Alle Kapitel von เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Kapitel 111 – Kapitel 120

สายลมแห่งช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาตามลานกว้างของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางแห่งมหานครปักกิ่ง หอบเอาความอบอุ่นและกลิ่นอายของดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานมาผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นดินสีแดงอิฐอันเป็นเอกลักษณ์ แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องดินเผา สร้างเงาทาบทับไปตามทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินขัด บรรยากาศในเช้าวันนี้ดูจะคึกคักและเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่อย่างหนาแน่นผิดปกติ บรรดานักกีฬา ผู้ฝึกสอน และเจ้าหน้าที่ของสโมสรต่างพากันละทิ้งการฝึกซ้อมชั่วคราว และมารวมตัวกันอย่างเนืองแน่นอยู่บริเวณหน้าอาคารอำนวยการ เสียงจอแจดังระงมไปทั่วบริเวณประดุจฝูงผึ้งที่กำลังแตกรัง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังกระดานข่าวไม้ก๊อกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางโถงทางเดินในที่สุด ป้ายประกาศกำหนดการและสถานที่สำหรับวันประลองคัดตัวทีมชาติก็ถูกติดไว้ที่หน้าสโมสรอย่างเป็นทางการ กระดาษแผ่นใหญ่สีแดงสดอันเป็นสัญลักษณ์แห่งความมงคลและความเป็นทางการตามธรรมเนียมยุคแปดสิบ ถูกตอกยึดด้วยหมุดทองเหลืองทั้งสี่มุมอย่างแน่นหนา บนผืนกระดาษนั้นปรากฏตัวอักษรสีดำสนิทที่ถูกเขียนด้วยพู่กันอย่างวิจิตรบรรจงและทรงพลัง ระบุรายละ

ราตรีกาลแห่งมหานครปักกิ่งในยุคแปดสิบคืบคลานเข้ามาปกคลุมผืนฟ้าอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องความอบอุ่นถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกประดับประดาด้วยแสงจันทร์เสี้ยวและหมู่ดาวที่ทอประกายริบหรี่ อากาศในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิยามค่ำคืนเริ่มลดอุณหภูมิลงจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่บาดลึกเข้าไปถึงกระดูก ท่ามกลางความเงียบสงัดที่เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลาง อาคารหลายหลังปิดไฟมืดสนิท บรรดานักกีฬา ผู้ฝึกสอน และเจ้าหน้าที่ต่างพากันแยกย้ายกลับไปสู่ความอบอุ่นของครอบครัวและเตียงนอนที่นุ่มสบาย ทว่า ณ มุมอับที่สุดของสโมสร บริเวณคอร์ตดินสีแดงอิฐหมายเลขสิบสอง แสงไฟจากสปอตไลท์ดวงใหญ่ยังคงสาดส่องลงมาอย่างโดดเดี่ยว และเสียงหวดลูกสักหลาดก็ยังคงดังกึกก้องสะท้านความเงียบอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในช่วงที่การฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่เวทีคัดเลือกตัวแทนนักกีฬาทีมชาติใกล้เข้ามาจนแทบจะรดต้นคอ หมิงหลินเชี่ยนมักจะใช้เวลาอยู่ที่นี่จนลืมเลือนวันเวลา หญิงสาวมักจะอยู่ซ้อมหวดลูกเทนนิสจนสโมสรเกือบปิดและท้องฟ้ามืดมิดเช่นนี้เป็นประจำทุกวัน ร่างเพรี

ราตรีกาลแห่งมหานครปักกิ่งในยุคแปดสิบยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและเงียบสงัด ท้องฟ้าที่เคยกว้างใหญ่และสว่างไสวในยามกลางวัน บัดนี้ถูกสาดทาด้วยสีหมึกเข้มจนดำสนิท ไร้ซึ่งแสงดาวหรือแสงจันทร์ที่จะคอยนำทาง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่บนถนนสายหลักคือแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟถนนที่ตั้งห่างกันเป็นระยะ และแสงไฟหน้ารถทรงกลมคู่โตจากรถจี๊ปสไตล์ทหารสีเขียวเข้มที่กำลังแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ เครื่องยนต์ขนาดใหญ่ของรถยนต์คันนี้ส่งเสียงครางกระหึ่มต่ำๆ อย่างทรงพลัง ทว่ามันกลับเป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดสำหรับสตรีผู้ที่นั่งอยู่บนเบาะโดยสารด้านหน้าซ้ายนับตั้งแต่ค่ำคืนที่ความดื้อรั้นของสารวัตรเหอผู่จั้งได้ทำลายกำแพงแห่งความเกรงใจของเธอลง การเดินทางกลับที่พักในยามวิกาลด้วยรถจี๊ปคันนี้ก็ได้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ภายในห้องโดยสารที่ถูกปิดกระจกมิดชิดเพื่อป้องกันลมหนาวแห่งช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงบอย่างสิ้นเชิง ไม่มีการเปิดวิทยุเพื่อรับฟังข่าวสาร ไม่มีการเปิดเครื่องเล่นเทปเพื่อขับกล่อมด้วยบทเพลงป๊อปที่ก

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลช่อใหญ่ที่ห้อยระย้าลงมาจากเพดานสูงตระหง่าน สาดส่องแสงสีเหลืองนวลอันอบอุ่นทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกเยือกเย็น ทาบทับลงบนโต๊ะอาหารไม้สักทองตัวยาวที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ตระกูลเหอ ภายในห้องที่ถูกประดับประดาด้วยภาพวาดพู่กันจีนโบราณและเครื่องเคลือบลายครามล้ำค่าแห่งยุคสมัย แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและอำนาจบารมีที่สะสมมาอย่างยาวนานของสายเลือดตระกูลผู้ทรงอิทธิพลแห่งมหานครปักกิ่ง ทว่าในค่ำคืนนี้ บรรยากาศในช่วงรับประทานอาหารค่ำพร้อมหน้าพร้อมตาที่คฤหาสน์ตระกูลเหอกลับค่อนข้างตึงเครียด มวลอากาศภายในห้องดูคล้ายจะหนักอึ้งและบีบรัดจนแทบจะจับต้องได้ประดุจก้อนตะกั่วที่ถ่วงลงกลางสระน้ำที่เคยเงียบสงบบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะลูกไม้สีขาวสะอาดบริสุทธิ์ อาหารเลิศรสหลากหลายเมนูถูกจัดวางเรียงรายอยู่อย่างประณีตบรรจงในภาชนะกระเบื้องเคลือบขอบทอง ทั้งเป็ดย่างปักกิ่งหนังกรอบสีน้ำตาลทอง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ส่งกลิ่นหอมหวน ซุปหูฉลามน้ำใสที่ควันร้อนลอยกรุ่น และผักเคียงตามฤดูกาลที่ถูกแกะสลักอย่างวิจิตร ทว่าความน่ารับประทานของอาหารแห่งยุ

ราตรีกาลแห่งมหานครปักกิ่งในยุคแปดสิบยังคงถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดที่แสนจะหนาวเหน็บ สายลมแห่งช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมากระทบกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางจนเกิดเสียงเสียดสีกันดังกราว ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งแสงจันทร์และหมู่ดาว มีเพียงแสงไฟสีเหลืองสลัวจากโคมไฟถนนที่ตั้งห่างกันเป็นระยะ สาดส่องลงมากระทบพื้นถนนลาดยางที่ว่างเปล่า ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาลที่ผู้คนส่วนใหญ่ต่างหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ณ บริเวณฝั่งตรงข้ามของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลาง รถยนต์ซีดานสีดำเก่าคร่ำคร่าคันหนึ่งจอดดับเครื่องยนต์ซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียนในมุมอับสายตาที่ถูกบดบังด้วยเงาของตึกแถวและพุ่มไม้หนาทึบภายในห้องโดยสารที่เย็นเฉียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเบาะหนังเก่าๆ นักสืบเอกชนวัยกลางคนผู้รับคำสั่งลับจากคุณนายเหอ กำลังนั่งรักษาสติสัมปชัญญะให้ตื่นตัวอย่างถึงที่สุด นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างและเพ่งมองผ่านกระจกหน้ารถที่ถูกลดระดับลงมาเพียงเล็กน้อยเพื่อให้อากาศถ่ายเทและป้องกันฝ้าเกาะ มือหนาที่หยาบกร้านประคองกล้องถ่ายรูปทรงกระบอกยาวที่ติดเลนส์ซูมประสิทธิภาพสูงเอาไว้แนบชิดกับระดับสายตา นิ้วชี้ขวาแตะค้างอยู่บนปุ