《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“พี่จ้าวเหว่ยรู้ว่าข้าว่ายน้ำไม่เป็นด้วยหรือเจ้าคะ” อันหนิงถามด้วยความสงสัย ขนาดน้องชายเขาซึ่งเป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ปกป้องวังหลวงยังไม่รู้ แต่จ้าวเหว่ยกับรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน“เหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า เจ้าเคยตกน้ำมาแล้วครั้งหนึ่งยามเยาว์วัยมิใช่หรือ? ตอนนั้นเจ้าอายุได้ราวสิบขวบกระมัง”“ใช่เจ้าค่ะ ท่านพี่เล่าให้พี่มู่เฉินฟังงั้นหรือเจ้าคะ” อันหนิงหันไปถามพี่ชาย“ที่ไหนกัน ยามนั้นที่เจ้าตกน้ำก็ได้อาเหว่ยนี่แหละช่วยเหลือไว้ เหตุใดเขาจะไม่รู้เรื่องของเจ้าล่ะ” ไห่เฉิงไท่จื่อกล่าว อันหนิงถึงกับตกตะลึงไปเลย“เรื่องนั้นไม่ใช่มู่เฉินหรอกหรือเจ้าคะที่ลงไปช่วยข้า” อันหนิงถามย้ำ“ไม่ใช่เสียหน่อย เป็นอาเหว่ยที่ติดตามแม่ทัพใหญ่เมิ่งเข้าวังเตรียมตัวรับศึกที่ชายแดน หลังจากเขาช่วยเจ้าขึ้นมาได้จนแน่ใจว่าปลอดภัยดีแล้วจึงให้มู่เฉินดูแลต่อ“อะไรกัน เหตุใดยามนั้นข้าฟื้นคืนสติขึ้นมาถามถึงผู้ช่วยชีวิต แต่มู่เฉินกลับตอบว่าเป็นตัวเองเล่า” อันหนิงเอ่ย ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน“หาา! อะไรนะ ยามนั้นอาเฉินอายุสิบสี่ปีก็นับว่าไม่เด็กแล้ว เหตุใดจึงกล่าวค

อันหนิงกับไห่เฉิงไท่จื่ออยู่พูดคุยกับจ้าวเหว่ยต่ออีกพักหนึ่งก็ขอตัวลากลับวังหลวงหลังจากทั้งสองคนกลับไปแล้วจ้าวเหว่ยก็เรียกทุกคนมารับคำสั่งว่านับจากนี้ไปเขาอนุญาตอันหนิงให้เข้านอกออกในจวนแม่ทัพได้ตลอดเวลา ไม่ว่าพื้นที่ใดก็รุกล้ำเข้าไปได้และหากนางต้องการปรับเปลี่ยนอะไรให้สั่งงานทุกคนได้ทุกอย่าง ซึ่งทุกคนต้องทำตามพร้อมให้ความเคารพนบนอบเป็นอย่างดี ปฏิบัติและเคารพยกย่องนางเฉกเช่นเดียวกันกับเขาซึ่งเรื่องนี้ทำให้บ่าวรับใช้และทหารซึ่งทำหน้าที่ประจำการอยู่ในจวนแม่ทัพพากันประหลาดใจไม่น้อย เนื่องจากท่านแม่ทัพไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้ใดถึงเพียงนี้มาก่อนที่สำคัญยังเป็นสตรีและเป็นถึงองค์หญิงสามแห่งราชวงศ์ที่ฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงรักใคร่เอ็นดูมากด้วยขณะเดียวกันก็มีข่าวลือว่านางเป็นสตรีร้ายกาจ ดื้อรั้นเอาแต่ใจ ชอบรังแกผู้อื่นโดยเฉพาะองค์หญิงรอง เพราะมีใจให้หัวหน้าองครักษ์เมิ่งน้องชายท่านแม่ทัพซึ่งรักใคร่ให้ความสำคัญกับองค์หญิงรองมากที่สุดแล้วไหงงานนี้กลับมาข้องเกี่ยวกับผู้เป็นพี่ชายแทนเสียเล่า ทุกคนพูดพร่ำกันไปต่างๆนานา“พอได้แล้ว เรื่องข่าวลือไม่ด

ซูฉีรอคอยข้อพิสูจน์ของอันหนิงว่าไม่ได้มาดักรอพบมู่เฉินด้วยสีหน้าท่าทางรวมทั้งแววตาเยาะเย้ยถากถางเต็มที่ ด้วยไม่เชื่อว่านางจะมีหลักฐานพยานที่ไหนมายืนยันได้“ไหนล่ะข้อพิสูจน์ที่น่าเชื่อถือของเจ้า ข้าว่ายอมคุกเข่าขอโทษข้ามาเสียโดยดีเถอะ” ซูฉีเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจว่าสุดท้ายแล้วอันหนิงก็มีดีแค่ฝีปาก แก้ตัวไปมั่วซั่วอย่างนั้นเอง“ใจร้อนไปไย ในเมื่อหม่อมฉันบอกแล้วว่ากำลังรอคนอยู่ ดังนั้นอีกสักเดี๋ยวเขาก็คงมาแล้วล่ะ” อันหนิงตอบกลับไปซูฉีและมู่เฉินหันไปมองยังทิศทางของประตูวังอย่างใจจดใจจ่อ สุดท้ายก็มีคนก้าวเข้ามาจริงดังที่อันหนิงกล่าว“โอ๊ะ นั่นมันนางกำนัลนิ่งคนสนิทของเจ้านี่นา แบบนี้ไม่นับเป็นข้อพิสูจน์อะไรเลย เพราะเจ้าอาจบอกกล่าวกันก่อนหน้านี้แล้วก็เป็นได้ว่าให้นางกำนัลนิ่งตามเจ้ามาในภายหลัง” “หม่อมฉันจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรล่ะเพคะ”“ก็เพื่อหาข้ออ้างไม่ให้น่าเกลียดเกินไปที่มาดักรอพบบุรุษอยู่ในรั้วในวังอย่างไรเล่า”“ฮึ..นั่นคงเป็นความคิดของท่านมากกว่ากระมังที่มาดักพบหัวหน้าองครักษ์เมิ่งแล้วให้นางกำนัลเม่ยคนสนิทตามมาภายหลัง”“นู่

ซูฉีกับมู่เฉินที่นิ่งอึ้งไปกับคำพูดและการกระทำของอันหนิงไม่รู้กี่รอบแล้วหันไปมองยังทิศทางที่นางเดินมุ่งหน้าไป ก่อนจะเห็นไห่เฉิงไท่จื่อยืนอยู่ที่นั่น“หนิงเอ๋อมีเรื่องอันใดงั้นหรือ เหตุใดจึงดูครึกครื้นยิ่งนัก” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยปากถามอันหนิงเมื่อเห็นซูฉีกับมู่เฉินยืนอยู่ด้วยกันพร้อมจ้องมองมาทางเขา“หม่อมฉันมายืนรอเสด็จพี่ แต่สองคนนั้นหาว่าหม่อมฉันมาดักรอพบหัวหน้าองครักษ์เมิ่ง บอกแล้วว่าไม่ใช่พวกเขาก็ไม่เชื่อเพคะ”“ทั้งยังบอกว่าข้าวของที่เจินจูนำมาให้หม่อมฉันเป็นของที่จะนำมามอบให้แก่หัวหน้าองครักษ์เมิ่งด้วย”“นี่หัวหน้าองครักษ์เมิ่งถึงกับออกตัวปฏิเสธพัลวันเลยนะเจ้าคะ ทั้งยังเอ่ยว่าบอกหม่อมฉันหลายครั้งหลายหนแล้วว่าเขาไม่อยากรับสิ่งใดจากหม่อมฉันอีก”“หม่อมฉันจึงตอบกลับไปว่า นับจากนี้ไปไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับหัวหน้าองครักษ์เมิ่งคนของพี่หญิงรอง พี่หญิงก็ไม่เชื่อหาว่าหม่อมฉันโกหก เสด็จพี่ช่วยเป็นพยานไกล่เกลี่ยทีเถอะเพคะ”อันหนิงฟ้องไห่เฉิงไท่จื่อพร้อมขอความช่วยเหลือชุดใหญ่เลยทีเดียว &

“หนิงเอ๋อ นั่นลูกซื้อของอะไรมาเยอะแยะมากมายน่ะ” ลู่เฟยที่ประทับอยู่ด้วยกันณ.ตำหนักคุนหนิงกับฮองเฮา องค์หญิงใหญ่และฮ่องเต้เอ่ยถามบุตรสาวที่ก้าวเข้ามาในตำหนักพร้อมกับไห่เฉิงไท่จื่อ“ถวายบังคมเสด็จพ่อ เสด็จป้าฮองเฮา เสด็จแม่และพี่หญิงใหญ่ ลูกออกไปเที่ยวนอกวังกับเสด็จพี่มาได้ของกินของใช้น่าสนใจเยอะแยะนำมาฝากพวกท่าน ลองดูเถอะเพคะ”อันหนิงกล่าวก่อนเดินไปมอบของขวัญของฝากให้กับทุกคน ซึ่งต่างยิ้มพอใจกันถ้วนหน้า“นอกจากของฝากเหล่านั้นแล้วยังมีของอร่อยอีกเยอะแยะมากมายเลยนะเพคะ โดยเฉพาะของโปรดของทุกคน...” อันหนิงพูดก่อนจงใจหยุดเว้นระยะให้ทุกคนคิดตาม“เต้าหู้เหม็น!” ทุกเสียงเอ่ยออกมาแทบจะพร้อมกัน“ใช่เพคะ มีทั้งเต้าหู้เหม็นทอดกับมีแบบย่างมาให้ทุกคนทานกันจนพอพระทัยเลยล่ะ” อันหนิงเอ่ยพร้อมส่งสัญญาณให้นางกำนัลยกรายการของว่างเข้ามาให้ทุกคน“โอยกลิ่นแรงนัก” อ้ายเหม่ยเอ่ยก่อนผู้ใด“ตำหนักคุนหนิงเราเต็มไปด้วยกลิ่นเต้าหู้ชนิดนี้อีกแล้วสินะ” จิ้งฮองเฮาพูดขึ้นอีกคน