4-2

“คุณหนู... ท่านพูดเรื่องอะไรกันเจ้าคะ บ่าวไม่ตลกด้วยนะเจ้าคะ” อวี่ถงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก

อันที่จริงอวี่ถงนั้นเป็นคนซื่อจนเข้าขั้นโง่เง่าเหมือนอดีตเจ้านายอยู่แล้ว ไม่ว่าใครพูดอะไรนางก็เชื่ออย่างง่ายดาย ดังนั้นหากหลิวซีซีจะพูดสิ่งใดออกมา สาวใช้ตัวน้อยเห็นเจ้านายเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ นางก็คงจะปักใจเชื่อไปเสียหมด...

“ข้าชื่อหลิวซีซี ในโลกก่อนข้าเป็นองครักษ์ระดับสูง... แต่เจ้าวางใจเถอะ ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ข้ารับปากว่าจะแก้แค้นและทวงคืนความยุติธรรมให้คุณหนูของเจ้าเอง” หลิวซีซีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวใช้เพื่อยืนยันความจริงใจ ความน่าเกรงขามนั้นทำเอาบ่าวตัวน้อยเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากเมื่อตระหนักได้ว่าคุณหนูผู้โง่เขลาของนางได้จากโลกนี้ไปแล้วจริง ๆ

“เจ้าค่ะ... ท่าน... ไม่ใช่คุณหนูจริงหรือ?” อวี่ถงสะอื้นไห้แล้วทรุดตัวลงอย่างคนสิ้นหวัง หลิวซีซีถอนหายใจออกยาว

“เรียกข้าว่าคุณหนูเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่จากนี้ไปเจ้าอย่าปฏิบัติกับข้าเหมือนอย่างที่เคยปฏิบัติต่อนาง... จะว่าไปแล้ว คุณหนูคนก่อนของเจ้าช่างโง่เง่าเป็นสุกรจริงๆ ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อผู้ชายสารเลวพรรค์นั้น”

อวี่ถงก้มหน้าสะอื้นจนตัวโยน มือเล็ก ๆ กุมชายเสื้อของคุณหนูคนใหม่ไว้แน่น แม้จะเสียใจจนแทบขาดใจที่เจ้านายเดิมจากไป ทว่าความแข็งแกร่งและแววตาที่พร้อมจะทวงแค้นให้อย่างจริงใจของหญิงแปลกหน้าผู้นี้ ก็ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

หลิวซีซีมองสาวใช้ที่น่าสงสาร ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“เราสองคนจะทำหลุมศพอันทรงเกียรติให้คุณหนูหลินจิ่นของเจ้า ไปนำของแทนใจของคุณหนูเจ้ามา...”

อวี่ถงปาดน้ำตาช้า ๆ พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย นางเดินตรงไปยังหีบไม้เก่าตรงมุมห้อง ก่อนจะประคองหยิบเอา ‘ผ้าปักผืนเก่าที่ยังปักไม่เสร็จ’ ออกมาด้วยสองมือที่สั่นเทา

ผ้าเช็ดหน้าผืนบางที่มีรอยคราบเลือดจาง ๆ ติดอยู่ มุมผ้าปรากฏลวดลายต้นกล้วยไม้ที่ปักค้างไว้เพียงครึ่งหนึ่ง ฝีเข็มแต่ละเส้นสะท้อนถึงความอุตสาหะและความตั้งใจจริงของคุณหนูที่แอบนั่งปักโต้รุ่งจนดวงตาพร่ามัวเพื่อหวังจะมอบมันให้แก่ชายในดวงใจ

หลิวซีซีรับผ้าปักผืนนั้นมาถือไว้ นางมองลวดลายที่ยังไม่สมบูรณ์แล้วลอบถอนหายใจเบา ๆ ความรักที่ยึดติดและดื้อรั้นนี้ ช่างเป็นสิ่งไร้ค่าในสายตาของคนสารเลวพรรค์นั้นจริง ๆ

“ผ้าผืนนี้... ต่อไปก็ไม่ต้องปักต่ออีกแล้ว ความรักที่น่าเวทนาของนาง ให้มันจบลงตรงนี้เถอะ” หลิวซีซีเอ่ยเสียงนิ่ง คลี่ผ้าออกก่อนจะพับมันอย่างประณีต

นางพาอวี่ถงเดินไปยังมุมหนึ่งของสวนเรือนท้ายจวน ซึ่งมีต้นหลิวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่โดดเดี่ยว บอดี้การ์ดสาวใช้กระบี่เก่าคร่ำคร่าเท่าที่พอจะหาได้ในเรือนขุดหลุมลึกลงไปในดินช้า ๆ ท่วงท่าของนางสง่างามและหนักแน่น ก่อนจะจัดแจงนำสิ่งของสำหรับทำพิธีศพจำลองตามมีตามเกิดมาวางเตรียมไว้จนครบถ้วน ทั้งสุราหยาบหนึ่งจอก ดอกไม้ป่าสีขาวบริสุทธิ์ที่เด็ดมาจากข้างรั้ว และเศษเหรียญดินเผาเก่าวางเรียงราย เพื่อทำพิธีไว้อาลัยและทำความเคารพศพคุณหนูผู้ล่วงลับ

อวี่ถงมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากอารมณ์ที่ประดังประเดเข้ามา สิ่งเดียวที่แจ่มชัดที่สุดในยามนี้ คือความเศร้าหมองระทมทุกข์จนสุดหัวใจ นางร้องไห้เสียงดังจนหัวไหล่สั่นเทา เมื่อหลิวซีซีวางผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นลงแล้วกลบดินฝัวลงไป

“ข้าก็เคยต้องสูญเสียสหายองครักษ์ไปยามปฏิบัติหน้าที่ พวกเราไม่เคยละเลยที่จะทำความเคารพศพ ระลึกถึงจิตวิญญาณของมิตรสหาย” หลิวซีซีรำลึกถึงความหลังในโลกก่อน พลางเทสุราจอกนั้นลงบนหน้าดินช้า ๆ เพื่อไว้อาลัย

“แต่เจ้าอย่าลืม คนตายนั้นได้ตายจากไปแล้ว หากวันใดในอนาคตมีผู้ใดคิดจะนำเรื่องราวความหลังหรือของสิ่งใดมาข่มขู่เรา จงเมินเฉยมันไปเสีย เราจะไม่ยอมให้เรื่องของคนตายมาเป็นเครื่องมือฉุดรั้งหรือทำลายอนาคตของเราได้เด็ดขาด”

“คุณหนูหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

“เด็กโง่... เจ้าไม่เข้าใจตอนนี้ก็ช่างเถิด” หลิวซีซีส่ายหน้าพลางยิ้มบางเบา อวี่ถงหน้าตามึนงง ไม่เข้าใจเบื้องลึกของคำเตือนนั้นเลยแม้แต่น้อย นางเลื่อนมือไปลูบศีรษะน้อยเบา ๆ “ข้ารับปากว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าให้กินดีอยู่ดีและสุขสบายที่สุด ในวันหน้าหากเจ้าอยากได้เครื่องประดับราคาแพงชิ้นไหนในเมืองหลวงนี้ ข้าจะหาซื้อมาประดับกายให้เจ้าทั้งหมด... เพื่อเป็นการตอบแทนความภักดีของเจ้า”

“เจ้าค่ะนายหญิง...”

“เรียกข้าคุณหนูเช่นเดิมก็ได้ แต่ถ้าจะให้ดีหน่อย...” หลิวซีซียกยิ้มมีเลศนัย ดวงตาคู่สวยส่องประกายวาวโรจน์เมื่อคิดถึงแผนการร้ายที่จะทำให้นางได้รับการยอมรับและสยบผู้คนในยุคโบราณแห่งนี้ “ต่อไปนี้ให้เจ้าเรียกข้าว่า ‘อี้หลิน’ ข้าจะเป็นหยกที่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ เป็นเทพสงครามผู้ทำลายล้างและล้างแค้นให้คุณหนูของเจ้าเอง”