-----------------"พ่อฉันไปถางหญ้าหน้าป่าช้าให้แล้วนะ" "อือขอบใจ แล้วนั่นเอ็งจะไปไหนวะไอ้เชิด" เชิดที่กำลังยืนแต่งตัวหวีผมอยู่หน้ากระจกหยุดชะงักก่อนจะหันหน้าไปมองผู้เป็นพ่อ สัปเหร่อไชย ผู้มีวิชาทั้งยังเป็นคนเก่าคนแก่ของเหล่าคนเล่นของ "จะออกไปหาอะไรกินที่ตลาด" "กูรู้นะว่ามึงหลงรักอีจันจิ แต่ถ้ามันไม่ใช่ของของเรา ต่อให้เราวิ่งไล่ตามหรือพยายามให้ตายอย่างไรมันก็ไม่ใช่ของของเรา มึงจำคำพ่อไว้" "งั้นเหรอ พ่อคิดอย่างนั้นเองสินะแต่กับฉัน ฉันไม่คิดแบบนั้นต่อให้มันเป็นของของคนอื่นถ้าฉันจะเอา ฉันต้องได้" เชิดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก แววตาหนักแน่นราวกับว่าเขามีความคิดของตัวเองอยู่ในใจก่อนแล้ว ทำเอาผู้เป็นพ่อถึงกับส่ายหัวเดินปรี่เข้าห้องนอนของตนไป "เฮ้อ ก็ชีวิตนี้มันเป็นของมึงกูคงจะห้ามอะไรมึงไม่ได้นอกซะจากเตือนสติ" "........." บ้านกำนันเชนวันนี้ดูเหมือนจะครึกครื้นกว่าทุกวัน คงเพราะปาร์ตี้งานเลี้ยงขอบคุณผู้การเสนาะและครอบครัวถูกจัดขึ้น โดยมีแม่ครัวใหญ่คือเมียกำนันแม่จันทร์และลูกสาวซึ่งเป็นลูกมือคอยช่วยอีกสองคน "จะว่าไปแล้วแม่ลืมไปรดน้ำผักที่สวน จะทิ้งงานตรงนี้ไปก็คงไม่ได้" จันทร์เหมือ
Dernière mise à jour : 2026-05-21
Se connecter
