All Chapters of ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย: Chapter 81 - Chapter 90

---------------สงบสติอารมณ์ไม่นานร่างหนาของครามเริ่มขยับเอนตัวพิงโซฟา เงยหน้าขึ้นมองเพดานด้วยแววตาหม่นหมอง"ก็นั่นแหละ แม่เลี้ยงแอบทำร้ายร่างกายฉันมาโดยตลอดเป็นเวลาเกือบปี กว่าพ่อจะรู้ตัวทำเอาฉันเกือบตาย""กะ เกือบตาย! นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะ""ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับพ่อแล้วมันไม่มีอะไรใหญ่ไปกว่าเรื่องงาน"น้ำเสียงเย็นชาผ่านแววตาสั่นไหวบ่งบอกว่าด้านในเขาบอบช้ำไม่น้อย ความเกลียดชังในใจที่มีต่อเขาของอิงโกะตอนนี้มันเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นความน่าสงสาร"คืนวันนั้นพายุเข้า แม่เลี้ยงสั่งให้ฉันออกไปนั่งตากฝนที่หน้าบ้านตั้งแต่ช่วงเย็นจนถึงดึกเหตุเพราะว่าฉันแอบกินช็อกโกแลตในตู้เย็น ซึ่งช็อกโกแลตนั่นพ่อฉันเป็นคนซื้อให้ แต่เธอกลับโมเมว่านั้นเป็นของของเธอ สุดท้ายก็โกรธจัดตบตีฉันหลายต่อหลายครั้งก่อนจะไล่ให้ออกไปนั่งตากฝนอยู่นอกบ้าน""ยัยแม่มด!"เห็นท่าทีที่มีใครสักคนโกรธแทนตัวเองเข้าครามพลางยกยิ้มด้วยความรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก คงเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยปริปากบอกใคร แม้แต่ครอบครัวฝั่งแม่เมื่อได้ปลดล็อกประตูซึ่งถูกผลึกทำให้ความหนักอึ้งนั้นเบาบางลง "เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นไปหมด ฉันกลัวจนตัว

---------------"อาเธอเก่งมากเลยนี่อิงโกะ อื้มม นอกจากจะสวยแล้วยังลีลาดีไม่เบา ฉันชักจะติดใจเธอแล้วสิ" เสียงแหบพร่าพร่ำเอ่ยขณะที่เอวหนายังคงโยกสอบบ้องใหญ่เข้าออกโพรงปากนุ่มด้วยความถี่ ทว่าความหวังของอิงโกะดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะขณะนี้มันกลับขยายตัวยืดยาวใหญ่มากกว่าเดิมซะอีก ท้ายที่สุดความปรารถนาเดินทางมาถึงจุดจบร่างหนาสอบเอวกระแทกส่วนแข็งระรัวจนผลิน้ำคาวสีขุ่นพุ่งกระฉูดล้างคอแทนคำขอบคุณที่เธอได้ช่วยปลดเปลื้องความใคร่"แฮ่ก! นี่นายจงใจจะฆ่าฉันหรือไง" ทันทีที่เธอกลืนสารพิษสีขุ่นลงคอไม่วายรีบเอ่ยพูดแทรกขึ้นมาถึงสิ่งที่เธออัดอั้นอยู่ในใจ ดูเหมือนชายบ้าอำนาจไม่ได้ฟังกันอีกแล้ว เขาแทรกตัวลงไปนั่งใจกลางความเป็นหญิงขยับตัวจ่อปลายหยักบ้องใหญ่เตรียมเปิดฉากทำการแสดงรสสวาทแสนเร่าร้อน "ใจเย็นสิครับคนสวย หลังจากนี้ต่างหากคือของจริง อ๊า!" "กึด!!!" เจ็บ จุก หูอื้อหน้าชาไปหมด เพราะไอ้บ้องใหญ่มันใหญ่โตเกินชาวบ้านชาวเมือง ทำเอาทางเข้าถ้ำถึงกับบีบตัวรัดรู้สึกเหมือนจะฉีกขาดได้ทุกเมื่อ เอวหนาสอบกระแทกแทรกแก่นกายหยาบเข้าไปจนสุดตัวพลางขยับร่างหนาทาบทับร่างเล็กอย่างเชื่องช้า ใบหน้าทั้งสองจ่อห่างกันเพียงน

--------------ในค่ำคืนอันแสนสงบเช่นเดียวกันกับทุกวัน ในตอนนี้เด็กกำพร้าหน้าสวยก้าวเท้าเข้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง สถานที่แห่งนี้ทั้งหรูหราและดูร่มรื่นตาในเวลาเดียวกัน ร่างเพรียวบางไร้ซึ่งแว่นปกปิดใบหน้าในชุดเดรสสีขาวย่างกายเข้ามาพร้อมหลานชายคนโตอย่างคราม เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่สูงลิบตาทำเอาเธอถึงกับรอบกลืนน้ำลาย "อึก" เหมือนวังที่เคยเห็นในหนังเลยแฮะ ไม่คิดว่าจะมีใครสร้างบ้านหลังใหญ่โตถึงเพียงนี้มาก่อน "นี่ไหวหรือเปล่า เรากำลังจะเดินเข้าไปในห้องอาหารนะ" "วะ ไหวสิ!" หลังจากตกลงคบกับครามได้ไม่นานก็ถูกคุณตาเชิญให้มาทานอาหารด้วยกัน ฉันทั้งเกร็งทั้งกลัวแต่เพราะมีคนคอยให้กำลังใจจึงได้กล้ามาถึงตรงนี้ "งั้นเข้าไปกันเถอะ ทุกคนคงรอกันแล้วล่ะ" "อื้ม ^^ " ห้องอาหารห้องใหญ่ใจกลางนั้นคือโต๊ะอาหารที่ยาวจุคนได้หลายสิบคน แม้จะใหญ่โตแต่กลับมีคนที่ใช้โต๊ะเพียงไม่กี่คนเท่านั้น"มากันแล้วหรอ" ชายมีอายุซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยทักทายหลานชายและหญิงสาวข้างกายด้วยสีหน้าสดใส เช่นเดียวกับเหล่าลูกสาวลูกชายที่นั่งอยู่ข้างกัน "ตากำลังถามหาเราอยู่เลย" "นั่นเหรอแฟนของครามน่ะ สวยไม่เบาเลยแฮะ" "ครั

---------------"พี่นิดาอยู่บ้านหรือเปล่านะ?"เวลาในตอนนี้ก็บ่ายโมงไปแล้ว บ้านนิดาเงียบกริบแบบนี้เช่นทุกวันชายหนุ่มหน้าตี๋ชะโงกผ่านกำแพงยังไม่พบร่างเจ้าของบ้าน เขาไม่รอช้ากระโดดผ่านกำแพงเข้ามายังบ้านหม้ายสาวตามใจคิด หันมองซ้ายขวาก็ไม่ปรากฏพบร่างเธอเลยแม้แต่น้อย "อยู่ไหนนะ หรือว่าออกไปข้างนอก"ระหว่างคิดไคล์หันมองเช็ครถบริเวณหน้าบ้านยังคงเห็นมันจอดเอาไว้ จึงการันตีได้ว่าเจ้าของบ้านคงอยู่ที่ไหนสักแห่งของบ้านหลังนี้ ชายหน้าตี๋ถือดีเดินเข้าบ้านทันใด "พี่นิดาอยู่ไหมครับ?"ในบ้านสะอาดสะอ้านเรียบร้อยทั้งรอบบ้านยังมีแจกันดอกไม้นานาชนิดถูกจัดแจงวางโดยรอบทำให้รู้สึกสบายตา ภายในบ้านหอมดอกไม้อ่อนๆ กลิ่นตลบอบอวลเต็มไปหมด แต่ที่เด็ดเห็นจะเป็นรูปภาพแต่งงานระหว่างเธอและอดีตสามี ชายหนุ่มร่างสูงยืนจ้องมองอยู่นานด้วยสายตาเรียบเฉย "ลุงครับ ผมจริงจังกับเมียลุงนะผมอยากดูแลเมียลุงจริงๆ""หื้ม? เสียงใคร"เป็นจังหวะเดียวกันกับนิดาที่เดินลงบันไดมาเพราะได้ยินเสียงเรียกของใครบางคนแว่วเข้าไปถึงในห้องน้ำ แต่เมื่อมองลงมาพบเข้ากับร่างชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงไปยังโซฟา "!!!"เธอตกใจพลางนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้ทำการล็อ

-------------"ใช่ใจจริงแม่ก็ไม่อยากไปนักหรอก กลัวว่าลูกชายจะเหงา" ดอกแคเดินตรงเข้าไปโอบกอดลูกชายขณะที่ไคล์กำลังนั่งเล่นเกมในมือถือกับเพื่อนๆ "ไคล์โตแล้วนะแม่ไม่ต้องห่วง ที่ไคล์ห่วงคือแม่ต้องขับรถเดินทางคนเดียวต่างหาก" "สบายมาก แม่จะออกเดินทางแต่เช้ามืดจะได้ไปถึงพ่อไม่เกินช่วงเย็น ส่วนเรื่องอาหารเงินค่าขนมแม่ก็เตรียมเอาไว้ให้หมดแล้ว ลูกชายแม่คงทำอาหารเป็นใช่ไหม" ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแววตาเป็นประกายรอคำตอบที่ตรงกับใจของลูกชาย ไคล์กลับไหวไหล่ทำหน้าสบายอกสบายใจ "ไม่เห็นจะเป็นไร เดี๋ยวผมสั่งกินเองก็ได้" "ไม่ได้! แม่จำกัดเงินเอาไว้ให้เราแล้ว ห้ามซื้อกินบ่อยเพราะอาหารที่ลูกชอบมีแต่อาหารขยะ แฮมเบอร์เกอร์บ้างล่ะ พวกไก่ทอดน้ำอัดลมไม่ดีต่อร่างกายทั้งนั้น" นักโภชนาการเข้าสิงดอกแคเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก เธอไม่อยากให้ลูกชายตามใจปากจนสุขภาพเสียก่อนวัย "ไคล์ทำไม่เป็น ทำเป็นแต่ไข่เจียวทะ---""พะ พี่แคนิดาเอาสร้อยมาให้ค่ะ" "อ้าวนิดา ของพี่มาถึงแล้วเหรอ" หม้ายสาวเพื่อนบ้านเดินเข้ามาหยุดสงครามระหว่างแม่ลูกพอดิบพอดี ดอกแคเร่งเดินไปยังประตูหน้าบ้านด้วยสีหน้าเดือดดาลลูกชายไม่