《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

พวกของอันหนิงเดินทางจับจ่ายซื้อของที่ตลาดใจกลางเมืองหลวงจนพอใจแล้วก็ได้เวลาทานมื้อกลางวัน ซึ่งอันหนิงพาหลี่เกอไปทานอาหารที่เหลาสุราเยี่ยนจื่อ“ที่นี่เป็นเหลาสุรามีชื่อเสียงในเมืองหลวง พี่หลี่เกอลองชิมอาหารดูก่อนแล้วกันขอรับว่าพอจะถูกปากไหม” อันหนิงเชิญชวน“พี่อันหนิงมาแล้วหรือขอรับ ไม่ได้เจอท่านนานหลายสัปดาห์ข้าคิดถึงท่านมากเลย ท่านพ่อท่านแม่ก็บ่นคิดถึงเหมือนกันขอรับ” เด็กชายอายุราวสิบขวบเดินเข้ามาทักทายอันหนิงอย่างเป็นกันเอง“เสี่ยวหยวนเป็นอย่างไรบ้างสบายดีนะ แล้วท่านอากับท่านน้าล่ะ อยู่ในครัวงั้นหรือ” อันหนิงถามเสี่ยวหยวนน้อยหรือกู้ชิงหยวนบุตรชายเจ้าของเหลาสุราเยี่ยนจื่ออย่างสนิทสนมคุ้นเคยและไม่ถือตัวเลยสักนิด“ข้าสบายดีขอรับ ส่วนท่านพ่อท่านแม่อยู่ในครัวหากรู้ว่าท่านมาต้องดีใจมากแน่” เสี่ยวหยวนตอบพร้อมรอยยิ้มน่าเอ็นดู“ดี..วันนี้พี่พาสหายมาทานอาหารด้วย บอกทุกคนให้แสดงสุดฝีมือเลยล่ะ”“ได้ขอรับ ข้าไปบอกท่านพ่อท่านแม่ก่อนนะขอรับ” เสี่ยวหยวนเอ่ยอย่างยินดี“องค

มู่เฉินถึงกลับพูดไม่ออกเมื่อโดนอันหนิงเอ่ยย้ำในเรื่องที่ผ่านมา ซึ่งเขารับน้ำใจที่องค์หญิงรองหยิบยื่นให้เสมอจนผู้คนทั้งนอกและในวังหลวงต่างเล่าลือไปทั่วว่าเขามีใจให้เพียงองค์หญิงรองเท่านั้น จึงตัดรอนองค์หญิงสามอย่างไร้เยื่อใยทั้งที่ความจริงแล้วเขาคิดยกย่องชื่นชมองค์หญิงรองที่งดงาม จิตใจดี ทั้งยังนึกสงสารเห็นใจนางที่ถูกองค์หญิงสามกลั่นแกล้งรังแก หาได้มีใจคิดรักใคร่หมายปองนางเฉกเช่นที่ผู้อื่นเล่าลือกันไม่หากแต่ถ้าเขาเอ่ยแก้ตัวไปเกรงว่าจะยิ่งกวนน้ำให้ขุ่น เรื่องราวไม่ชัดเจน ก่อให้เกิดผลกระทบเสียหายต่อองค์หญิงรองมากขึ้น จึงไม่ได้กล่าวอันใดออกไป“เอาเถอะถึงอย่างไรคุณชายรองเมิ่งก็ต้องติดตามไปส่งพวกเราที่เรือนอยู่แล้ว ให้เขาร่วมทานมื้อเย็นด้วยถือเป็นสิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆเถอะนะ” หลี่เกอเห็นสีหน้ามู่เฉินแล้วก็คิดเห็นใจช่วยเหลือเขาเล็กน้อย“พี่หลี่เกอกล่าวถึงเพียงนี้แล้ว ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ เช่นนั้นพี่จ้าวเหว่ยก็ไปร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันเถอะ” อันหนิงหันไปชักชวนจ้าวเหว่ยซึ่งเขายิ้มรับทันทีหลังทานมื้อกลางวันเสร็จ อันหนิงก็พาทุกคนไปท

หลังทานของว่างเสร็จอันหนิงก็พาทุกคนมาเยือนตลาดมืดตามที่ตั้งใจเอาไว้ คราวแรกมู่เฉินเอ่ยคัดค้านเกรงว่าหลี่เกอกับอันหนิงจะได้รับอันตรายแต่หลี่เกอยืนยันจะติดตามอันหนิงไปเปิดหูเปิดตาให้ได้ สุดท้ายจ้าวเหว่ยรับรองพร้อมปกป้องคุ้มครองพวกเขาเป็นอย่างดี มู่เฉินจึงยินยอมและตามอันหนิงเข้ามาในตลาดมืดด้วยกัน“นังหนู วันนี้แวะเวียนมาที่นี่ได้ด้วยรึ”ปู่ถังหรือถังลี่กวง เถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรรวมทั้งเครื่องเทศแปลกประหลาดมากมายจากทั้งนอกและในแคว้น ทั้งยังเป็นนักปรุงยาพิษและยาแก้พิษสารพัดอย่างอยู่ในตลาดมืดเอ่ยทักทายอันหนิงอย่างเป็นกันเอง“ท่านปู่ข้าไม่ได้มาพบท่านนานเลย คงคิดถึงข้าสินะเจ้าคะ” อันหนิงเอ่ยทักทายปู่ถังอย่างสนิทสนมคุ้นเคยชายชราอายุราวห้าสิบกว่าปี แต่ยังคงดูหนุ่มแน่นแข็งแรงมีเพียงริ้วรอยบนใบหน้าที่บ่งบอกถึงระยะเวลาในการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต จ้องมองมาที่อันหนิงด้วยสายตาเอ็นดูดั่งบุตรหลานผู้หนึ่ง“เจ้าหายหน้าหายตาไปนานหลายสัปดาห์เช่นนี้ คงมีกิจธุระให้ทำมากมายสินะ”“ใช่เจ้าค่ะ แต่งานใหญ่เสร็จสิ้นลงแล้

หลังชิงหยวนออกจากร้านปู่ถัง จ้าวเหว่ยก็ให้คนของเขาลอบติดตามนางไป ส่วนเขาก็ตามอันหนิงและคนอื่นๆกลับไปที่ร้านเครื่องเทศสมุนไพรเพื่อสอบถามเรื่องราว“ท่านปู่” อันหนิงกลับเข้ามาที่ร้านเครื่องเทศสมุนไพรอีกครั้ง“นังหนู ข้ากำลังจะให้คนไปตามเจ้าอยู่พอดีเลย” ปู่ถังทักทาย“ท่านปู่มีเรื่องอันใดกับข้างั้นหรือเจ้าคะ”“ข้าว่า..คงเป็นเรื่องเดียวกันกับที่เจ้ามาหาข้านั่นแหละ” ปู่ถังตอบพร้อมจ้องสบตาอันหนิงอย่างรู้กัน“เมื่อครู่ นางผู้นั้นมาซื้อสิ่งใดงั้นหรือเจ้าคะ” อันหนิงถามเข้าประเด็นทันที ปู่ถังมองไปยังบุรุษทั้งสามคนที่ติดตามอันหนิงมาด้วย ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่มู่เฉิน“ในที่นี้มีผู้ที่ไม่สมควรอยู่รับฟังด้วยหรือไม่เล่า บุรุษผู้นั้นเป็นคนของสตรีที่ให้ร้ายเจ้ามิใช่หรือ” ปู่ถังเอ่ยกับอันหนิงในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังมู่เฉินนิ่ง“คุณชายรองเมิ่งเชิญท่านออกไปข้างนอกก่อนเถอะ ข้าไม่สะดวกใจให้ผู้ที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามรับฟังเรื่องนี้ด้วย” อันหนิงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมานาง

หลังทานมื้อเย็นเสร็จก็ตามด้วยขนมของว่างกับชาซีหงฮวา โดยอันหนิงนำเกสรของมันมาแช่ในน้ำร้อน มีสีเหลืองทองและกลิ่นหอมเฉพาะตัวพร้อมเตรียมน้ำผึ้งมาให้สำหรับผู้ที่ต้องการความหวาน โดยเฉพาะจ้าวเหว่ยที่ชอบทานหวานเหมือนนางซึ่งอันหนิงแอบคิดในใจ ‘ผู้ใดเล่าจะไปนึกได้ว่าท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร เคร่งขรึม ดุดันเคร่งครัดในกฎระเบียบจะเป็นบุรุษที่ชอบทานของหวาน’ดังนั้นของว่างวันนี้นางจึงทำขนมกุ้ยฮวากับขนมถั่วเขียวกวนและเกาลัดคั่วน้ำตาลมาให้ทุกคนได้ทานกัน“นอกจากอาหารคาวแล้วเจ้ายังทำอาหารหวานได้อร่อยถูกใจข้านัก รสชาติไม่หวานมากกำลังดีทีเดียว” หลี่เกอเอ่ยอย่างพอใจ ก่อนจะจิบชาซีหงฮวาไปอึกหนึ่ง“น่าเสียดายหากข้ากลับแคว้นหนานแล้วคงต้องคิดถึงรสมือเจ้าแน่ๆ” หลี่เกอบ่น ก่อนจ้องมองสบตาอันหนิงนิ่ง“เจ้าไม่คิดเปลี่ยนใจหรือรองตรองดู กลับแคว้นหนานไปกับข้าดีหรือไม่เล่า รับรองว่าข้าจะดูแลเอาใจใส่ตามใจเจ้าทุกอย่างเลยล่ะ”“ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวชมให้ทั่วทั้งนอกและในแคว้นหนาน ร่วมเดินทางเคียงข้างกันตลอดชีวิตเลยดีหรือไม่&