ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

------------------เสียงเครื่องรถจักรยานยนต์คันเก่าดังกระหึ่มฝ่าความเงียบของถนนลูกรังที่ตัดผ่านป่าละเมาะห่างไกลหมู่บ้านแสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนถนนดินแดงร้อนระอุ ฝุ่นคลุ้งกระจายไปตามจังหวะการบิดคันเร่งของชายหนุ่มร่างหนาในชุดข้าราชการสีกากีหาญ ชะลอรถลงเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งผิดปกติข้างทาง "เฮ้ย นั่นมันคนนี่หว่า"ร่างของชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพงหญ้า ข้าราชการหนุ่มป้ายแดงผิวเข้มรีบดับเครื่องกระโดดลงจากรถพุ่งเข้าไปดูด้วยอาการตกใจ "นะ น้าเป็นใครมาจากไหนล่ะเนี่ย!!""แค่ก! แค่ก!!"ทันทีที่เขาพลิกร่างนั้นขึ้นมา หาญถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นแผลฉกรรจ์ที่ถูกยิงเข้ากลางอก เลือดสีข้นไหลซึมจนเปื้อนพื้นดินแดงเป็นวงกว้าง"น้า! น้าทำใจดี ๆ ไว้ ใครมันทำน้ามาเนี่ย""อึก! เฮือกก"ชายแปลกหน้าคนนั้นพยายามพะงาบปากหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก ตาของเขาส่วนหนึ่งเหลือบมองชุดข้าราชการที่หาญสวมอยู่ มือที่สั่นเทาและชุ่มไปด้วยเลือด คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชายหนุ่มแน่นจนเลือดเปื้อนแขนเสื้อสีกากี"กู กูคงไม่รอดแล้ว" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พวกมันตามฆ่า กูหนีมันไม่พ้น""น้าอย่าเพิ่งพูดมาก

-----------------ท้องฟ้าสลัวยามเย็นบนถนนลูกรังดินแดงรถกระบะของผู้ใหญ่หาญขับแล่นตรงไปยังตัวอำเภอ โดยข้างกันนั้นคือเมียดวงใจเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดจาสิ่งใด บรรยายกาศบนรถจึงดูอึดอัดไม่น้อยมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ทำงานเท่านั้น ไม่นานรถเริ่มเข้าสู่หมู่บ้านผู้คนคึกคักอย่างเห็นได้ชัด แต่ปลายทางของทั้งคู่นั้นไม่ใช่ร้านค้าขายข้างทางกลับเป็นสถานีรถไฟที่อยู่ไม่ไกลนั้นต่างหากความเร็วรถชะลอตัวเมื่อถึงหน้าสถานีรถไฟ แสงไฟสลัวจากทางเข้าทำให้ดวงใจได้เห็นเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ทว่ารูปร่างผิวพรรณและหน้าตากลับคล้ายคลึงกับพี่สาวเธอราวกับแกะแบบกันมา"นั่นใช่..."ดวงใจไม่รอผัวกลับรีบเดินเข้าไปประชิดถามหญิงสาวซึ่งมีสีหน้าหม่นหมองในทันที"น้าดวงใจเหรอจ๊ะ""ยัยมะลิ!"ที่แท้หญิงสาวร่างอิ่มนวลตรงหน้าก็คือหลานสาวเพียงคนเดียวของเธอนั้นเอง ด้วยความดีใจดวงใจรีบปรี่เข้าไปโอบกอดร่างหญิงสาว"โธ่ หลานน้ามารอนานแล้วเหรอ"หญิงสาวพยักหน้ารับคล้ายจะร้องไห้ออกมาได้ตลอดเวลา เธอโอบกอดน้าสาวแน่นราวกับกลัวว่าญาติเธอเพียงคนเดียวจะจากไปอีกคน ฝ่ามือเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นแม้จะพึ่งเจอกันครั้งแรกของดวงใจค่อย

--------------บนโต๊ะอาหารเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน ทว่าความเงียบนั้นเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อสายตาของผู้ใหญ่หาญลอบมองไปยังร่างอิ่มนวล ของเด็กสาววัยสะพรั่งที่นั่งฝั่งตรงข้าม ยามที่มะลิขยับกายยกแขนตักกับข้าว คอเสื้อคอกระเช้าเว้าลึกก็เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่เบียดชิดกันจนเด่นชัด ดึงดูดสายตาเฒ่าหัวงูให้ดำดิ่งลงในห้วงกามาจนถอนตัวไม่ขึ้น"อึก"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอร้อนจากแดดเที่ยงวัน หรือเพลิงกามที่กำลังสุมในอกกันแน่ เหงื่อเม็ดผุดพรายไปทั่วใบหน้าคมคร้ามและแผงอกหนา จนเสื้อยืดสีขาวตัวบางเปียกชื้นแนบเนื้อ ต่างจากร่างอิ่มตรงหน้า เธอยังคงดูนิ่งเฉยราวกับไม่รู้ตัวว่าปทุมถันคู่สวยกำลังถูกสายตาของน้าเขยแทะโลมอย่างไม่คิดปิดบัง"ลุงจ๊ะ หนูขอน้ำหน่อยนะ"มะลิไม่รอคำตอบ เธอเอี้ยวตัวยืดแขนเรียวเล็กข้ามโต๊ะมาเพื่อคว้าขันน้ำเงินซึ่งวางอยู่ใกล้หาญ ทว่าจังหวะที่เธอโน้มตัวลงมานั่นเอง คอเสื้อที่กว้างอยู่แล้วกลับทิ้งตัวดิ่งลงจนเผยให้เห็นเนินอกสล้างขาวผ่องสั่นไหว มันถูกเสื้อในสีขาวโอบอุ้มกอบกุมเอาไว้จนเกือบล้นทะลักออกมา"เอือก!"ภาพตรงหน้าทำเอาความร้อนรุ่มในกายหลั่งไหลลงไปกองยังมังกรยักษ์ กลางกายแข็งข

--------------"เอ็งมันน่านักมะลิ ในเมื่ออยากจะอาบน้ำกลางวันแสก ๆ แบบนี้ ลุงก็จะช่วยล้างเนื้อล้างตัวให้เอ็งเอง" หาญไม่ได้รีบร้อนก้าวลงไปในทันที เขาหยุดยืนตระหง่านอยู่ริมตลิ่งพลางส่งยิ้มหวานเยิ้มจ้องมองเนินอกที่โผล่พ้นน้ำตาเป็นประกาย ลิ้นร้อนตวัดเลียริมฝีปากที่มีเคราเข้มพาดผ่านอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของเด็กสาว "อึก"มะลิถึงกับสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากหลุดออกจากอกทำเอาเธอหายใจติดขัด ใจสาวน้อยเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เรือนร่างที่อิ่มนวลแม้จะแช่อยู่ในน้ำเย็นเฉียบ ทว่ากลับร้อนรุ่มประหนึ่งมีกองไฟสุมในกาย ท่าทีที่น่าเกรงขามผสมสายตาหยาบโลนของน้าเขยในยามนี้ มันช่างดึงดูดจนเธอไม่อาจละสายตา"หึ" คิดว่าหนูจะกลัวเรอะ ไม่มีทางเด็กสาวขยับยิ้มพราย ดวงตาหยาดเยิ้มจ้องมองไปยังบางอย่างที่มันกำลังขยับอยู่ใต้เป้ากางเกง พลางเอ่ยเรียกเสียงกระเส่ายั่วเย้า"ถ้าอยากจะช่วยล้างตัวให้หนูนักก็ลงมาในน้ำสิจ๊ะลุงหาญ หนูรอให้ลุงมาช่วยอาบน้ำอยู่นานแล้ว""กึด!!!"เสียงฟันขบแน่นจนขึ้นสันกรามคม แม้จะพยายามหยั่งเชิงเพื่อดูท่าทีของสาวน้อยหน้ามนทว่ากลับเป็นเขาเองที่โด

-------------ใต้ถุนเรือนไทยยามโพล้เพล้ดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสามซึ่งนั่งล้อมวงกินข้าวอยู่บนโต๊ะไม้"เมื่อตอนเที่ยงหายไปไหนมามะลิ น้าเรียกหาไม่เห็น" ดวงใจเอ่ยถามพลางตักแกงส้มลงชาม".........."มะลิชะงักมือบางที่ถือช้อนเล็กน้อย เด็กสาวพยายามข่มสีหน้าแววตาให้เป็นปกติเหมือนทุกที "หนูไปป่ากล้วยข้างกอไผ่หลังเรือนมาจ้ะน้า เห็นกล้วยมันสุกคาต้นเลยว่าจะไปสอยลงมา""งั้นรึ ถึงว่าล่ะน้ากลับมาไม่เห็นใครสักคน สำรับข้าวปลาก็วางทิ้งไว้ไม่ได้เก็บ"หาญที่นั่งเคี้ยวข้าวเงียบ ๆ รีบแก้ต่างช่วยหลานขึ้นมาเสียงเรียบ "พี่ก็รีบออกไปดูน้ำที่นา น้ำมันไม่เข้ากลัวข้าวจะตายเสียก่อน เลยลืมเก็บสำรับให้เอ็ง"น้าเขยเหลือบสายตาคู่คมมองไปทางหลานเมีย แววตาคู่นั้นช่างแพรวพราวราวกับมีแผนในใจ ก่อนจะพูดต่อเสียงพร่า "พอไปดูถึงได้รู้ ว่าน้ำมันท่วมนาจนล้นไปเสียแล้ว""อึก!"มะลิสะดุ้งสุดตัว แก้มสาวแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู หล่อนก้มหน้ามองชามข้าวเลี่ยงสายตาที่จ้องจะกินเธอไปทั้งตัวอีกครั้ง คำว่าน้ำท่วมนาของหาญ ทำเอาเด็กสาวคิดถึงภาพเหตุสวาทบนปากโอ่งขึ้นมาจนใจสาวน้อยเริ่มสั่นระรัว"พรุ่งนี้น้าต้องไปช่