All Chapters of ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย: Chapter 31 - Chapter 40

_______________"เฮ้ย!" "เลิกตามรังควานกูได้แล้ว ฝากไปบอกนายมึงด้วย ทุกอย่างมันจบตั้งแต่คืนนั้นที่เลือกจะวางยากูแล้ว หากยังไม่ยอมเลิกตามมารังควานกูจะฆ่าทั้งลูกสาว ทั้งมันให้ตายไปอย่างเงียบๆ และไม่ให้ใครรู้ที่ตายหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย" "อึก!!" "พี่ผมว่าเราถอยเถอะ" ชายคนหนึ่งเอ่ยพูดหวังเตือนสติพี่ใหญ่ในกลุ่ม ทุกคนต่างหน้าซีดเผือดราวกับคำขู่นั้นคือคำขู่เอาชีวิตของตน ต่างหวาดกลัวกันอย่างออกหน้าออกตา เพราะทุกคนรู้ดีถึงฉายานักฆ่าไร้จิตวิญญาณของซัน ทำได้เพียงหลบสายตากลายเป็นหมาตัวน้อยต่อหน้าราชสีห์ "ตะ แต่คุณพิชาญบอกว่าให้พาตัวนายกลับไปให้ดะ---" "อยากตายก่อนกลับไปหามันไหม" "!!!" เสียงเย็นยะเยือกแววตาไร้ความปรานีราวกับเห็นชีวิตมนุษย์เป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ทำเอาเหล่าชายฉกรรจ์พากันกลัวจนตัวสั่นงันงกยืนแทบไม่อยู่ "กูไม่รับงานจ้างอีกต่อไป ส่วนเรื่องที่ติดค้างได้จ่ายมันไปหมดแล้วตั้งแต่คืนนั้น ถ้ายังรั้งจะเห็นแก่ตัว หัวกระบาลจะไม่มีที่อยู่แน่" ไม่เพียงแค่คำขู่กรรโชกทว่าสีหน้าแววตาคู่นั้นไม่ต่างอะไรกับปีศาจในร่างมนุษย์ ทำให้ชายร่างใหญ่ต้องยอมศิโรราบหมอบลงกับพื้นราวกับกลัวว่าปีศาจตรงหน้าจะพร

-----------------ตัวเมืองในต่างจังหวัดรถส่วนบุคคลพลุ่งพล่านไม่ต่างไปจากเมืองหลวงแม้แต่นิด ปอนด์ เด็กหนุ่มวัยสิบแปดร่างสูงโปร่งหน้าตาคมคร้ามหล่อเหลาตี๋ขาวเนื้อตัวสะอาดสะอ้านแบบฉบับหนุ่มเมืองกรุง เพราะอากาศร้อนอบอ้าวทำให้ชุดที่ใส่ในวันนี้คือเสื้อกล้ามสีแดงกางเกงขาสั้นสีดำ ด้วยเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลประจำโรงเรียนทำให้ต้นแขน และต้นขาเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนั้นต่างเหลียวมองเป็นตาเดียว "โห หนุ่มน้อยที่ไหนล่ะนั่นหน้าตาหล่อเหลาเอาการ""หนูไม่รู้ เมื่อกี้เห็นลงจากรถทัวร์สายกรุงเทพ ไม่ใช่คนกรุงเทพมาหาใครเหรอ?"สองแม่ลูกพูดคุยขณะเดินผ่าน สายตายังคงมองหนุ่มตี๋ไม่วาง ทว่าดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังพูดถึงตัวเอง เขายังคงจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์คล้ายกับกำลังหาอะไรบางอย่าง ขณะนั้นเองเมื่อเงยหน้ามองขึ้นมาก็พบเข้ากับสองแม่ลูกที่กำลังเดินขึ้นรถยนต์ส่วนบุคคล "ขอโทษนะครับ""จ้า ว่าไงพ่อหนุ่ม"ป้าเอ่ยขานรับยกยิ้มด้วยท่าทีเป็นมิตร ต่างจากลูกสาวที่กำลังขนข้าวของขึ้นรถ เธอมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาตกหลุมรักทั้งยังเขินอายจนต้องเบือนหน้าหันหนี "ป้าพอจะรู้จักหมู่บ้านจั

-------------1 สัปดาห์ต่อมาบ้านปูนท่ามกลางสวนผลไม้ยังคงเงียบสงบเฉกเช่นทุกวัน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วขับขานดั่งทำนองเพลงจากธรรมชาติแสนไพเราะ ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มเมืองกรุงนอนบนเปลญวนสีนวลสะอาดตา ใบหน้าเหม่อมองใต้ร่มไม้ด้วยแววตาสดใสเป็นประกาย นับว่าเป็นการพักผ่อนและเข้าสู่ความสงบอย่างแท้จริง "ผ่านไปแป๊บเดียวนี่ก็อาทิตย์หนึ่งแล้วแฮะ" ตั้งแต่ผมมาอยู่บ้านของป้าจ๋าผมไม่เคยคิดที่อยากจะแตะโทรศัพท์เลยสักนิด มันยังคงถูกปิดเครื่องวางอยู่ในห้องบนหัวเตียงอย่างกับอุปกรณ์ไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับโลหะธรรมดา ชีวิตส่วนใหญ่ของผมมักจะเที่ยวเล่นไปตามสวนผลไม้พื้นที่รอบบ้านของป้าจ๋า บางวันเบื่อๆ ก็ไปตกปลาที่คลองหลังสวน หรือบางวันอยากออกไปเที่ยวก็มักจะขอให้ป้าจ๋าพาเข้าไปในตัวจังหวัดเที่ยวเล่นตามห้างสรรพสินค้าเล็กๆ หลังจากนั้นก็จะกลับมากินข้าวฝีมือป้าจ๋าที่บ้านก่อนจะหมดวันไป ชีวิตของผมวนเวียนอยู่เท่านี้แต่แปลกที่ผมชอบมันเอามากๆ จนคิดที่อยากจะอาศัยอยู่ที่นี่ แต่ก็นะนั่นมันแค่ความคิดลึกๆ ในใจก็เท่านั้น เพราะในความเป็นจริงผมคงจะต้องไปแต่งงานกับคู่หมั้นที่ย่าเป็นคนหาเอาไว้ให้ "เฮ้อ ให้ตายสิเราคงจะหนีไปแบบนี้ตลอดช

------------"ปอนด์จะช่วยหรือไม่ก็ได้ แต่ป้าอยากบอกก่อนที่ทุกอย่างมันจะเกิดขึ้น""ครับ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรผมจะรอฟังจากป้าจ๋า" "ความจริงแล้วอีกหนึ่งอาชีพเสริมของป้าคือ sex creator" "!!!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมภายในพื้นที่ห้องอีกครั้ง อีกหนึ่งอาชีพเสริมของแม่หม้ายขี้เหงาคือช่องทางการทำเงินจากออนไลน์ ด้วยอารมณ์ของสาวหม้ายที่ยังพลุกพล่านจนเต็มเปี่ยมจิ๊จ๋าจึงตัดสินใจเข้าสู่เส้นทางนี้ โดยช่องทางของเธอมักจะโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับการช่วยตัวเองซะส่วนใหญ่ มักจะสวมใส่หน้ากากเพื่อปกปิดใบหน้าของตัวเอง เรียวมือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเองนักก่อนจะหยิบขึ้นมากดเข้าอะไรบางอย่างและส่งมันให้กับหนุ่มหน้าตี๋บนร่าง "นะ นั่น" "ใช่ป้าเอง และเรื่องนี้ปอนด์เป็นเพียงคนเดียวที่ได้รู้" พลันสีหน้าของเด็กหนุ่มแม้จะนิ่งไร้การตอบสนอง เขาไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี ไม่รู้ว่าควรจะถามไถ่ซักไซ้ให้มากความหรือจะจบบทสนทนาเพียงเท่านี้ ไม่ทันที่ปอนด์จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นร่างเล็กค่อยๆ ยันตัวออกจากใต้อาณัติ ระบายยิ้มมุมปากอย่างใจเย็นก่อนจะปิดโทรศัพท์วางไว้บนหัวเตียงดังเดิม "ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ป้าก็แค่อยากให

---------------ท่ามกลางสวนผลไม้ในช่วงบ่ายคล้อย แสงแดดสาดส่องเล็ดลอดผ่านกิ่งก้านใบ ร่างสูงโปร่งนักกีฬานั่งพิงบริเวณโค่นต้น โดยในมือถือโทรศัพท์มือถือกำลังตรวจเช็คความเคลื่อนไหวของคนในครอบครัวผ่านสื่อโซเชียล สายตาไปสะดุดเข้ากับข้อความของคุณย่าที่ถูกส่งเข้ามาอย่างพอดิบพอดี"ย่า..." ในข้อความบอกว่าเจอตัวผมแล้ว และให้รีบกลับไปไม่งั้นจะมาตามถึงที่ "เหอะ ก็แค่ข้อความข่มขู่เพียงเท่านั้น ย่าใช้ไม้นี้จนผมไม่เชื่อแล้ว" เด็กหนุ่มไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ทุกครั้งที่เขาหนีหน้าคุณย่ามักจะใช้วิธีนี้ตามหาเขาตลอด และครั้งนี้เองก็เช่นกัน เด็กหนุ่มในโอวาทจะขอไม่ยอมอีกต่อไป ปอนด์เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงอีกครั้ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ "เอาเถอะ อะไรจะเกิดก็เกิดแต่เราจะอยู่ที่นี่ต่อไป จนกว่าจะอยากกลับไปเอง" คิดได้ดังนั้นร่างนักกีฬาเดินด้วยท่าทีกระฉับกระเฉงตรงกับบ้าน หวังจะไปขับรถมอเตอร์ไซค์เล่นรอบหมู่บ้านเช่นทุกครั้งที่รู้สึกเบื่อหน่าย เมื่อวานนั้นเองกลับไปเจอเข้ากับรถของลูกสาวป้าร้านขายของชำ เธอขับตรงเข้ามาก่อนจะจอดลงเบื้องหน้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากปอนด์นัก"ก็คิดว่าหนุ่มหล่อที่ไหนมา