All Chapters of องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ: Chapter 191 - Chapter 200

เพียงไม่นานอาหารท้องถิ่นอย่างบั๊ญจึงก็ถูกนำมาวางลงตรงหน้า มันมีขนาดใหญ่พอๆกับฝ่ามือของอันหนิงเลยทีเดียว“บั๊ญจึงนี้ทำจากแป้งข้าวเหนียวไส้ด้านในเป็นถั่วเขียวหรือถั่วเหลืองบดผสมกับหมูสามชั้นปรุงรส”“เอาแป้งข้าวเหนียวมาใส่ไส้แล้วนำใบต้นเซียงเจียว(กล้วย)มาห่อมัดด้วยตอกไม้ไผ่ให้แน่นหนา จากนั้นจึงนำลงหม้อต้มจนสุก”“ลองกินดู” ปู่ถังแกะเปลือกที่ห่อหุ้มบั๊ญจึงออก จากนั้นก็ใช้มีดสั้นสะอาดของเขาหั่นออกมาให้อันหนิงใช้ตะเกียบคีบกินได้สะดวก“อืมเนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มเป็นอย่างที่ข้าชอบ รสชาติเค็มมันชุ่มฉ่ำเคล้ากลิ่นพริกไทย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวซึ่งน่าจะเป็นกลิ่นของใบเซียงเจียว หอมอร่อยเข้มข้นดีเจ้าค่ะ” อันหนิงถูกใจ“ดี ชอบก็กินรองท้องไปก่อนแล้วค่อยไปหาขนมอร่อยๆในตลาดกินต่อ”“หนิงเอ๋อ ทานไม่หมดล่ะสิ” จ้าวเหว่ยถามภรรยาตัวน้อยที่กินบั๊ญจึงได้เพียงครึ่งเดียวก็เชื่องช้าลงแล้ว“เจ้าค่ะ ข้ายังไม่อิ่มแต่อยากกินขนมในตลาดเพิ่มอีกสักหลายอย่างนะ”“อืมรู้แล้ว เช่นนั้นที่

รุ่งเช้าจ้าวเหว่ยไม่ให้ใครมารบกวนอันหนิง ปล่อยให้นางได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ ด้วยรู้ดีว่ายามค่ำคืนที่ผ่านมาเขาเรียกร้องตักตวงความหอมหวานจากนางมากเพียงใดเจินจูที่รู้เรื่องรู้ราวและคุ้นชินดีแล้วกับเหตุการณ์เช่นนี้เข้ามารอคอยปรนนิบัติผู้เป็นนายอยู่เงียบๆ ขณะที่จ้าวเหว่ยเข้าห้องครัวไปเตรียมมื้อเช้าให้ภรรยาด้วยตนเองยามเฉิน(07:00 – 09:00) อันหนิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นเจินจูอยู่ไม่ห่างออกไปนัก นางกำลังเตรียมน้ำในถังให้ผู้เป็นนายอาบแช่ตัว“จูจู ท่านพี่ล่ะ” อันหนิงลุกขึ้นมาไม่เห็นจ้าวเหว่ยจึงเอ่ยถามคนสนิท“นายท่านเข้าครัวไปเตรียมมื้อเช้าให้ฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ” เจินจูตอบสีหน้าท่าทางมีความเย้าแหย่อยู่ในนั้น ทำให้อันหนิงค้อนขวับใบหน้างามแดงระเรื่อจากนั้นนางก็ลุกขึ้นมาให้เจินจูช่วยปรนนิบัติอาบน้ำแต่งตัว เมื่อได้เวลาพอเหมาะพอเจาะ อันหนิงแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยจ้าวเหว่ยก็ยกสำรับขึ้นมาให้อย่างพร้อมเพรียง เจินจูจึงถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่“หนิงเอ๋อข้าเข้าครัวทำอาหารมาให้ มากินเถอะกำลังร้อนๆเลย” จ้าวเหว่ยกล่าวข

นอกจากรายการอาหารจากเนื้อปลาแล้วยังมีอาหารจากวัตถุดิบสดใหม่ที่ลูกเรือจับหามาได้นำมาทำอาหารหลากหลายอย่างเช่น กุ้งเมามาย กุ้งนึ่งกระเทียม หอยหมู่ลี่(หอยนางรม)นึ่งกระเทียมหอยชิงโข่วเป้ย(หอยแมลงภู่)นึ่งตะไคร้ ซึ่งอันหนิงให้ลูกเรือไปหาซื้อพืชผักสมุนไพรท้องถิ่นที่นางคิดว่ามีกลิ่นหอม ช่วยเสริมรสชาติอาหารให้ดียิ่งขึ้นนำมาปรุงด้วยนางยังเอาใบโหระพามาเพิ่มกลิ่นและรสชาติผัดใส่ลงไปในกระทะกับหอยไห่กวาจึ(หอยลาย)น่ารับประทานยิ่งนักนอกจากนั้นยังมีปูผัดต้นหอม ปูผัดน้ำมันพริกฮวาเจียว และจ้าวเหว่ยยังทำข้าวอบหอยหมู่ลี่ใส่ขิงซอยกับกระเทียมเจียวลงไปเพิ่มความหอม เป็นที่ถูกอกถูกใจอันหนิงไม่น้อยทุกคนกินอาหารมื้อเย็นอย่างมีความสุข โดยเฉพาะจิ่นเยว่ที่วันนี้ได้อาศัยฝีมือผู้เป็นนายทั้งตกปลาและลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง ทำอาหารเลิศรสออกมาหลายอย่างวันต่อๆมาอันหนิงก็ลงเรือไปเที่ยวเล่นตามสถานที่ต่างๆ เที่ยวชมบ้านเรือนของชามนามเหวียตและชิมอาหารท้องถิ่นจนพอใจเนื่องจากเรือของพวกนางจอดเทียบท่าอยู่ไม่ห่างจากย่านร้านตลาดมากนัก อันหนิงก็แวะซื้อขนมของกินกลับขึ้นเรือไปด้วยไม่น้อย

อันหนิงในชุดพื้นเมืองเทียนจู๋งดงามดูมีเสน่ห์เย้ายวนจนทำให้จ้าวเหว่ยอยากพานางกลับขึ้นเรือ จับให้นางอยู่กับเขาในห้องพักตามลำพังเท่านั้น            หากแต่เขาต้องพยายามหักห้ามใจไม่กระทำตามความปรารถนาต้องการ เพราะมิฉะนั้นอาจโดนคนตัวเล็กขุ่นเคืองเอาได้            สุดท้ายจึงจำต้องทนกับสายตาของเหล่าบุรุษที่พากันเหลือบมองมาทางสตรีของเขาเป็นระยะอย่างขุ่นเคืองใจแต่ทำอะไรไม่ได้บรรยากาศรายรอบตัวเขายามนี้เต็มไปด้วยรังสีอาฆาตพร้อมเข่นฆ่า หากมีผู้ใดกล้าเข้ามายุ่มย่ามหรืออาจหาญมองฮูหยินน้อยของเขานานเกินควรต่างจากจิ่นเยว่ที่แม้นจะหวงคนรักแต่ก็ทำใจยอมรับได้ เมื่อมีคนมองเจินจู เขาก็เห็นเป็นเรื่องปกติเพราะสตรีของเขางดงามนี่นา ที่สำคัญมองไปโดยรอบสตรีชาวเทียนจู๋ล้วนแต่งกายเช่นนี้ทั้งสิ้นจึงไม่แปลกอะไรบางคนสวมใส่ด้านบนเพียงผ้าพันคาดอกพร้อมมีผ้าพาดไหล่ด้านหนึ่งเท่านั้น ส่วนท่อนล่างก็พันผ้าเป็นกระโปรงยาวเหมือนๆกันพวกอันหนิงเดินไปมาดูข้าวของในตลาดสองข้าง

หลังเที่ยวชมตลาดร้านค้าของชาวเทียนจู๋จนพอใจแล้ว อันหนิงก็เดินทางกลับขึ้นเรือ แน่นอนว่าจ้าวเหว่ยให้ปู่ถังหาพ่อครัวท้องถิ่นฝีมือดีมาทำอาหารมื้อเย็นให้ทุกคนลิ้มลองอีกเช่นเคย            “หนิงเอ๋อ กลับขึ้นเรือมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนเถอะ” จ้าวเหว่ยกล่าวกับภรรยา อันหนิงมองสามีอย่างรู้ทัน เขาไม่ชอบให้นางใส่ชุดพื้นเมืองที่เผยหน้าท้องแบนราบเช่นนี้            “หากข้าอาบน้ำเสร็จจะเปลี่ยนเป็นชุดพื้นเมืองอีกชุดหนึ่งสีเหลืองอ่อน งดงามมากเจ้าค่ะ” อันหนิงจงใจแกล้งคนตัวโต            “ไม่ได้ วันนี้ไม่ต้องใส่ชุดพื้นเมืองแล้ว” จ้าวเหว่ยเอ่ยขัดขึ้นมาทันที อันหนิงลอบยิ้มพอใจ            “วันนี้ไม่ได้ แต่พรุ่งนี้ข้าจะใส่ลงเรือไปเดินเที่ยวเล่นอีกนะเจ้าคะ” อันหนิงต่อรอง จ้าวเหว่ยนิ่งไป