《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

“เหม่ยเอ๋อ หนิงเอ๋อ พวกเจ้ามาก็ดีแล้ว เมื่อครู่ท้องพระโรงดูเงียบเหงาไปหน่อย แต่พอพวกเจ้าก้าวเข้ามาในงานเสียงจ้อกแจ้กจอแจก็พร้อมใจกันดังขึ้นมาทันที” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยกับน้องสาวทั้งสองคน“ถวายบังคมเพคะเสด็จพี่” องค์หญิงทั้งสองถวายความเคารพไห่เฉิงไท่จื่อ“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเจ้าค่ะพี่จ้าวเหว่ย” อันหนิงหันไปทักทายจ้าวเหว่ยที่ยืนอยู่เคียงกันกับพี่ชาย“ยินดีที่ได้พบองค์หญิงสามเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวเหว่ยทักทายอันหนิงกลับไปด้วยสีหน้าแววตาและน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก“แล้วข้าเล่า ท่านแม่ทัพเมิ่งยินดีที่ได้พบเช่นกันหรือไม่ล่ะ” อ้ายเหม่ยที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับจ้าวเหว่ยและน้องสาวคนเล็กก่อนหน้านี้จากไห่เฉิงไท่จื่อ คิดเย้าแหย่ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรดูเสียหน่อย“กระหม่อมยินดีที่ได้พบองค์หญิงใหญ่เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวเหว่ยตอบกลับไปอย่างสุภาพ“อืม นับว่าอยู่เป็น” อ้ายเหม่ยตอบอย่างพอใจ“พี่หญิงใหญ่อย่าทรงแกล้งพี่จ้าวเหว่ยสิเพคะ” อันหนิงเอ่ยกั

ผู้คนในงานเลี้ยงต่างชื่นชมการร่ายรำตุนหวงที่ซูฉีแสดง พร้อมปรบมือให้กับท่วงท่าอันอ่อนช้อย รวมทั้งรูปโฉมที่งดงามของนางด้วย“ดูสิมู่เฉินนั่นมองซูฉีไม่วางตาเลยทีเดียว” อ้ายเหม่ยชี้ชวนอันหนิงให้มองไปทางมู่เฉินซึ่งทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยในท้องพระโรง“รายนั้นเขารักใคร่ชื่นชมของเขามานาน ย่อมต้องปลาบปลื้มใจมองตาไม่กะพริบเป็นธรรมดาอยู่แล้วเพคะ”อันหนิงเอ่ยกลับไปด้วยท่าทีน้ำเสียงสบายๆ ทำให้อ้ายเหม่ยแน่ใจว่าน้องสาวของตนตัดใจจากมู่เฉินได้แล้วจึงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจการร่ายรำของซูฉีงดงามอ่อนช้อย แม้นแต่ฮ่องเต้ยังทรงพระราชทานรางวัลให้ ได้รับเสียงชื่นชมไปทั่วท้องพระโรง ทำให้ซูฉีกับเสิ่นกุ้ยเฟยได้หน้าไปไม่น้อยการแสดงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งถึงรายการสุดท้าย เป็นการบรรเลงพิณและขับกล่อมบทเพลงเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีซึ่งเป็นการแสดงของอันหนิงนั่นเองน้อยนักจะมีผู้ใดเคยได้ฟังองค์หญิงสามบรรเลงเพลงพิณ โดยเฉพาะฟังนางขับกล่อมเคล้าคลอไปด้วยเช่นนี้ จะมีก็เพียงครอบครัวคนสนิทเท่านั้นซึ่งมีโอกาสได้ฟังและตระหนักได้ในความสามารถของนางจ

‘เหตุใดนังเด็กนี่จึงเปลี่ยนไปมาก หากเป็นเมื่อก่อนย่อมตีโพยตีพาย อาละวาดโวยวายลั่นท้องพระโรงที่นางพูดจาใส่ร้ายสร้างเรื่องอับอายให้แล้วแท้ๆ” ซูฉีคิดขณะมองพิจารณาอันหนิงอยู่พักหนึ่ง“ว่าอย่างไรเพคะพี่หญิงรอง จะให้หม่อมฉันกล่าวที่ท่านสร้างข่าวลือเสียหายโกหกใส่ความหม่อมฉันให้องค์ชายรองฟังตรงนี้เลยดีหรือไม่” อันหนิงเห็นซูฉีนิ่งไปจึงถามนางย้ำอีกครั้ง“ไม่..ข้า..ข้าไม่ได้ใส่ความอะไรเจ้าเสียหน่อย เป็นเจ้านั่นแหละที่คิดกลับดำเป็นขาว ตัวเองทำเรื่องไม่ดีเอาไว้แต่หันมาใส่ร้ายข้าแทน” ซูฉีโต้แย้งกลับไป“งั้นรึ เช่นนั้นเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้ที่พี่หญิงรองกล่าวหาว่าหม่อมฉันผลักท่านตกสระน้ำในอุทยานหลวง ร้องตีโพยตีพายให้คนช่วย ตรัสว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น”“ทั้งที่ท่านย่อมรู้ดีว่าตัวเองว่ายน้ำเก่งเสียยิ่งกว่าปลาในสระเสียอีก เรื่องนั้นหม่อมฉันได้ยินเต็มสองหู เสด็จพี่ไท่จื่อเองก็ทรงได้ยินเช่นกัน”“ในขณะที่หม่อมฉันว่ายน้ำไม่เป็น ดังนั้นหม่อมฉันจะหาเรื่องใส่ตัวไปกลั่นแกล้งทำร้ายพี่หญิงรองที่สระน้ำทำไ

ซูฉีเมื่อได้ยินที่ไห่เฉิงไท่จื่อทรงตรัสว่ากล่าวนางด้วยสีหน้าท่าทางเอาเรื่องก็หน้าซีดสลดลงทันใดนางกล้าเพียงกลั่นแกล้งอันหนิงเท่านั้น ไฉนเลยจะบังอาจหาเรื่ององค์รัชทายาทและองค์หญิงใหญ่ พระโอรสและพระธิดาในฮองเฮากับฮ่องเต้“เสด็จพี่กล่าวเข้าข้างหนิงเอ๋อตลอด ไม่เคยเชื่อที่หม่อมฉันเอ่ยเลยสักนิด” ซูฉีทำหน้าเศร้าบีบน้ำตาจนมู่เฉินเห็นแล้วสงสาร ต่างจากผู้ที่อยู่รายรอบซึ่งมองออกถึงความเสแสร้งแกล้งทำของนาง“เข้าข้างงั้นรึ? เช่นนั้นให้ข้านำพยานหลักฐานไปแจ้งต่อหน้าพระพักตร์เสด็จพ่อดีหรือไม่เล่า ให้เสด็จพ่อทรงตัดสินจะไดรู้กันเป็นเลยว่าผู้ใดเสแสร้งพูดจาโกหกหลอกลวงมาโดยตลอด”“เรื่องที่เจ้าใส่ร้ายกล่าวหาหนิงเอ๋อให้ผู้คนทั้งนอกและในวังหลวงรับรู้ผิดๆก็เช่นกัน ข้าว่าได้เวลาชำระสะสางแล้วกระมัง” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสีหน้าท่าทางจริงจัง“นั่นสิ..ก่อนหน้านี้เป็นหนิงเอ๋อที่ขอร้องไม่ให้เอาเรื่องเจ้า บอกว่าไม่ใส่ใจในคำนินทาว่าร้ายที่ผู้คนร่ำลือกันผิดๆ อย่างเช่นเรื่องที่นางดื้อรั้นเอาแต่ใจชอบรังแกผู้อื่นโดยเฉพาะเจ้า..ซูฉี

อันหนิงกับจ้าวเหว่ยพูดคุยสนทนากันเพลินๆไม่ทันไรก็มาถึงที่ประทับของไท่จื่อว่าที่พี่เขยนางกับองค์ชายรองแคว้นหนาน“ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ” อันหนิงคารวะทักทายหลี่เกออย่างเป็นทางการ เขามองนางที่แต่งกายเป็นคุณชายด้วยสีหน้าแววตาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปพยักหน้าและยิ้มให้จ้าวเหว่ยซึ่งทำการคารวะและติดตามอันหนิงมาด้วยตามที่นัดหมายกันไว้“อยู่นอกวังหลวงเจ้าเอ่ยกับข้าธรรมดาเถอะ ตัวเจ้าวันนี้ดูแปลกตานัก ลักษณะท่าทางราวกับคุณชายน้อยตระกูลใหญ่อย่างไรอย่างงั้น” หลี่เกอทักทายอันหนิงกลับไป“ตัวข้าน้อยวันนี้คือคุณชายสามขอรับ พี่หลี่เกอเรียกข้าว่าคุณชายสามเมื่ออยู่ภายนอกเช่นเดียวกับพี่จ้าวเหว่ยเถอะ” อันหนิงแนะนำตัวเอง“ได้สิ ข้าเคยได้ยินที่องค์หญิงใหญ่ทรงตรัสเล่าให้เสด็จพี่ฟังเหมือนกัน ว่าองค์หญิงสามชอบปลอมแปลงตนออกไปเที่ยวเล่นนอกวังหลวง วันนี้ได้รู้เห็นกับตาตนเองแล้ว”หลี่เกอเอ่ยน้ำเสียงหยอกเย้า อันหนิงยิ้มรับก่อนสายตานางจะเหลือบไปเห็นบุรุษซึ่งดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก“ถวายบังคมองค์หญิงสามพ่ะย่ะค่ะ&r