6-2

เสนาบดีลู่ตกอยู่ในสภาวะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เขายังหวนคิดขึ้นมาว่า ถ้าหากบุตรสาวของเขาได้ด่วนจากโลกนี้ไปจริง ๆ ก็เท่ากับว่าจะไม่มีใครมาคอยเข้าหาออดอ้อนบิดาเช่นเขาอีกแล้ว...

ตัวเขานั้นมีบุตรสาวอยู่เพียงสี่คนเท่านั้น เขามีบุตรชายถึงสามคนและบุตรสาวหนึ่งคนกับฮูหยินใหญ่ ส่วนอนุอีกคนหนึ่งก็มีบุตรสาวฝาแฝดอีกสองคน มีเพียงหลินจิ่น บุตรอนุรองผู้เดียวที่มักจะวิ่งเข้ามากอดแขนบิดา พูดจาออดอ้อนอ่อนหวาน ผิดจากบุตรสาวคนอื่น ๆ ที่ต่อให้อยากจะทำเช่นนั้นบ้าง ก็ล้วนแฝงไปด้วยจริตมารยาอย่างสตรีที่เติบโตไปตามวัย

“หยุดนางไว้! อย่าปล่อยให้สองคนนี้ก้าวเท้าออกจากจวนเด็ดขาด!” เสนาบดีลู่ที่เพิ่งได้สติรีบตวาดสั่งการเสียงลั่นด้วยความขวัญเสียผสมโทสะ

องครักษ์ประจำจวนเสนาบดีกรมคลังกลุ่มหนึ่งก็ปราดเข้ามาขวางทาง ทว่าอี้หลินกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่เศษเสี้ยว นางเบี่ยงกายหลบฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาอย่างว่องไว ก่อนจะถีบตัวเตะสกัดขาจนองครักษ์คนแรกเสียหลัก

พออีกสามคนนั้นพุ่งตัวเข้ามา นางตวัดมองไปทางทหารยามผู้หนึ่งที่ถืออาวุธอยู่ พลันกระโจนกายเข้าไปประชิดแล้วใช้วิชาหักข้อมือแย่งชิงหอกด้ามยาวมาไว้ในมือตนเอง

นางควงหอกในมือหนึ่งรอบด้วยท่วงท่าที่ช่ำชอง ขณะที่นางมิได้ใช้คมหอกแหลมคมในการปลิดชีพผู้ใด หากเลือกที่จะใช้เพียงด้านสันหอกและด้ามไม้หนาหนักในการจู่โจมเข้าจุดตายและทำให้สลบ

อี้หลินก้าวเท้าอย่างมั่นคง หมุนตัวตวัดด้ามหอกฟาดเข้าที่แผ่นอกและจุดตายขององครักษ์ที่ดาหน้าเข้ามาอย่างแม่นยำ เสียงกระแทกของไม้เนื้อแข็งเนื้อดีดังสนั่นสลับกับเสียงร้องโอดครวญ ร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลอยละลิ่วกระเด็นไปคนละทิศละทาง

องครักษ์ประจำจวนเสนาบดีกรมคลังที่ได้ชื่อว่ามีฝีมือเก่งกาจและผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี พ่ายแพ้ราบคาบอย่างไม่เป็นท่าภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ด้วยวิชาการต่อสู้ระยะประชิดที่ไร้ช่องโหว่!

พวกเขาล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดและตกใจสุดขีด แม้แต่คนอื่น ๆ ในจวน ทั้งอนุ และบ่าวต่างก็พากันวิ่งหน้าตื่นออกมามุงดูเหตุการณ์โกลาหลที่เกิดขึ้น ก่อนจะเบิกตากว้างช็อกค้างกับภาพตรงหน้า

เป็นไปไม่ได้เลย!

หลินจิ่นเป็นเพียงคุณหนูโง่เขลา ร่างกายอ่อนแอถึงขนาดที่ว่าแค่โดนลมนิดหน่อยก็เป็นไข้หวัดล้มหมอนนอนเสื่อไปหลายวัน อย่าว่าแต่จะให้มายืนควงหอกพุ่งรบอย่างดุดันเช่นนี้ ลำพังเพียงแค่จะยกถ้วยชาขึ้นจิบ มือของนางก็ยังสั่นเทายกไว้ไม่มั่นคงด้วยซ้ำ นางไม่เคยจับดาบหรือเรียนวิชาป้องกันตัว นางไม่รู้วิทยายุทธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

อี้หลินได้ทีเปิดฉากความเหนือชั้นของนางแบบสวย ๆ นอกจากการกวาดด้ามหอกสยบคนรอบทิศแล้ว นางยังขยับกายประชดเข้าจับร่างขององครักษ์ชายฉกรรจ์ตัวโต ทุ่มกระแทกเข้าใส่ร่างของเสนาบดีลู่ผู้เป็นบิดาอย่างแรง

เจิ้นหัวถึงกับล้มหงายหลังตึงลงกับพื้นเรือนโถงทันที หญิงสาวไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ นางก้าวเข้าไปหา แววตาคู่คมกริบฉายประกายชวนสยดสยอง น่ากลัวจนคนมองเสียวสันหลังวาบ

“องครักษ์กระจอก ๆ ของเจ้า คิดจะมาต่อสู้กับเทพสงครามอย่างข้าหรือ? ข้าจะเตือนสติพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย... ข้ามีนามว่าอี้หลิน!”

ฟุ่บ! ขลุก...

ด้ามหอกในมือที่มิทันจะได้เปื้อนเลือดถูกตวัดวาดลงจ่อเข้าที่ลำคอของท่านเสนาบดีที่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

บิดาตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ในสมองตระหนักชัดแล้วว่าบุตรสาวไม่มีวันข่มขู่เขาเช่นนี้แน่ สตรีตรงหน้าไม่ใช่บุตรสาวหัวอ่อนที่น่ารักของเขาอีกต่อไปแล้ว กระทั่งไอสังหารอันเข้มข้นที่แผ่ซ่านออกมารอบกายของนาง ก็รุนแรงเสียจนราวกับพร้อมจะปลิดชีพตนเองให้สูญสิ้นลงได้ทุกเมื่อ

“เข้าใจหรือไม่? ท่านพ่อ...” อี้หลินเอ่ยเน้นเสียงต่ำที่มุมปาก แม้แต่คำว่าท่านพ่อก็หาได้มีความหมายเช่นนั้นเลย

“ขะ... เข้าใจแล้ว” เสนาบดีลู่ตอบรับเสียงสั่นรัว ละล่ำละลักกล่าวด้วยความหวาดกลัวยอมสยบต่อคมหอก

“อ้อ... ลืมบอกไป ข้ามิใช่เทพสงครามจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่ลงมาจุติ แต่เป็นเทพสงครามจากขุมนรก... ข้าจะกลับมาเอาชีวิตของพวกมันแน่ ถ้าหากว่าท่านไม่ยอมยื่นมือช่วยแก้แค้นให้ลูกอนุหน้าโง่คนนี้ ก็ขอให้อยู่เฉย ๆ ทำตัวเป็นเด็กดีในที่ของท่านหน่อยก็แล้วกัน ข้าจะยอมละเว้นชีวิตท่าน...”

บิดาลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความขวัญผวา สายตาทำได้เพียงจับจ้องมองบุตรสาวโยนหอกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินจากไปพร้อมกับสาวใช้อวี่ถง ทิ้งความตกตะลึงไว้เบื้องหลัง

พอมองเห็นแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมาออดอ้อนกอดแขนเขาเหมือนดั่งวันวาน หัวใจของชายวัยกลางคนพลันกระตุกวูบ

บาดแผลเล็ก ๆ บนเนื้อตัวที่โดนปลายมีดถลอกยามล้มกระแทกพื้นเริ่มมีหยาดเลือดไหลซึมออกมา ยิ่งย้ำเตือนให้เขาคิดถึงอดีต...

หากเป็นหลินจิ่นคนเดิมที่ยังมีชีวิตอยู่ ยามเห็นบิดาเจ็บตัวเช่นนี้นางคงจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากอดมาซับเลือดให้พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำเป็นห่วงเป็นใย

‘ท่านพ่อ ท่านหกล้มหรือเจ้าคะ? เจ็บมากหรือไม่... ให้ลูกทำแผลให้ท่านนะเจ้าคะ’

ไม่มีเสียงใส ๆ คอยห่วงใยผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว

เสียงร้องไห้โฮดังโหยหวนปานจะขาดใจระคนหวาดกลัว พลันระเบิดดังลั่นขึ้นมาจากปากของเสนาบดีกรมคลัง ผู้ที่เคยได้ขึ้นชื่อลือชาในเรื่องความสุขุมเยือกเย็นที่สุดในราชสำนัก...

บัดนี้เขาร่ำไห้ราวกับคนเสียสติ ท่ามกลางความตกตะลึงของบ่าวทั้งจวน