《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“พี่หญิงใหญ่อย่าทรงกังวลไปเลยเพคะ หม่อมฉันตัดใจจากบุรุษผู้นั้นแล้ว” อันหนิงเอ่ยกับพี่สาว“หา..จริงเหรอ เกิดอะไรขึ้น?”“เหตุใดเจ้าจึงคิดตัดใจจากบุรุษโง่งมผู้นั้นได้ เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” อ้ายเหม่ยถามด้วยความประหลาดใจ“ก็นับตั้งแต่เขาเลือกช่วยเหลือผู้ที่ว่ายน้ำเก่งอย่างพี่หญิงรอง แทนที่จะช่วยเหลือหม่อมฉันซึ่งว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งยังไม่คิดเหลียวมองกันแม้นสักแวบหนึ่งนั่นแหละเพคะ”อันหนิงเอ่ยด้วยความคับแค้นใจ หาได้มีความตัดพ้อน้อยอกน้อยใจเจืออยู่ในน้ำเสียงและสีหน้าแววตาไม่“ที่แท้เป็นด้วยเหตุนี้เอง”“นั่นสินะ..ข้านึกไม่ถึงเหมือนกันว่าบุรุษอย่างมู่เฉินใจร้ายใจดำได้ถึงเพียงนั้น นอกจากโง่งมหลงเชื่อคนผิดแล้ว ยังเลือดเย็นอีกด้วย”อ้ายเหม่ยคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วรู้สึกใจหาย หากไห่เฉิงไท่จื่อพี่ชายฝาแฝดของนางไม่ไปพบเจอเข้า นางอาจไม่มีโอกาสเห็นน้องสาวสุดที่รักในขณะมีลมหายใจอีกก็เป็นได้“เจ้าตัดใจได้ก็ดี มีบุรุษมากมายใต้หล้านี้ที่เหมาะสมคู่ควรกับน้องหญิงโฉ

“พรุ่งนี้ข้าจะออกนอกวังหลวง ตั้งใจพาหนิงเอ๋อที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ไปเที่ยวเล่นให้สบายใจเสียหน่อย” ไห่เฉิงไท่จื่อกล่าว“เช่นนั้นกระหม่อมจะจัดองครักษ์ไปคอยคุ้มกันไท่จื่อกับองค์หญิงสามพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินตอบกลับไป“ขอบใจ..แต่เจ้าไม่ต้องไปด้วยหรอกนะ เพราะหนิงเอ๋อคงไม่อยากเห็นหน้าเจ้า ดังนั้นจัดองครักษ์แต่งกายเป็นชาวเมืองธรรมดาไปคอยเฝ้าระวังพวกข้าก็พอ” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสประโยคนี้ทำเอามู่เฉินชะงักเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกหนักหน่วงภายในใจอย่างประหลาด“จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันมีหน้าที่อารักขาความปลอดภัยให้ไท่จื่อ โดยเฉพาะยามออกนอกวังหลวงนะพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินกล่าวแย้ง“ดีสิ..เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก อยู่ปกป้องคุ้มกันที่นี่แหละ ทางด้านข้านอกจากองครักษ์ที่เจ้าเตรียมให้แล้วยังมีองครักษ์เงาคอยติดตามไปด้วย”“ที่สำคัญผู้ที่ข้านัดพบเจอพรุ่งนี้ มีวิชายุทธ์เก่งกล้าสามารถกว่าเจ้าเสียอีก รับรองว่าเขาปกป้องคุ้มครองข้ากับหนิงเอ๋อได้เป็นอย่างดีแน่” ไห่เฉิงไท่จื่อบอกกล่าวออกไป

วันนี้อันหนิงออกนอกวังหลวงไปพร้อมกับไห่เฉิงไท่จื่อ โดยนางแต่งกายเป็นคุณชายรูปงามเช่นเดียวกับเจินจูเหมือนทุกครั้งที่ออกนอกวัง เดินเที่ยวเล่นจับจ่ายใช้สอยซื้อหาข้าวของมากมายในตลาดร้านค้าโดยเฉพาะของกินท้องถิ่นที่ชาวเมืองนอกวังหาซื้อทานกันเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ภายในวังหลวงกลับไม่มีให้กิน อย่างเช่นถังหูลู่ ผักดอง ผักกาดแห้งหรือผักเค็มที่นิยมทานกับข้าวต้มในตลาดมีผักดองผักแห้งหลากหลายอย่างให้เลือกซื้อหาเต็มไปหมด อันหนิงเคยซื้อไปกินแล้วรู้สึกถูกใจมาก เพราะต่างจากรสชาติผักดองในวังหลวงซึ่งมีรสอ่อนไม่จัดจ้านนักของดีท้องถิ่นอีกอย่างคือเต้าหู้เหม็น แม้นมันมีกลิ่นแรงเฉพาะตัวแต่เมื่อนำมาปรุงอาหารแล้วลิ้มลองดูก็ติดใจ กลายเป็นของโปรดที่อันหนิงมักซื้อกินซื้อกลับเข้าวังทุกครั้งอย่างเต้าหู้เหม็นทอดกรอบนอกนุ่มในราดด้วยน้ำจิ้มรสเผ็ดหวานใส่กระเทียมสับละเอียดลงไปด้วย อร่อยลงตัวทีเดียว หรือจะเป็นแบบย่างทาด้วยน้ำปรุงพิเศษโรยด้านบนด้วยผงพริกก็อร่อยดีเต้าหู้เหม็นแบบนึ่งปรุงรสชาติด้วยซีอิ๊วหรือน้ำซุป กินคู่กับน้ำจิ้มทำจากน้ำมันพริก ทานเคียงกับผักดองก็อร่อยแปลก

จ้าวเหว่ยคิดตรึกตรองว่าเหตุที่ไห่เฉิงไท่จื่อนำองค์หญิงสามติดตามมาด้วย แท้จริงแล้วคงต้องการพูดคุยเรื่องมู่เฉิน ให้เขาสอนสั่งน้องชายรู้จักเล่ห์กลขององค์หญิงรองก็เป็นได้            ทั้งนี้คงทำไปเพื่อองค์หญิงสามที่ชอบพอมู่เฉินอยู่นั่นเอง จ้าวเหว่ยคิดพลางสีหน้าสลดลงเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองไปทางอันหนิงที่ทำทีเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งใดยามที่กล่าวถึงมู่เฉิน            ‘เห็นนางทำเฉยเมยไม่ใส่ใจอะไรเช่นนี้ แต่แท้จริงแล้วคงขอให้ไท่จื่อมาพูดเรื่องมู่เฉินกับเขาสินะ’ จ้าวเหว่ยคิดในใจพร้อมมีท่าทีนิ่งขรึมลงจนกระทั่งถึงจวนแม่ทัพ            “จวนของเจ้าดูเรียบง่ายน่าอยู่เหมือนเดิมเลยนะ” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยขณะมองไปโดยรอบ ซึ่งดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีของตกแต่งหรูหราฟุ่มเฟือยอะไรที่เกินพอดี            สมเป็นแม่ทัพหนุ่มที่ใช้ชีวิตสมถะ

หลังอันหนิงกับจ้าวเหว่ยได้ยินไห่เฉิงไท่จื่อกล่าวให้ทั้งสองเรียกขานกันอย่างคุ้นเคยก็นิ่งงันไปเล็กน้อย“พี่จ้าวเหว่ย..ท่านเรียกข้าว่าหนิงเอ๋อดังที่ท่านพี่บอกเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่ติดขัดอันใด”“นอกเสียจากว่าท่านไม่อยากให้ข้าทำตัวคุ้นเคยเช่นนั้น เพราะชื่อเสียงข้าไม่ค่อยจะดีนักเกรงว่าผู้อื่นจะติฉินนินทาท่านไปด้วย หากเป็นเช่นนั้นข้าเข้าใจได้เจ้าค่ะ” อันหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน“ไม่เลยขอรับ เอ่อ..ไม่เลยหนิงเอ๋อ ข้าไม่สนใจคำผู้อื่น ตัวเจ้าเป็นเช่นไรผู้ที่เฉลียวฉลาดมองคนเป็น จิตใจไม่ตื้นเขินย่อมดูออก”“เจ้าอย่าได้ใส่ใจคำกล่าวของผู้อื่นที่ไม่รู้จักเจ้าดีเลยนะ”พอจ้าวเหว่ยได้ยินอันหนิงกล่าวเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยเรียกนางอย่างสนิทชิดเชื้อทันที ทั้งยังปลอบใจเรื่องที่ผู้อื่นนินทาว่าร้ายนางโดยฝีมือคนจากตำหนักกุ้ยเฟยด้วย“ข้ายินดียิ่งนักที่ท่านยอมนับข้าเป็นน้องสาว ส่วนเรื่องคำพูดของผู้อื่นข้าไม่ใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ”“ผู้ที่รักและจริงใจต่อข้าย่อมได้รับการเอาใจใส่ตอบแทนกลับไป หากผู้ใดมีความคิดตื้นเขิ