดีที่สุดเพื่ออนาคตของตัวเอง“

“ไม่ทราบว่าเป็นคนไหนบ้างคะ ฉันจะได้แนะนำพวกเขาถูกค่ะ” พนักงานไม่รู้ว่าชายชราตรงหน้ามีใครเป็นหลานของเขาบ้างกันแน่จึงต้องสอบถามเพื่อความแน่ใจก่อน“เสี่ยวหยู เสี่ยวอวี้ตง เสี่ยวหมิงทง มาหาปู่สิลูก” ฉินจ้วงหันไปเรียกเด็ก ๆ พร้อมรอยยิ้ม“มีอะไรเหรอครับ/คะ คุณปู่” ทั้งสามรีบเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย“ไปเดินดูรถกับปู่กัน อยากได้คันไหนก็บอก ปู่จะซื้อให้” ฉินจ้วงบอกอย่างอารมณ์ดีทั้งสามหันมองหน้ากันไปมา ก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามหลังฉินจ้วงกับเซี่ยเยี่ยนไปพร้อมกับพนักงานสาวที่เดินนำหน้าไปก่อนไม่ไกลนัก ส่วนคนที่เหลือต่างหาที่นั่งรออย่างไม่รีบไม่ร้อนอะไร พวกเขาปล่อยให้เด็ก ๆ ตัดสินใจกันเองจนเป็นเรื่อง