《องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

อันหนิงเริ่มจากการตกแต่งสวนภายนอกจวนแม่ทัพให้ดูงดงามทั้งยังได้ประโยชน์มากมายจากพืชผลที่นำมาลงเอาไว้ อีกทั้งนางยังปลูกพืชผักสวนครัวบริเวณด้านหลังจวนด้วยซึ่งก่อนหน้านี้จ้าวเหว่ยปล่อยเอาไว้เป็นที่ว่างเปล่าเพียงตัดแต่งต้นหญ้าไม่ให้ขึ้นรกรุงรัง ทำให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเท่านั้นแต่ตอนนี้นางให้คนนำพืชผักผลไม้มาลงเยอะแยะมากมายทั้งผักกาดขาว กะหล่ำปลี กะหล่ำดอก ผักกวางตุ้ง กุยช่าย แตงกวา มะเขือเทศ พริกและอีกหลายอย่างอันหนิงนำพืชผักสมุนไพรหายากมาลงเอาไว้ด้วย เนื่องจากในวังหลวงเป็นคลังสมบัติของวัตถุดิบอย่างหนึ่งมีพืชผลหายากล้ำค่าจากต่างแคว้นไม่น้อย ซึ่งนางมักจะลงมือเพาะปลูกขยายพันธุ์ด้วยตนเองโดยคำนึงถึงชาวเมืองแคว้นเซี่ย สิ่งใดเหมาะที่จะเพาะปลูกเพื่อประทังชีวิตและเสริมสร้างรายได้ให้กับทุกคน นางก็นำมาแจกจ่ายไม่ว่างเว้นอย่างถู่โต้ว(มันฝรั่ง) ที่ได้มาจากร้านเครื่องเทศสมุนไพรของปู่ถังซึ่งมาจากดินแดนโพ้นทะเล อันหนิงก็นำมาเพาะพันธุ์และนำไปแจกจ่ายให้กับชาวเมืองโดยทั่วกัน ที่จวนแม่ทัพก็ไม่เว้นพวกเครื่องเทศสมุนไพรอย่างพริกไทย งาขาวงาดำ สมุนไพรขั้นพืชฐานสำห

หลังทานของว่างถูกใจเสร็จแล้วอันหนิงก็ไปดูสถานที่ปรับเปลี่ยนภายในจวนแม่ทัพต่อ ส่วนสวนด้านหน้ากับแปลงพืชผักสมุนไพรนางปล่อยให้เป็นหน้าที่คนงานซึ่งจ้าวเหว่ยจัดเตรียมมาแทนโดยนางมอบแผนผังวางโครงสร้างทั้งหมดเตรียมให้พวกเขา พร้อมอธิบายอย่างละเอียดเพื่อให้ทำงานต่อไปได้ หลังจากนั้นนางค่อยมาตรวจสอบดูอีกครั้ง“ข้าขอดูเรือนนอนของพี่จ้าวเหว่ยได้หรือไม่เจ้าคะ” อันหนิงถาม จ้าวเหว่ยตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ประหลาดใจนัก สตรีเช่นนางไม่เหมือนสตรีใดพูดจาตรงไปตรงมามิได้มีเจตนาแอบแฝง“ได้สิ” เขาตอบรับพร้อมพานางเดินไปยังเรือนนอนอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวซึ่งไม่มีสตรีใดเคยย่างกรายหรือเฉียดเข้ามาใกล้เลยสักคนแม้นแต่บุรุษก็ใช่ว่าจะเข้ามาได้โดยง่าย เว้นแต่มีเหตุจำเป็นหรือได้รับอนุญาตเท่านั้น เจินจูจึงได้แต่ยืนรอองค์หญิงของนางอยู่กับจิ่นเยว่ภายนอกห้อง“ท่านแม่ทัพช่างรักความเป็นส่วนตัวนัก ขนาดข้าเป็นนางกำนัลรับใช้คนสนิทขององค์หญิงยังติดตามเข้าไปไม่ได้เลย” เจินจูบ่นกับจิ่นเยว่“แน่ล่ะ ห้องนอนส่วนตัวเช่นนั้นก็ต้องเก็บเอาไว้ให้สตรีที่เป็นนายหญิงของเรือนเข้าไปได้ผู้เดียวสิ

เมื่อถึงยามเซิน(15:00 – 17:00)อันหนิงก็เตรียมเข้าครัวลงมือทำอาหารด้วยตนเองตามที่ตั้งใจไว้ เพื่อจะทานมื้อเย็นร่วมกับจ้าวเหว่ย เจินจูและจิ่นเยว่คนสนิทของเขาโดยวันนี้นางทำอาหารหกอย่างด้วยกันมีน้ำแกงปลาสีขาวนวลรสชาติเข้มข้น ตามด้วยเนื้อผัดพริกฮวาเจียวรสจัดจ้าน จานที่สามเป็นซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานรสกลมกล่อมจานที่สี่เป็นปีกไก่น้ำแดง ตามด้วยจานที่ห้าเป็นปลาหมักสมุนไพรย่างเกลือส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอส่วนจานสุดท้ายเป็นยำแตงกวากับเห็ดสารพัดอย่างใส่ไก่ต้มฉีกปรุงรสด้วยน้ำมันพริก น้ำมันงา งาคั่วหอมๆมีรสชาติเปรี้ยวนำ หวานตาม เป็นอาหารพื้นบ้านง่ายๆที่เรียกความอยากอาหารได้ดีทีเดียวพอทานมื้อเย็นเสร็จยังมีของหวานเป็นสาลี่ตุ๋นเห็ดหูหนูขาวใส่พุทราเชื่อมกับแปะก๊วยด้วย เรียกได้ว่าอันหนิงเตรียมมาให้ครบจบทุกอย่างจริงๆหลังทานของว่างเสร็จอันหนิงก็อยู่พูดคุยต่อกับจ้าวเหว่ยอีกครู่หนึ่งก่อนจะร่ำลากลับวังหลวง“ให้ข้าไปส่งเจ้าเถอะนะ” จ้าวเหว่ยอาสา“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ วังหลวงห่างไกลจากที่นี่เสียเวลาเดินทางไปกลับเปล่าๆ”&ldqu

อันหนิงดูแลปรับปรุงจวนแม่ทัพเช่นทุกวัน โดยวันนี้นางเเลือกที่จะตกแต่งภายในห้องนอนของจ้าวเหว่ยเป็นหลัก เน้นความเรียบง่ายตามที่เขาคุ้นเคยและพอใจอันหนิงเพิ่มฉากกั้นอ่างอาบน้ำแช่ตัวให้เป็นสัดส่วน โดยนางนำฉากกั้นไม้ทำจากฮวงหัวลี่(ไม้พะยูงหอม)ล้ำค่าหายาก แกะสลักเป็นลวดลายพยัคฆ์เป็นไม้ที่มีน้ำมันหอมระเหยสะสมอยู่ตามธรรมชาติ ให้กลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายกลิ่นดอกเหมยกุ้ย(ดอกกุหลาบ)อันหนิงเคยได้กลิ่นกำยานที่จ้าวเหว่ยจุดในห้องทำงานเป็นกลิ่นเฉินเซียง(ไม้กฤษณา) มีกลิ่นหอมหวานล้ำลึกอบอุ่น ทำให้จิตใจสงบ เป็นราชาเครื่องหอมที่ล้ำค่าอย่างหนึ่งดังนั้นนางจึงคิดว่ากลิ่นหอมอ่อนๆของฮวงหัวลี่ก็น่าจะช่วยให้เขาผ่อนคลายไม่หอมฉุนเกินไปนัก จึงนำมาทำฉากกั้นห้องสำหรับอาบแช่ตัวให้จ้าวเหว่ยเป็นสัดส่วนนอกจากนั้นนางยังเปลี่ยนชั้นวางหนังสือและเอกสารต่างๆเสียใหม่ เพิ่มช่องจัดเก็บได้มากขึ้นโดยใช้พื้นที่เท่าเดิมทั้งยังนำกระถางปลูกหลันฮวา(ดอกกล้วยไม้)สีขาวนวลมาวางไว้ตรงโต๊ะเล็กๆริมหน้าต่างภายในห้อง เพิ่มความสดชื่นสว่างไสวขึ้นด้วยทำให้ห้องนอนที่ดูเรียบง่ายไร้ชีวิตชีวาดูอบอุ่นมี

“อาหารฝีมือองค์หญิงรสชาติดีทุกอย่างเหมือนครั้งแรกที่ไปทานณ.ที่พำนักของคณะทูตแคว้นหนานก่อนหน้านี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”“ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำน้ำปรุงดีเหลือเกิน ไก่ตุ๋นโสมสมุนไพรก็เข้มข้นหอมเครื่องสมุนไพร ผัดเห็ดนี่ก็อร่อยมากทีเดียว”“เนื้อแพะย่างสมุนไพรรสชาติกลมกล่อมเนื้อนุ่มกำลังดี ส่วนปลาราดด้วยน้ำปรุงใส่พริกฮวาเจียวนี่ก็ไม่ได้เผ็ดมากนักอร่อยทีเดียว”“เต้าหู้เหม็นผัดน้ำมันพริกนี่ก็อร่อย เพียงแต่กระหม่อมยังไม่ค่อยคุ้นลิ้นเท่านั้น แต่พอกินไปกินมาก็เพลินดี หมดข้าวไปสองถ้วยแล้ว” มู่เฉินเอ่ยชื่นชมฝีมือปรุงอาหารของอันหนิง“หนิงเอ๋อ ข้าซื้อขนมกุ้ยฮวาร้านโปรดของเจ้ามาให้ เดี๋ยวทานของว่างก่อนแล้วค่อยกลับนะ” จ้าวเหว่ยเอ่ยแทรกขึ้นมาบ้างหลังปล่อยให้น้องชายพูดพล่ามมานาน“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้ากำลังนึกอยากกินอยู่พอดี” อันหนิงตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มหวาน“องค์หญิงทรงพอพระทัยขนมกุ้ยฮวาร้านดังในตลาดงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ต่อไปกระหม่อมจะได้ซื้อไปฝากบ่อยๆ” มู่เฉินทำเป็นพูดจาเอาอกเอ