Semua Bab เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Bab 121 - Bab 130

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคุณนายเหอบนชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลเหอ ดำดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดที่แสนจะน่าอึดอัดและชวนให้หายใจไม่ออก แสงอาทิตย์ยามสายที่สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเลือดนกเข้ามาภายในห้อง ไม่สามารถขับไล่มวลความมืดมิดและรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของสตรีผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งบ้านหลังนี้ได้เลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมของไม้จันทน์ที่จุดทิ้งไว้ในกระถางกำยานทองเหลือง ซึ่งปกติมักจะช่วยสร้างความผ่อนคลายและสงบจิตสงบใจ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ฉุนเฉียวและน่ารำคาญในความรู้สึกของคุณนายเหอ นัยน์ตาคู่คมกริบของเธอยังคงเบิกกว้างและจดจ่ออยู่กับเศษซากของความจริงอันน่ารังเกียจที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะไม้สักทองด้วยค่านิยมของตระกูลผู้ดีเก่าที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดและจิตวิญญาณมาหลายชั่วอายุคน คุณนายเหอมองว่าการคบหากับสตรีแม่หม้ายเป็นเรื่องอัปมงคลและน่าอับอายขายหน้าที่สุดในสังคมเมืองหลวง ตระกูลเหอเป็นตระกูลที่สืบทอดอำนาจบารมีมาอย่างยาวนาน ผ่านพ้นยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลงและการปฏิวัติมาได้ด้วยความแข็งแกร่งและการรักษาเกียรติยศอย่างเคร่งครัด พวกเขายืนหยัดอยู่บนยอดสุดของพีระมิด

บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวอันโอ่อ่าและหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลฟาง อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำหอมนำเข้าราคาแพงจากฝรั่งเศส ทว่ากลิ่นหอมอันเย้ายวนเหล่านั้นกลับไม่สามารถกลบเกลื่อนรังสีแห่งความอาฆาตมาดร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของสตรีผู้นั่งอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีแดงสดได้เลยแม้แต่น้อย ฟางซินจวี๋ อดีตคู่หมั้นของสารวัตรเหอผู่จั้ง กำลังนั่งนิ่งอยู่กึ่งกลางห้อง นัยน์ตาคู่สวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีอย่างประณีตบรรจง บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นและความริษยาที่ลุกโชนจนแทบจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าให้กลายเป็นเถ้าถ่านนับตั้งแต่วันที่หล่อนได้รับรู้ข่าวลืออันน่าสะอิดสะเอียนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษที่หล่อนหมายปองกับสตรีหม้ายชั้นต่ำที่ชื่อหมิงหลินเชี่ยน จิตใจของฟางซินจวี๋ก็ไม่เคยได้พบกับความสงบสุขอีกเลย ภาพจินตนาการที่เหอผู่จั้งผู้แสนจะเย่อหยิ่งและเย็นชา ยอมลดตัวลงไปดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ชาติตระกูลคอยหนุนหลัง คอยหลอกหลอนและกัดกินก้อนเนื้อในอกซ้ายของหล่อนจนปวดร้าว หล่อนไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ที่น่าอัปยศอดสูเช่นนี้ได้ หล่อนคือคุณหนูตระกูลฟาง

ดวงตะวันยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งสาดแสงแรงกล้าแผดเผาลงมายังผืนดิน แสงแดดอันร้อนระอุนั้นสะท้อนกับพื้นดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางจนเกิดเป็นไอแดดเต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นสนาม บรรยากาศรอบคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองซึ่งตั้งอยู่ลึกที่สุดของสโมสรอวลไปด้วยฝุ่นผงสีแดงที่ลอยคลุ้งและกลิ่นอายของหยาดเหงื่อแห่งความพากเพียร เสียงหวดลูกเทนนิสที่ดังกัมปนาทอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ประดุจเสียงหัวใจของนักรบที่เต้นระรัวอยู่ในสมรภูมิรบ สะท้อนก้องไปมาปะทะกับกำแพงคอนกรีตครั้งแล้วครั้งเล่าหมิงหลินเชี่ยนกำลังจมดิ่งอยู่ในสภาวะแห่งสมาธิอันล้ำลึกที่สุด ร่างเพรียวบางที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลังเคลื่อนไหวไปมาบนคอร์ตอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหวประดุจสายลม หญิงสาวสับเท้าก้าวไปข้างหน้า ย่อเข่าลงเพื่อดึงพลังจากผืนดิน บิดเกลียวช่วงเอว และตวัดหน้าไม้เทนนิสคู่ใจฟาดฟันลูกสักหลาดสีเหลืองอมเขียวให้พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่สายตาแทบจะมองตามไม่ทัน ทุกการเคลื่อนไหวของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งความลังเลหรือร่องรอยของการสูญเสียพลังงานโดยเปล่าประโยชน์ หยาดเหงื่อไหลอาบกรอบหน้า

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางแห่งมหานครปักกิ่งนั้นร้อนระอุ ทว่าความร้อนจากแสงแดดกลับไม่อาจเทียบได้กับความร้อนรุ่มของเหตุการณ์ที่กำลังปะทุขึ้น ณ คอร์ตหมายเลขสิบสอง เสียงด่าทอที่ดังลั่นทะลุปรุโปร่งของฟางซินจวี๋ แหลมสูงและเกรี้ยวกราดประดุจเสียงกรีดร้องของนกเค้าแมวในยามวิกาล มันกังวานสะท้อนไปกระทบกำแพงคอนกรีตและรั้วตาข่ายเหล็ก แผ่ขยายอาณาเขตแห่งความวุ่นวายออกไปจนครอบคลุมทุกตารางนิ้วของสโมสรเสียงแผดร้องที่เต็มไปด้วยคำผรุสวาทและการใส่ร้ายป้ายสีนั้น ทรงพลังมากพอที่จะหยุดยั้งทุกกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ เสียงหน้าไม้ปะทะลูกเทนนิสที่เคยดังกึกก้องในคอร์ตข้างเคียงพลันเงียบสนิทลง เสียงสับเท้าวิ่งของนักกีฬาบนพื้นดินหยุดชะงัก ผู้คนและนักกีฬาในสโมสรต่างทิ้งไม้เทนนิสและวิ่งมาจับกลุ่มมุงดูเหตุการณ์ บรรดาผู้ฝึกสอนที่กำลังยืนจับเวลาให้ลูกศิษย์ต่างพากันลดนาฬิกาจับเวลาลงในมือ นักกีฬาระดับเยาวชนและระดับอาชีพที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ต่างพากันเดินแกมวิ่งเข้ามาห้อมล้อมคอร์ตหมายเลขสิบสองเอาไว้ประดุจฝูงมดที่รุมล้อมก้อนน้ำตาล แม้แต่เจ้าหน้าที่ดูแลคว

ท่ามกลางแสงแดดอันแผดเผาของยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐ คอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลางแห่งมหานครปักกิ่งตกอยู่ในสภาวะที่คล้ายกับเวลาหยุดนิ่ง มวลอากาศที่เคยไหลเวียนอย่างอิสระบัดนี้กลับหนักอึ้งและบีบรัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ฝุ่นผงสีแดงที่เคยลอยคลุ้งจากการเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วง บัดนี้ค่อยๆ ลอยต่ำลงสู่พื้นดินประดุจยอมจำนนต่อแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเพรียวบางของสตรีผู้ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางสนาม เสียงหวดลูกเทนนิสที่เคยกึกก้อง เสียงพูดคุยจอแจของผู้คน และแม้แต่เสียงลมหายใจของฝูงชนนับร้อยที่ห้อมล้อมอยู่นอกรั้วตาข่ายเหล็ก ล้วนถูกกลืนหายไปในความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวฝ่ามือเรียวยาวของหมิงหลินเชี่ยนที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังของอดีตราชินีคอร์ตหญ้า ยังคงล็อกตรึงข้อมือของฟางซินจวี๋เอาไว้แน่นหนาประดุจคีมเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นจากเตาหลอมอันร้อนระอุ รอยบีบนั้นฝังลึกลงไปบนผิวเนื้อขาวซีดที่ถูกทะนุถนอมมาอย่างดีของคุณหนูตระกูลฟาง ตัดกับประกายวาววับของแหวนเพชรเม็ดโตที่สวมอยู่บนนิ้วอย่างตลกร้าย ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข ทว่ามันคือความเงีย