《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

มู่เฉินคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาซึ่งตนกระทำการเลวร้ายกับอันหนิงไว้ไม่น้อยเลยจริงๆ เรื่องในสระน้ำครั้งนั้นเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าอันหนิงเกือบสิ้นใจตายทั้งยังป่วยหนักนานนับเดือนเนื่องด้วยองค์หญิงรองกล่าวว่าองค์หญิงสามเสแสร้งแกล้งทำเป็นเจ็บป่วยเรียกร้องความสนใจจากผู้อื่นเท่านั้นไม่พอยังต้องการหลีกหนีความผิดที่กลั่นแกล้งรังแกนาง ตัวเขาเองก็ยอมเชื่อหมดใจไม่ได้คิดเคลือบแคลงสงสัยแต่อย่างใด“องค์หญิงสาม..ได้โปรดให้โอกาสกระหม่อมแก้ตัว กลับมาเป็นเหมือนเดิมเช่นก่อนหน้านี้อีกครั้งเถอะนะพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินเอ่ยออกไปด้วยถ้อยคำน้ำเสียงวิงวอนร้องขอเวลานี้เขาไม่มีท่าทีหยิ่งผยอง แสดงสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงรังเกียจ รำคาญใจต่อนางดังเช่นก่อนหน้านี้เลยแม้นแต่น้อย“เพื่อสิ่งใดกัน?” อันหนิงถามอย่างงุนงงสงสัย ในขณะที่เจินจูอยากออกไปลงไม้ลงมือกับมู่เฉินเต็มที เนื่องด้วยนางรับรู้เรื่องเลวร้ายที่เขากระทำต่อผู้เป็นนายมาโดยตลอด‘ทั้งทำท่าทีเฉยเมยหยิ่งผยองขับไล่องค์หญิงสามอย่างเย็นชาร้ายกาจ ไหนจะนำขนมของว่าที่องค์หญิงของนางตั้งใจทำให้เขาอย่

จ้าวเหว่ยกับมู่เฉินติดตามองค์หญิงสามนำทางองค์ชายรองแคว้นหนานที่ไม่ถือตัวและมีนิสัยคล้ายคลึงกันหลายส่วนไปท่องเที่ยวทั่วเมืองหลวงนอกจากไปเดินตามย่านตลาดร้านค้าท้องถิ่นแล้วก็พาไปลิ้มชิมรสอาหารอันโอชะตั้งแต่ร้านอร่อยข้างทางไปจนถึงเหลาสุราหรือโรงเตี๊ยมหรูหรามีระดับบางคราวก็พาออกนอกตัวเมืองไปเที่ยวเล่นยังทะเลสาบ ขุนเขา ทุ่งดอกไม้ โดยนางให้คนจับสัตว์น้ำหรือล่าสัตว์ป่ามาทำอาหารง่ายๆ มีทั้งปลาย่างหมักเกลือ หมักสมุนไพร ไก่ขอทานตำรับคนพเนจรหรือแม้นแต่พวกมันเผา เกาลัดเผาที่หาเก็บเอาตามป่าหรือพื้นที่ใกล้เคียงที่มีอยู่ เป็นที่ถูกอกถูกใจหลี่เกอไม่น้อย“ข้าไม่ได้เที่ยวเล่นสนุกสนานแบบนี้นานแล้ว ต้องขอบใจเจ้าจริงๆที่ทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในวัยเยาว์อีกครั้ง”หลี่เกอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้างขณะกินมันเผาร้อนๆท่ามกลางอากาศเย็นสบายในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ความหนาวคลายตัวลงมาบ้างแล้ว“ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ ข้าเองก็ได้สหายเที่ยวเล่นไปด้วย สนุกสนานครื้นเครงดีทีเดียว” อันหนิงก็พอใจมากเหมือนกันที่ได้สหายร่วมทางเที่ยวเล่นตามใจนางจากการเด

“ถวายบังคมหลี่เจียงไท่จื่อ องค์ชายรอง เสด็จพี่และพี่หญิงใหญ่เพคะ” ซูฉีถวายความเคารพทักทายทุกคนยกเว้นอันหนิงกับจ้าวเหว่ยที่นางไม่ได้ใส่ใจแม้นแต่จะเหลียวมอง“แม้นพี่หญิงรองรับแขกไม่ทั่วถึงแต่หม่อมฉันยังคงต้องรักษามารยาทของผู้มาเยือนที่ดี ถวายบังคมเพคะ” อันหนิงตำหนิซูฉีอย่างสุภาพ พร้อมใช้มารยาทอันงดงามโต้ตอบกลับไป“นี่เจ้า..” ซูฉีรู้ว่าโดนด่าตั้งท่าจะโต้กลับ แต่เมื่อเห็นสายตาคนรอบข้างก็สำนึกตนได้จึงเก็บอาการเต็มที่“ขออภัยน้องหญิงข้าไม่ทันเห็นเจ้าน่ะ” ซูฉีเอ่ยออกไปด้วยกิริยาท่าทีเสแสร้งยิ่งนัก“พี่หญิงคงต้องให้หมอหลวงมาตรวจสายตาดูหน่อย เพราะไม่เห็นทั้งหม่อมฉันและแม่ทัพเมิ่งพี่ชายคนสำคัญของหัวหน้าองครักษ์เมิ่งที่ท่านสนิทสนมคุ้นเคยดี”“หากผู้ใดไม่รู้จะว่ากล่าวเอาได้ว่าพี่หญิงรองสนใจเพียงผู้มียศศักดิ์สูงส่ง ส่วนที่รองลงมากลับไม่มีสายพระเนตรมาให้” อันหนิงจิกกัดซูฉีต่อ ทำเอานางโกรธจนหน้าแดงเลยทีเดียว“ขออภัยแม่ทัพเมิ่งข้าไม่เห็นท่านจริงๆเจ้าค่ะ มัวแต่ห่วงกังวลว่า

ซูฉีมองการกระทำของอันหนิงที่เข้ามาขัดขวางแผนการของนางด้วยแววตาวาวโรจน์“อันหนิง อย่ามาแส่เรื่องของข้านะ” ซูฉีเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว ไม่หลงเหลือสภาพองค์หญิงโฉมงามผู้สูงส่งเพียบพร้อม กิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อย จิตใจดีมีเมตตาอยู่เลย“ฮึ ในที่สุดก็ยอมเผยธาตุแท้ตัวเองออกมาแล้วสินะ ทำเรื่องชั่วช้าถึงเพียงนี้แล้วอย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย” อันหนิงโต้กลับไป“ทำไมจะไม่รอด ข้าร่วมหอร่วมห้องกับองค์รัชทายาทแห่งแคว้นหนานแล้ว ผู้ใดจะทำอะไรได้”“ไม่นะ ข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง” หลี่เจียงไท่จื่อซึ่งยังคงมีอาการมึนงงเพราะฤทธิ์ยาและสุรารีบปฏิเสธทันที“ถึงไม่ได้ทำแต่ผู้ใดจะเชื่อเพคะ หม่อมฉันเพียงยืนยันว่าพระองค์ทรงเมามายเห็นหม่อมฉันเป็นพี่หญิงและล่วงเกินหม่อมฉันไปแล้ว ชิงหยวนคนของหม่อมฉันเป็นพยานได้” ซูฉีเอ่ยอย่างหน้าด้านๆ“ข้านี่แหละเชื่อและเป็นพยานให้ไท่จื่อได้” อันหนิงยืนยัน“ช่างกล้าพูด ผู้ใดจะไปเชื่อเจ้าที่หลงมัวเมากับบุรุษ ถึงขั้นวางยาพาเขาขึ้นเตียง ป่านนี

ซูฉีหน้าซีดเผือดไม่แพ้เสิ่นกุ้ยเฟยที่คิดไม่ถึงว่าแผนการส่งบุตรสาวเป็นฮองเฮาแคว้นหนาน ต่อเติมความฝันที่นางทำไม่สำเร็จ นอกจากจะล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้วยังก่อให้เกิดหายนะตามมาด้วย“ทหาร!! นำตัวเสิ่นกุ้ยเฟยและองค์หญิงรองไปกักบริเวณไว้ในตำหนักเย็นรอลงอาญา” ฮ่องเต้เมิ่งสือตรัสสุรเสียงกึกก้อง สองแม่ลูกหน้าไร้สีเลือดทรุดลงไปกับพื้นพูดอะไรไม่ออกอีกหลังจัดการกับซูฉีและเสิ่นกุ้ยเฟยเสร็จ ฮ่องเต้เมิ่งสือก็ทรงให้หมอหลวงมาดูอาการของหลี่เจียงไท่จื่อและมู่เฉินที่โดนฤทธิ์ยาหยุนเซียวเข้าไปแต่เนื่องจากได้รับยาแก้ทันท่วงทีจึงไม่ได้ส่งผลกระทบใดต่อร่างกายของทั้งสองมากนัก จะมีก็เพียงอาการมึนงงเล็กน้อยเท่านั้น“ในที่สุดก็จบสิ้นเรื่องราวกับเสิ่นกุ้ยเฟยและซูฉีได้เสียทีสินะเพคะ”อันหนิงเปรยขึ้นกับอ้ายเหม่ยหลังรับรู้ว่า ฮ่องเต้เมิ่งสือทรงมีรับสั่งให้ลดตำแหน่งเสิ่นกุ้ยเฟยเป็นเพียงกุ้ยเหรินพระสนมระดับล่าง ส่วนซูฉีถูกปลดออกจากตำแหน่งองค์หญิงไม่มีอภิสิทธิ์ใดๆในวังหลวงอีกจากนั้นทั้งสองคนก็ถูกส่งตัวไปบำเพ็ญเพียรภาวนาที่วัดเย่าหลิน วัดอารามหลวงซึ่งมีผู้