All Chapters of ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย: Chapter 21 - Chapter 30

------------ดวงใจและทิดต่างสะดุ้งเมื่อได้ยินว่าหมากที่เคยคิดว่าจะใช้แล้วทิ้ง ในตอนนี้กลับกลายเป็นผู้คุมเกมบนกระดาษนี้ไปเสียแล้ว ทั้งหาญยังไม่อธิบายสิ่งใดเพียงผละมือของเด็กสาวออกก่อนจะยกแขนโอบไหล่กระชับกอดมะลิแทน"อย่างที่มะลิว่า กลับกันกูต้องขอบใจมึงด้วยซ้ำที่พามะลิมาหากู"เมียหลายใจได้แต่นั่งอึ้งกิมกี่ เดิมทีหาญจะพึงพอใจในตัวมะลิหรือไม่เธอย่อมไม่สน แต่ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่เดือนหัวใจของหาญจะตกอยู่ในกำมือหลานสาวได้ง่ายดายถึงเพียงนี้"ส่วนเรื่องที่มึงจะหนีตามไอ้ทิดหรือเล่นชู้แอบเอากันนานแค่ไหน รักกันมากมายเท่าไหร่กูไม่สน ที่กูสนมีเพียงอย่างเดียวคือมึงหยามหน้ากูเกินไปอีดวง""ฉะ ฉัน!"ดวงใจสะดุ้งโหยงเบิกตากว้างหวาดกลัว เธอย่อมรู้ดีกว่าใครหากหาญได้คิดจะลั่นไกลปืนใส่ใคร คนนั้นย่อมกลายเป็นศพทุกราย"อย่าทำดวงมันเลยไอ้หาญ!"ทิดเร่งขยับตัวเข้ามาบังร่างดวงใจอีกครั้ง ขณะเดียวกันดวงใจรีบผละแขนแกร่งของทิดออกหวังจะรับผลกรรมตามลำพัง"พี่ทิดออกไป! เรื่องนี้ฉันเป็นคนผิดที่คิดนอกใจ หากมีสักคนที่จะต้องตาย คนนั้นก็คือฉันเอง"ดวงใจแผดเสียงสั่นเครือพยายามผลักร่างทิดออกห่าง ถึงแบบนั้นร่างใหญ่บึกบึนกลับไม่ขยั

_______________ ปั๊ง!"!!!!"เสียงปืนดังลั่นห้องในคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองเป็นบ้านของผู้มีอิทธิพลในแวดวงการเมืองอย่าง ผดุงเดช ชายวัยห้าสิบเจ็ดปีเจ้าของพรรคการเมืองต่ำตมมักใช้อำนาจและเงินทำเรื่องผิดกฎหมาย ชายที่เคยยืนหยัดยืดอกว่าตนนั้นยิ่งใหญ่ทรงอำนาจ ขณะนี้กลับนอนจมกองเลือดสีแดงกลิ่นคละคลุ้งตลบไปทั่วทั้งห้อง โดยบริเวณข้างกายเขานั้นคือเจ้าสาววัยยี่สิบปีผู้มีใบหน้างดงามผิวนวลขาวผ่องนั่งตัวสั่นงันงกสีหน้าตื่นกลัว "อีกเดี๋ยวเธอได้ตามมันไปแต่งงานในนรกแน่""ยะ อย่านะคะได้โปรด!!!"หญิงสาวในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่นก้มหมอบกราบลงกับพื้น ใบหน้าเปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา พลันภาพในอดีตค่อยๆ ฉายขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว เพราะแม่ที่ถูกรถชนตายไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก ส่วนพ่อติดเหล้าติดยาจนต้องไปกู้พวกคนที่ท้ายตลาด สุดท้ายโดนพวกมันเผาบ้านจนวอดวายพ่อตายคาบ้าน ฉันถูกจับมาเพื่อเป็นตัวขัดดอกและใช้หนี้แทนพ่อ และในวันนี้ได้แต่งงานกับไอ้ผดุงอย่างไม่เต็มใจ พอเข้าห้องมันรังแกทำร้ายฉันจนเจ็บปวดไปหมด ยังรู้สึกจุกที่ท้องไม่หาย ขณะที่มันกำลังเอาของน่ารังเกียจเข้ามาในร่างกายฉัน จู่ๆ เสียงกระจกที่หน้าต่างก็แตกออก ปรากฏเ

_____________"จะหนีไปไหนล่ะแม่หนู มาสิมาหาลุงมา เดี๋ยวลุงจะค่อยๆ ใช้มือลูบไล้ช้าๆ ให้แม่หนูมีความสุขเอง มาเร็ว""ยะ อย่าเข้ามานะ!"ร่างเล็กของเด็กสาวพยายามขยับถอยห่าง แต่เพราะเบื้องหลังของเธอนั้นคือโขดหินจะหนีก็ไม่พ้น หรือจะผลักลุงจอมหื่นตรงหน้าก็กลัวว่าจะโดนอาวุธที่ถูกวางไว้บนพื้นนั้นทำร้าย ด้วยความกลัวเธอจึงค่อยๆ ขยับทิ้งระยะห่างเท่านั้น "หึ หรือหนูจะชอบแบบป่าเถื่อน ไม่ว่าจะชอบแบบไหนก็บอกลุงได้ทั้งนั้นแหละ เพราะอีกไม่นานเดี๋ยวเราก็ได้เป็นผัวเมียกันแล้ว"รอยยิ้มโรคจิตแววตาหื่นกามอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาบีบีนึกถึงสามีที่พึ่งไปเฝ้ายมบาลเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วขึ้นมา "กึด!" ไม่เอาแล้วฉันไม่อยากโดนทำร้ายร่างกาย ฉันไม่อยากทำเรื่องแบบนี้กับตาแก่พวกนี้อีกแล้ว ฉันไม่เอา! ไม่ยอม!!"ออกไปนะ!!!""โอ๊ย!!!"ตาแก่มีอายุถูกหญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำขาดวิ่นผลักจนล้มหงายหลังไปกับพื้น ขณะเดียวกันบีบีพยายามวิ่งหนีออกจากจุดเกิดเหตุอย่างสุดชีวิต "ต้องหาทาง แฮ่ก! ต้องหาทางกลับไปหานักฆ่าคนนั้นให้ดะ---โอ๊ย!!"ร่างหญิงสาวล้มถลาไปกับพื้นเมื่อถูกชายแก่ยิงเข้าที่ต้นขาด้วยปืนลม ทำเอาเธอเจ็บแสบจนต้องล้มลงกับพื้น "

__________________"อย่าดัง!"เสียงแหบพร่าของชายคนดังกล่าวทำเอาร่างหญิงสาวสะดุ้งโหยง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อมองหน้าชายไม่ทราบชื่อชัดๆ อีกครั้งผ่านเชิงตะเกียงข้างโขดหินสาดส่องเข้ามาบีบีต้องตกใจขึ้นอีกครั้ง"เมื่อกี้มันวิ่งไปทางไหนวะ?""จะไปรู้เหรอ ป่านนี้ไม่ล้มตายในลำธารไปแล้วเหรอ""มีที่ไหนแหกตาดูสิวะ""แล้วจะเอาไงต่อ กลับไปทั้งแบบนี้เลยไหม""ก็คงต้องแบบนั้น เตรียมโดนนายจับทำกระสอบทรายได้เลย""ทำไงได้วะ"เสียงของชายซึ่งดังอีกฝั่งของลำธารปรึกษาพูดคุยด้วยความร้อนใจ แม้จะไม่รู้เรื่องทั้งหมดบีบีก็พอจะรู้เรื่องคร่าวๆ จากเนื้อหาบทสนทนา พี่ซันคงหนีคนพวกนั้นมาสินะ แต่จากที่ดูหน้าพี่เขามีเหงื่อเต็มไปหมด แถมมือที่ปิดปากฉันไว้เองก็เหมือนกันคงจะหนีมาไกลเลยสินะ ทันทีที่คนพวกนั้นเงียบหายไปสิ่งแรกที่เขาทำกลับผลักฉันจนล้มลงกับพื้น "พะ พี่!""เธอเคยพูดเองนี่ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน ตอนนี้ได้เวลาของเธอแล้ว""!!!"แววตาฉายอาการหื่นกระหายชัดเจนเขาพูดพร้อมก้มลงจูบไซร้ยังลำคอระหงหญิงสาว ฝ่ามือทั้งสองของนักฆ่าเองเริ่มขยับเลื่อนไล้ไปตามลำตัวส่วนเว้าโค้ง เขาหยุดบีบคลำคลึงส่วนใหญ่ล้นมือ เฟ้นมันอย่างรุ

_______________ยามเช้าในบ้านกลางป่า สถานที่เงียบสงบและอบอุ่นถือได้ว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิตของหญิงสาวหม้ายผัวตายอย่างบีบี เธอในชุดเดรสขาวยาวมาคลุมเข่า สวมหมวกคาดผมลายลูกไม้สีครีมเข้าชุด เธอเดินนวยนาดชมดอกไม้ป่าและพืชผักสวนครัวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม "วันนี้ก็โตขึ้นอีกแล้ว อีกไม่นานก็เก็บไปทำอาหารได้แล้ว" เธอนั่งประคองผลมะเขือเทศสีเขียวซึ่งยังไม่สุกงอมดีด้วยรอยยิ้ม เอ่ยพูดคุยกับมันราวกับสหายที่รู้ใจ ก่อนจะเดินไปเก็บใบกะเพราเขียวขจีที่มุมสวน โดยทุกท่าทีทุกอิริยาบถนั้นอยู่ในสายตาของชายเจ้าของบ้าน ซันในมือถือแก้วกาแฟดำยืนมองร่างหญิงสาวซึ่งเดินชื่นชมผลผลิตจากมือตัวเองด้วยรอยยิ้ม บนใบหน้านักฆ่าเลือดเย็นคราวนี้เริ่มเห็นรอยยิ้มจาง คล้ายกำลังเอ่ยชื่นชมร่างบางราวกับเจ้าหญิงท่ามกลางธรรมชาติเพียงลำพัง "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ" ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะให้ยัยนั่นอยู่ด้วย แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีกลับชอบนั่งมองยัยเด็กนั่นตลอดเวลา มองจนติดเป็นนิสัยเวลาออกไปทำงานก็ไม่มีสมาธิเอาซะเลย สุดท้ายต้องทิ้งอาชีพทำเงินนั่นไป และไอ้คนเลวๆ ฆ่าคนอย่างผมมันควรจะมีความสุขได้เหมือ