All Chapters of ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย: Chapter 61 - Chapter 70

--------------แสงสว่างสาดส่องผ่านผ้าม่านขาวนวลเข้ามา พื้นไม้สะท้อนแสงแดดยามสายดูอบอุ่นตา บนพื้นห้องเกลื่อนไปด้วยชุดนอนและซับในของเจ้าของห้อง เช่นเดียวกับบนเตียงร่างเล็กเปลือยเปล่านอนคว่ำหน้ายังคงหลับลึกอยู่ในห้วงนิทรา "พี่แนนตื่นหรือยังคะ?" "อือ" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าห้องพัก ทำให้นิแนนเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย "พี่แนนสายแล้วนะคะ ไม่สบายหรือเปล่า! ให้หนูไปบอกผู้ใหญ่เจตให้เอาไหม!?" "!!!" ได้ยินชื่อของชายที่ทำให้เธอหมดสภาพเข้า ร่างเล็กยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไม่อิดออดทำให้ความเจ็บปวดบริเวณจุดกึ่งกลางของร่างกายมันแล่นเข้ามาแทนที่ความอับอาย "โอ๊ย! ยังรู้สึกเจ็บระบมอยู่เลย" "พี่แนนเดี๋ยวนะ---""เปีย! พี่ไม่เป็นไรพี่พึ่งตื่นน่ะ เดี๋ยวอีกสักพักออกไป" "ค่ะ งั้นหนูจะรอที่ศาลาริมน้ำนะ""โอเค ขอบใจมากนะ" เสียงฝีเท้าของเปียเดินหายไป ทิ้งไว้เพียงร่างเล็กในชุดวันเกิดนั่งนิ่งบนเตียง สายตากวาดมองไปรอบๆ ตัว คราบเปรอะของสารพิษแห้งกรังอยู่บนหน้าท้อง และหน้าอกไหนจะทิ้งร่องรอยไว้ที่ผ้าปูเตียง อีกทั้งรอยคิสมาร์คสีกุหลาบบนเนินถัน ทุกอย่างเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นก

---------------บึงน้ำขนาดใหญ่หลายสิบไร่เป็นบึงเก่าแก่ของหมู่บ้าน รอบบริเวณบึงน้ำมีระบบนิเวศหนาแน่นทั้งต้นไม้และในน้ำ เป็นสถานที่ที่เหล่าชาวบ้านต่างช่วยกันดูแลรักษามารุ่นต่อรุ่น โดยรอบๆ บึงนั้นจะมีศาลาไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เป็นจุดให้พักผ่อนอยู่หลายแห่ง แต่ศาลาที่สวยที่สุดเห็นจะเป็นศาลาไม้อยู่ท้ายบึง เพราะทำให้เห็นบึงกว้างได้อย่างชัดเต็มตา "ไม่แปลกใจเลยนะคะ ทำไมชาวบ้านถึงได้พยายามอนุรักษ์รักษาบึงแห่งนี้เอาไว้" "ทำไมล่ะครับ" ผู้ใหญ่เจตซึ่งนั่งอยู่ข้างกันนั้นเอ่ยถามขึ้นพลางละสายตาจากบึงจ้องมองเรือนหน้าพริ้มเพราของนิแนนแทน "สวยค่ะ มันสวยร่มรื่นตาแถมยังสงบ ได้เห็นฝูงนกบินผ่านไปมา บ้างก็เกาะอยู่ตามกิ่งไม้ต้นไม้ แถมในน้ำยังมีฝูงปลาแหวกว่ายโชว์บนผิวน้ำอีก กลางบึงก็มีกอบัวหลากหลายสีสัน ฉันคิดว่าที่นี่เหมาะที่จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกหนึ่งที่เลยนะคะ ^^ " ร่างเล็กอธิบายพลางยิ้มหวานออกมาอย่างไม่รู้ตัว เส้นผมเมื่อถูกสายลมผ่านพัดมันปลิวไสวเรียวนิ้วของเธอเกี่ยวกระชับมันทัดขึ้นหู เมื่อเรียวหน้าหวานพริ้มหันมามองราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนหัวใจของผู้ใหญ่ที่เคยด้านชาเหมือนโดนต้องมนต์ ให้จับจ้องมองไปยังใบ

--------------"ผะ ผู้ใหญ่" "พี่เจต เรียกพี่เจตสิ ฟังแล้วมันรื่นหูกว่าเยอะเลย" "พี่เจตขา~" ร่างเล็กไม่อาจกลั้นเสียงได้อีกต่อไป เธอแอ่นอกขยับสะโพกตอบรับสัมผัสหยาบกร้านอย่างจงใจ เรียวมือยกยันลาดไหล่แกร่งเม้มริมฝีปากกลั้นเสียงครวญคราง ขณะเดียวกันปลายนิ้วแกร่งยังคงรังแกนิแนนไม่หยุดหย่อน จนเธอต้องก้มตัวเข้าไปโอบกอดร่างหนาไว้แน่น "แฮ่ก! มันเสียว" "รู้ เพราะที่แนนทำอยู่ตอนนี้พี่ก็เสียวไม่ต่างกัน" คำพูดของผู้ใหญ่ทำให้หญิงสาวได้สติ แท้จริงที่เธอกำลังขยับเขยื้อนตัวหนีสัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้ว แก้มก้นได้บดเบียดหอกยาวจนมันเริ่มตื่นตัวขยับขยาย"มะ มัน" "ลองดูไหมล่ะ ลองทักทายมันหน่อยสิ" แม้เจ้าของจะไม่เชื้อเชิญแต่ในหัวของหญิงสาวก็คิดที่จะเย้าหยอกเจ้าหอกยาวอยู่แล้ว เธอค่อยๆ เคลื่อนตัวลงจากตาแกร่งขยับลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น จัดการปลดสิ่งกีดขวางออกจนสิ้นคว้าเจ้าหอกยาวหัวเห็ดออกมาสาวรูดเช็ดทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น "อื้อ! อ๊า" เสียงแหบพร่าคำรามเมื่อหญิงสาวตรงหน้าทำความสะอาดด้วยฝ่ามือถูกจุดสยิว เจ้าห่อยาวที่เคยแข็งขื่ออยู่แล้วกลับยิ่งผงาดเมื่อถูกนิแนนใช้ริมฝีปากรูดช่วยทำความสะอาดอีกแรง "

---------------ห้องพักของนิแนนถูกใช้เป็นสถานที่ประชุมขนาดย่อมระหว่างเธอและผู้ใหญ่เจต ร่างหนาในเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาก๊วยสีกรมชุดพร้อมนอนนั่งกอดอกบนเก้าอี้ไม้สีทอง ข้างกันนั้นคือนิแนนในชุดนอนเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นธรรมดาทั่วไป ทว่าเมื่ออยู่บนร่างของเธอแล้วกลับเปร่งประกายราวกับหุ่นแบบจำลอง สายตาทั้งสองจดจ่อไปยังหน้าจอแล็ปท็อป ซึ่งบนนั้นคือเพจที่นิแนนสร้างเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เธอเสนอข้อตกลงที่จะช่วยหมู่บ้านแห่งนี้ จนถึงตอนนี้มีผู้ติดตามหลักหมื่นคนภายในระยะเวลาเกือบเดือน"นี่เป็นผู้ติดตามจากเพจ ยังไม่รวมจากช่องทางอื่นๆ ถ้ารวมกันแล้วคงคร่าวๆ ที่สามถึงสี่หมื่น แถมยังมีคนสนใจจองห้องพักเข้ามาเรื่อยๆ อีกด้วยค่ะ เราคงต้องเร่งแผนเปิดโฮมสเตย์ และการจัดการกับกิจกรรมที่เตรียมเอาไว้ด้วย ทางที่ดีควรจะแต่งตั้งให้เจ้าของสถานที่เป็นหัวหน้าในส่วนนั้นๆ และมีลูกบ้านคนอื่นๆ ที่เข้าไปช่วย..." ระหว่างการนำเสนองานของอดีตผู้จัดการฝ่าย เธอมีสีหน้าและแววตาที่มุ่งมั่นตั้งใจเด็ดเดี่ยวกว่าครั้งไหนๆ หารู้ไม่ว่าสีหน้าเหล่านั้นของเธอ ทำให้สมาธิของผู้ใหญ่เจตไม่มั่นคง ฉะฉาน เด็ดขาด วางแผนเป็นขั้นตอน นี่สินะคนที่ม

-----------------"เสียมารยาทอีกแล้วนะตาทิว!""โอ๊ย!!!"ฝ่ามืออรหันต์จาก มยุรา ผู้เป็นแม่ฟาดลงยังไหล่แกร่งของลูกชายเพื่อเรียกสติ สองแม่ลูกส่งเสียงดังลั่นบ้านเฉกเช่นทุกวัน โดยมีแขกหน้าเหวี่ยงนั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาก่อนแล้ว "ไม่ไหวหรอกพี่มยุรา เจ้าตัวไม่มีความกระตือรือร้นสักนิด หนูไม่รู้จะช่วยอย่างไงเหมือนกัน""อะ เออคือเจ้าเด็กคนนี้พึ่งตื่นนอนน่ะ สมองคงไม่เข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่ใจเย็นก่อนนะญาริน ^^""อะ โอ๊ย!"พูดโน้มน้าวสาวหม้ายบ้านตรงกันข้ามพร้อมหยิกเนื้อบริเวณเอวลูกชายไปด้วย หวังให้ลูกชายได้สติและกล่าวคำขอโทษ ทว่าดูเหมือนจะช้าเกินไปแล้วญารินกลับยืนขึ้นลอบมองไปยังชายหนุ่มหน้าหล่อยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "พ่อหนุ่ม ขืนยังนอนตื่นสายอยู่แบบนี้อนาคตก็แย่กันพอดี รู้หรือเปล่าแม่ของนายพยายามมากแค่ไหนกว่าจะเกลี้ยกล่อมฉันมาที่นี่น่ะ""ใครจะไปรู้"ทิวเอ่ยตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ ก็ใครมันจะไปรู้จู่ๆ โดนลากตัวออกจากที่นอนหน้าตาก็ยังไม่ได้ล้าง บอกกล่าวสักคำก็ไม่มี "ทิวพี่ญารินน่ะเคยเป็นติวเตอร์สอนภาษามาก่อน""หะ ห๊ะ!" ใครจะไปเชื่อ มนุษย์ป้าชอบคุยโอ้อวดจะตายอาจจะกุเรื่องขึ้นมาหลอกแม่เพื