All Chapters of ใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย: Chapter 91 - Chapter 100

---------------ใจกลางแสงสว่างจากเปลวเทียนลุกโชนไม่ต่างกับราคะของชายหญิงบนโซฟา เนินอกทรงสวยถูกฟอนเฟ้นบีบเคล้นราวกับว่าพร้อมจะแหลกสลายคามือใหญ่ เนื้อเนียนปลิ้นทะลักออกตามง่ามมือหน้าท้องแบนราบทาบทับด้วยหน้าซิกแพ็กลอนสวย ทั้งสองหอบหายใจรุนแรงอย่างกับว่าอากาศที่มีนั้นจำกัด "แฮ่ก! พะ พี่รู้สึกไม่ดีเลย" "อือผมเองก็เหมือนกัน อยากจะเข้าไปสำรวจในร่างกายพี่จะแย่" "สะ สำรวจอะไรกันอย่าพูดแบบนั้นสิ" เรียวมือเล็กยกปกปิดใบหน้าหวังจะหลบซ่อนสีหน้าขวยเขินของหนุ่มหน้าตี๋ ก่อนจะถูกดึงให้พ้นทางสันจมูกโด่งกดฝั่งดอมดมเต็มปอด "ผมอยากเห็นหน้าสวยๆ ของพี่มากกว่าหลังมือนะครับ" "หยุดทำให้พี่เขินสักทีสิ" "คงจะยากนะครับ เพราะผมชอบเวลาที่พี่เขินด้วยสิ ^^ "รอยยิ้มเสน่ห์เหลือล้นสร้างแรงกระแทกต่อจิตใจสาวหม้ายไม่น้อย แม้นว่าเธอพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้โอนเอนอ่อนไหวต่อคำหวาน ทว่าหัวใจเธอกลับไม่ฟัง ระหว่างกำลังตบตีกับความคิดตัวเองอยู่นั้น ชายบนร่างเริ่มขยับเปลี่ยนท่าทีรวบมือทั้งสองกดลงจมโซฟา"ไคล์!" "หื้ม ผมรู้ว่าพี่เองก็ชอบ อย่าปฏิเสธผมเลยนะ" ใบหน้าหล่อตี๋เคลื่อนจากข้างแก้มซุกไซร้เข้าลำคอระหงเพียงไม่นานริมฝีป

----------------"ต้องขอโทษทั้งสองคนด้วยนะ" "ครับไม่เป็นไรครับ ว่าแต่เดวี่ดูไม่ปกตินะครับ" แม่ล็อกวี่เหลือบมองดูลูกสาวพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ ถ้าถามก็คงจะเริ่มจากเมื่อสองสามเดือนที่แล้ว เดวี่คบกับผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาคล้ายๆ กันกับไคล์สองคนรักกันมาก แต่แฟนของเดวี่ประสบอุบัติเหตุเสีย ไปหลังจากนั้นเดวี่ก็เริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง มักจะไม่มีสติเลื่อนลอยไปเรียนก็นั่งเหม่อจนแม่ต้องทำเรื่องให้พักการเรียนไปก่อน และเมื่อไม่กี่วันก่อนใกล้ได้เวลากินยา แม่เลยให้เดวี่นั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อนแต่พึ่งมารู้ว่าไคล์เป็นคนอาสามาส่ง หลังจากวันนั้นเดวี่ก็เที่ยวพูดไปทั่วว่าคบกับไคล์คงเพราะยังคงเจ็บกับการจากลาของแฟน" "อึก!" เป็นแบบนี้เองเหรอ ที่ผ่านมาฉันเข้าใจไคล์ผิดไปงั้นเหรอ "หนูคบกับพี่ไคล์~" เดวี่หันหน้าพูดเสียงหวานกับผู้เป็นแม่ ต่างจากแม่ที่รู้สึกผิดกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับไคล์"แม่ต้องขอโทษแทนเดวี่ด้วยนะ" "ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ได้ถือโทษโกรธน้อง" ร่างแกร่งหนุ่มตี๋เดินเข้าไปใกล้เดวี่พลางยกมือลูบหัวเธอแผ่วเบา รอยยิ้มที่อบอุ่นค่อยๆ ถูกยกคลี่ยิ้ม"นี่เดวี่รีบๆ หายเร็วๆ นะโลกใบนี้ยังมีส

----------------"เปลี่ยนยางเรียบร้อยแล้วครับ" "ทำเร็วมากพ่อหนุ่ม ทั้งหมดเท่าไหร่ล่ะ" "ลุงไปจ่ายเงินทางนู้นเลยครับ" "อ๋อ" อู่ซ่อมรถครบวงจรเป็นร้านใหญ่ในอำเภอ ผู้คนเข้าใช้บริการไม่ขาดสายตั้งแต่ร้านเปิดยันร้านปิด ที่แห่งนี้เป็นที่ทำงานแห่งแรกและแห่งเดียวของ เชิด อดีตเด็กเกเรหัวขโมยที่เคยก่อเรื่องเข้าออกคุกเป็นว่าเล่น แต่เหตุการณ์เมื่อสามปีที่แล้วได้เปลี่ยนชีวิตเขาไป "อะนี่ไอ้เชิด ลูกค้าให้ทิปมึง" เงินจำนวนหนึ่งถูกยื่นให้เชิด เขาเพียงเหลือบมองและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชากับเจ้าของร้าน "ไม่เป็นไร พี่เอาไปหารร่วมกันกับค่าแรงแบ่งให้คนอื่นเลย" "ได้ไง ลูกค้าเขาชอบมึงเขาเลยให้มึง" "เออใช่ ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วมึงเอาแต่แบ่งเงินให้คนอื่น ไม่เสียดายตังค์บ้างหรอวะหรือมึงดำเนินชีวิตด้วยน้ำเปล่า" เหล่าช่างในร้านเริ่มพูดแสดงความคิดเห็น แม้จะมีคนที่เคยรู้จักถึงอดีตที่โชกโชนของเชิดมาตำหนิร้านว่ารับหัวขโมยเข้าทำงาน แต่เจ้าของอู่ซ่อมรถกลับไม่สะทกสะท้านและยังให้เชิดทำงานอยู่ที่นี่เรื่อยมา จนตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสามปีแล้ว "อย่าไปคิดมากให้มันหนักหัวกระบาล" เชิดตอบกลับส่งๆ ก่อนจะเดินไปทำงานทำตัวไม่ทุก

---------------"พ่อเกลียดไอ้เชิด และจะไม่ยอมรับมันเป็นลูกเขยเด็ดขาด หากแกเอามันเป็นผัวก็ตัดพ่อตัดลูกกันไปซะ" "อึก!" "พ่อ!!" จันจิที่ได้ยินถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าพ่อจะยื่นคำขาดถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมากำนันเชนทั้งรักและตามใจแจนแจนมาโดยตลอด หากจันจิเป็นไข่ในหิน แจนแจนก็เป็นนกน้อยในกรงทอง "ก็ได้ หนูจะเอาพี่เชิดมาเป็นผัวให้ได้พ่อคอยดู!" "กึด!!!" ---ลานต้นไม้หน้าตึกคณะนิเทศเป็นสถานที่รวมตัวของนักศึกษาของคณะนี้ รวมถึงแจนแจนและเพื่อนสาวอีกสองคน "ขนุนไหนวันนี้มึงว่าจะโดดไปเที่ยวทะเลกับแฟนไง" "ก็อยากไปอยู่หรอก แต่วันนี้แม่แม่งมาส่งถึงหน้าคณะ จะโดดหนีก็ไม่ได้เพราะช่วงบ่ายแม่จะมารับ เลยต้องเปลี่ยนแพลนไปพรุ่งนี้แทน" "ฮ่าๆ สะใจอะสมน้ำหน้า" "หยุดไปเลยฝ้าย อย่างน้อยกูก็มีแฟนนะยะ ไม่เหมือนมึงกับแจน" ขนุน เพื่อนสาวหน้าหมวยผิวสีน้ำผึ้งมีจุดเด่นที่หน้าตาสวยคม ต่างจาก ปุยฝ้าย สาวน้อยลูกครึ่งไทยเยอรมัน เธอมีรูปร่างสูงสง่าหน้าลูกครึ่งมีเสน่ห์ ส่วนคนที่มีจุดเด่นที่สุดในกลุ่มเห็นจะเป็นแจนแจน หญิงไทยหน้าสวยคมตัวเล็กน่ารักผิวขาวสว่างปากนิดจมูกหน่อย เป็นที่สะดุดตาของเหล่าชายหนุ่มน้อยใหญ่ "จ้าๆ แม่คนมีแฟน

----------------"เฮ้ย" "อะไรของมึงวะ!?" ไม่อาจทนเห็นได้ท้ายที่สุดเชิดเดินปรี่เข้าไปเกาะไหล่ดึงตัวชายไร้มารยาทออกห่างหญิงสาว ชายไร้มารยาททำหน้าหัวเสียราวกับว่าถูกจนกำลังเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ "พะ พี่เชิด!!!" "แจนแจน!" หญิงสาวคนดังกล่าวหลุดพ้นจากอาณัติชายไร้มารยาท ถลาตัวเข้ากอดเอวหนาเชิดทันทีด้วยสีหน้าโล่งอก "นี่มึงกำลังแย่งผู้หญิงของกะ---" "มึงพูดให้มันดีๆ" "!!!" เสียงเข้มเอ่ยด้วยสีหน้าดุดันสายตาอำมหิต ทำเอาชายไร้มารยาทถึงกับขนลุกไปทั้งตัวราวกับถูกสาปให้เป็นหินไม่อาจจะขยับร่างกายได้ "ไสหัวออกไป ก่อนที่กูจะหมดความอดทน" "อึก!" ชายไร้มารยาทก้าวเท้าได้เร่งสปีดวิ่งหายเข้าไปในร้านเหล้า เหลือเพียงเชิดและแจนแจนเท่านั้น ไม่ทันจะได้หันมามองน้องสาวรักแรก ร่างเล็กกลับเซด้วยอาการมึนเมาซบลงกลางอกแกร่งอย่างจัง "เป็นไรหรือเปล่าแจนแจน" "มะ เหมือนจะเมา" เห็นอาการไม่สู้ดี เชิดเลือกที่จะพาสาวน้อยออกมานั่งรับลมข้างร้านแทน "อาการดีขึ้นหรือยัง" "นิดนึงค่ะ ไม่คิดว่าจะถูกพี่ช่วยชีวิตหนูไว้เป็นครั้งที่สองแบบนี้ หนูอยากตอบแทนพี่เชิดด้วยการเลี้ยงข้าวสักมื้อได้ไหมคะ" แจนแจนเอ่ยน้ำเสียงสั่นไห