Semua Bab เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Bab 131 - Bab 140

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยยังคงทำหน้าที่สาดส่องรังสีความร้อนแรงลงมาแผดเผาผืนดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางแห่งมหานครปักกิ่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คลื่นความร้อนที่เต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นสนามนั้น แผ่ซ่านไอระอุที่ทำให้มวลอากาศรอบข้างดูบิดเบี้ยวและหนักอึ้ง ทว่าความร้อนจากธรรมชาติกลับเทียบไม่ได้เลยกับความตึงเครียดที่กำลังแผ่ขยายปกคลุมคอร์ตหมายเลขสิบสอง ถ้อยคำข่มขู่ที่อาบไปด้วยพิษสงแห่งความอาฆาตแค้นของคุณหนูตระกูลฟาง ยังคงดังก้องสะท้อนไปมาระหว่างกำแพงคอนกรีตและรั้วตาข่ายเหล็ก มันเป็นประกาศิตแห่งการทำลายล้างที่มุ่งหวังจะบดขยี้อนาคตและความฝันของสตรีหม้ายให้แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่เฝ้ามองเหตุการณ์ด้วยความตื่นตะลึงและหวาดหวั่นแทนผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายทว่าท่ามกลางพายุแห่งการข่มขู่ที่รุนแรงประดุจคลื่นยักษ์สึนามิ หมิงหลินเชี่ยนรับฟังคำข่มขู่เหล่านั้นโดยไม่แสดงความหวาดหวั่นหรือตอบโต้ใดๆ กลับไป ร่างเพรียวบางที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลังของเธอยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่กึ่งกลางเส้นเบสไลน์ สองเท้าที่สวมรองเท้ากีฬาคู่ใหม่ซึ่งเหอผู่จั้งมอบให้

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ที่ถูกสลักเสลาด้วยลวดลายวิจิตรบรรจง ทอดลำแสงสีทองอ่อนละมุนลงมาตกกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันภายในห้องโถงรับรองอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ตระกูลฟาง บรรยากาศภายในห้องนั้นถูกเนรมิตขึ้นใหม่อย่างหรูหราอลังการประดุจงานเฉลิมฉลองของราชวงศ์ยุโรป กลิ่นหอมกรุ่นของชาดาร์จีลิงชั้นเลิศที่ถูกชงอย่างพิถีพิถัน ลอยอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์และดอกลิลลี่ที่ถูกจัดวางเรียงรายอยู่ในแจกันคริสตัลเจียระไนทั่วทุกมุมห้อง ขนมอบสไตล์ฝรั่งเศสหลากสีสัน คาเวียร์เลิศรส และแซนด์วิชชิ้นพอดีคำ ถูกจัดวางอย่างประณีตบนชั้นวางขนมสีทองเหลืองอร่าม โต๊ะกลมขนาดใหญ่หลายตัวถูกปูด้วยผ้าปูโต๊ะลูกไม้สีขาวสะอาดตา แวดล้อมไปด้วยเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีครีมที่ถูกจับจองโดยบรรดาสตรีผู้ทรงอิทธิพลและมีหน้ามีตาในแวดวงสังคมชั้นสูงของกรุงปักกิ่งเสียงพูดคุยจอแจด้วยน้ำเสียงดัดจริตอ่อนหวาน เสียงหัวเราะคิกคัก และเสียงช้อนเงินกระทบกับถ้วยชากระเบื้องโบนไชน่าขอบทอง ดังกังวานประสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความเย่อหยิ่งและมั่งคั่ง บรรดาคุณหญิงคุณนายและคุณหนูจากตระกูลข้าร

รุ่งอรุณของวันใหม่เหนือมหานครปักกิ่งเริ่มต้นขึ้นด้วยแสงสีทองที่สาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังต้องห้ามและทิวทัศน์เมืองหลวงอันกว้างใหญ่ สายหมอกบางเบาในยามเช้ายังคงลอยอวลอยู่เหนือผืนน้ำของทะเลสาบ ทว่าภายใต้ความเงียบสงบและงดงามของแสงแรกแห่งวันนั้น เกลียวคลื่นแห่งความมืดมิดและอำนาจที่มองไม่เห็นกำลังเริ่มต้นขับเคลื่อนอย่างบ้าคลั่ง วันต่อมา เครือข่ายเส้นสายของแวดวงสังคมชั้นสูงก็เริ่มขับเคลื่อนการทำงานอย่างลับๆ ทั่วเมืองหลวง มันไม่ใช่การเคลื่อนทัพด้วยกำลังทหารหรือการประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้ง ทว่ามันคือการขยับตัวของเครือข่ายแมงมุมขนาดยักษ์ที่ถักทอเส้นใยแห่งผลประโยชน์ เงินตรา และอำนาจเอาไว้อย่างสลับซับซ้อนและเหนียวแน่น บรรดาคุณหญิงคุณนายผู้ซึ่งเมื่อวานนี้เพิ่งจะจิบชาดาร์จีลิงและร่วมกันให้สัตยาบันสีเลือดที่คฤหาสน์ตระกูลฟาง บัดนี้ได้เริ่มลงมือทำตามคำมั่นสัญญาของพวกหล่อนอย่างแข็งขันและไร้ความปรานีณ คฤหาสน์หรูหราหลายสิบแห่งทั่วกรุงปักกิ่ง บรรยากาศยามเช้าที่เคยเต็มไปด้วยความเกียจคร้านของการตื่นสาย ถูกแทนที่ด้วยความเร่งรีบและเสียงสั่งการที่เฉียบขาด บรรดาสตรีผู้สูงศักดิ์ต่างใช้เ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งยังคงสาดส่องความร้อนระอุลงมาอย่างไม่ปรานีปราศรัย ผืนดินสีแดงอิฐของคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองดูราวกับจะลุกไหม้เป็นจุณ ไอความร้อนเต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นสนาม บิดเบือนภาพทิวทัศน์รอบข้างให้ดูพร่าเลือน ทว่าท่ามกลางสภาพอากาศที่แผดเผาประดุจเตาหลอม ท่ามกลางการฝึกซ้อมที่เข้มข้นบนคอร์ตดิน ร่างเพรียวบางของหมิงหลินเชี่ยนยังคงเคลื่อนไหวไปมาด้วยความเร็วและความดุดันที่ไม่มีทีท่าว่าจะลดละลงเลยแม้แต่น้อย หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้า ไหลลู่ลงมาตามลำคอระหงและซึมซาบเข้าสู่เสื้อยืดผ้าฝ้ายสีขาวจนเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับทรวดทรงที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลัง ทุกจังหวะการสับเท้า ทุกการบิดเอว และทุกวงสวิงที่ตวัดหน้าไม้เข้าปะทะกับลูกสักหลาดสีเหลืองอมเขียว ล้วนเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดและจิตวิญญาณแห่งการไม่ยอมพ่ายแพ้เสียง "ปัง! ปัง! ปัง!" ของหน้าไม้ที่กระทบลูกเทนนิสดังกัมปนาทสะท้อนกำแพงคอนกรีตอย่างต่อเนื่อง มันคือเสียงหัวใจของนักสู้ที่กำลังเต้นระรัวเพื่อไขว่คว้าความฝันอันยิ่งใหญ่ ทว่าความสงบเงียบในสมาธิอันล้ำลึกของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าก็ถูกขัดจังหวะลง เมื่อ

ความเงียบงันภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการสมาคมเทนนิสแห่งชาติภายหลังจากที่ร่างเพรียวบางของหมิงหลินเชี่ยนก้าวพ้นกรอบประตูออกไปนั้น ไม่ใช่ความเงียบที่นำมาซึ่งความสงบสุข ทว่ามันเป็นความเงียบอันหนักอึ้งประดุจก้อนหินขนาดยักษ์ที่หล่นทับลงมากลางอกของชายวัยกลางคนผู้กุมบังเหียนองค์กรระดับชาติแห่งนี้ ถ้อยคำที่เฉียบคมและเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทระนงของอดีตราชินีคอร์ตหญ้ายังคงดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงระฆังเตือนสติที่ถูกตีขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "สมาคมระดับชาติควรใช้หลักฐานในการตัดสิน ไม่ใช่หูเบาเชื่อกระดาษสนเท่ห์ของพวกขี้อิจฉา" ประโยคนี้กรีดลึกลงไปในมโนธรรมของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ผู้อำนวยการเอนแผ่นหลังที่ตึงเครียดพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า ก่อนจะทอดสายตามองกองจดหมายร้องเรียนนับหมื่นฉบับที่กองสุมอยู่บนโต๊ะไม้สักทองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งภายในจิตใจเขารู้ดีว่าหากตนเองยอมจำนนต่อแรงกดดันจากอำนาจมืดและตัดสินลงโทษนักกีฬาที่มีพรสวรรค์หาตัวจับยากเพียงเพราะจดหมายที่ถูกสร้างกระแสขึ้นมา เขาจะกลาย